Baan zoeken

Ik zit vanaf de vakantie thuis. zelf voor gekozen, heb tussendoor wat cateringen gedaan, maar dat zit nog in de startfase, dus vult maar een aantal dagen. En nu ben ik toe aan weer wat geld te verdienen. Mijn lief is echt de beroerdste niet, maar als je altijd zelf je geld hebt verdiend, wil je dit weer. Dus begin je rond te kijken en dat valt niet mee.

Ook al dacht ik nooit meer op een kantoor te gaan zitten, besef ik dat het daar toch wel weer op neer zal komen, want ik denk dat 3/4 van al het werk op kantoor wordt gedaan. En als dit bij een leuk bedrijf is, moet het ook niet zo vervelend zijn, denk ik dan maar. Je moet jezelf toch moed inspreken.

En nu merk ik dat het niet meevalt om iets te vinden voor 3 dagen per week. Het grootste deel van de werkgevers zoekt full timers of minimaal 32 uur. En fulltime is dan ook weer 40 uur. Dan denk je, misschien moet ik dan toch maar weer voor 4 dagen gaan, maar hoe ga ik dat doen. Mijn dochter zit op een cursus op school, na school en kan dan nog een middag gebruik maken van naschoolse opvang, maar dan blijven er nog steeds 2 dagen over. Op de "echte" naschoolse opvang zijn wachtlijsten, dus zal je op zoek moeten naar een oppas en daar gaat je zuurverdiende geld dan weer.

Ik heb veel verschillende dingen gedaan, maar kom er nu achter dat het wellicht toch maar het beste is nooit te jobhoppen nadat je kinderen hebt gekregen en zeker niet te stoppen, want je komt echt alleen nog in slecht betaaldere baantjes terecht en privileges, zoals zo veel mogelijk werken binnen schooltijden, valt niet mee. Hier is politiek toch echt nog heel wat aan te doen. Want men wil al die vrouwen toch aan het werk hebben?? Dat los je niet alleen op door scholen te verplicht naschoolse opvang te bieden, als de mogelijkheden daar niet voldoende op zijn afgestemd. Want wie gaat er op je kind passen en wat gaan ze doen??

Ik geef de moed nog niet op, maar wellicht wordt het uiteindelijk toch iets vanuit huis werken, want alleen dan kun je zelf je tijd aanpassen aan alles en iedereen er om heen. Als vrouwen moeten we toch meer onze krachten gaan bundelen, dus ga ik me daar de komende tijd maar eens in verdiepen. Daar moeten toch veel meer mogelijkheden te vinden zijn!!

Kinderen

Gisteren las ik een column van Herman Koch en ik hield direct van die man. Hij had het over het onderwerp, het vroege opstaan van kinderen en het eten met kinderen in restaurants. Onderwerpen waarover ik mezelf in Nederland nogal druk kan maken.

Ik verbaas me altijd zeer over het feit hoe ongelofelijk moeilijk mensen doen over het op tijd in bed krijgen van kinderen. In Nederland moet er op z'n laatst om 6 uur worden gegeten, want de kinderen moeten er, liefst gewassen en al, om 7 uur in liggen. Waarom in godsnaam?
En dan klagen dat de kinderen altijd al om 6 uur 's ochtends naast hun bed staan. Ja, wat wil je dan? Als jij er om 9 uur iedere avond in ligt sta je ook om 6 uur op.

Mijn lief en ik worden vaak meewarig aangekeken als wij melden dat onze dochter (en vroeger ook mijn zoon) tussen 8 en half 9 naar bed gaat. Ik mis inderdaad vrijwel altijd het nieuws van 8 uur, want dan zijn wij bezig met tanden poetsen, knuffelen, verhaaltjes voor lezen en eventuele nog niet besproken zaken alsnog te bespreken. En dat neemt altijd nog wat tijd. Ze ligt daarna dan ook meestal direct te slapen. Dat is volgens Nederlandse begrippen veel te laat, want dan zouden ze op school niet goed presteren. Echt nog nooit iets van gemerkt. Mijn zoon ging slecht presteren op de middelbare school, maar dat lag niet als hoofdzaak aan laat naar bed gaan ( al speelt het op die leeftijd zwaarder, denk ik, maar dan hebben we het wel over hele andere uren).

Ze slaapt gewoon gemiddeld de 10 uur die er voor haar leeftijd zou staan, want ze is pas rond kwart over 7, half 8 wakker en in het weekend kan het zelfs half 9, 9 uur worden. Waarom zou je het jezelf dus zo ingewikkleld maken. Het grootste deel van de mensen werkt tegenwoordig, dus dan haal je je kinderen rond half 6 op, moet je als een gek gaan koken, rennen om ze dat bed in te krijgen, omdat je zo nodig tijd voor jezelf moet hebben. Ik ken legio vaders die hun kinderen
's avonds dus nooit zien, wat is daar de lol van? Je kunt toch lekker even van je kinderen genieten tijdens het eten, nog een spelletje doen ofzo, of samen televisie kijken. Zomers gaan wij vaak buiten eten, wij zitten vlak bij het strand, maar het kan natuurlijk overal. We nemen alles mee, voetballen met elkaar en zijn rond 8 uur weer thuis met een vakantiegevoel.

Je hebt je kinderen toch niet alleen gekregen om er in het weekend iets mee te doen, lijkt mij. Maar in Nederland moet je zo veel doen en willen, dat je vooral tijd voor jezelf moet zien te vinden. Dit is volgens mij in vrijwel geen enkel ander land zo, zeker niet in de mediterrane landen. Daar voel ik me dan ook vaak meer thuis. Zeker als je uit eten gaat, want ze vinden het juist leuk als je met de hele familie komt, iets wat hier niet schijnt te horen. Ja, bij de grote M, maar dat kun je geen restaurant noemen, of bij pannenkoekenhuizen of wokrestaurants. Maar ook dat kun je niet echt uit eten gaan noemen. En de plekken waar het wel kan, is toch helemaal geen ontspanning. Dan worden ze bezig gehouden met tekenen of filmpjes, lopen er overal kinderen rond, is voor ons echt geen leuk avondje uit.

Je kunt je kinderen echt van kleins af aan leren hoe je moet gedragen in een restaurant. Tenslotte lopen ze thuis toch ook niet ieder moment van tafel af, toch? Als ze klein zijn zorg je voor papier en kleurtjes, of je tekent achterop servetten of viltjes. En als ze groter zijn kun je het echt wel pratende houden. Dat heet opvoeden. En daar ontbreekt het nogal eens aan in Nederland. Ik pretendeer niet dat ik alles goed doe, maar dit soort zaken storen mij behoorlijk. Wij worden vreemd bekeken omdat we het anders doen, maar zijn we nu echt zo vreemd. Beslist meer relaxed en meer genietend van het moment. En dat is ook wat waard!

Enquète

Ik las zojuist in een uitslag van een enquète dat een zeer groot deel van de mensen geen problemen heeft met het uiterlijk "verval" van ouder worden. En dat verbaast mij zeer. Ikzelf zit zeker in de belangrijkste levensfase van dit gebeuren. En ik zal je zeggen dat ik het helemaal niet leuk vind. En als ik om mij heen kijk en luister, ken ik niemand die roept: heerlijk, aan mijn lijf is alles aan het verzakken, de kilo's komen er vanzelf aan en de rimpels schieten erin, wat ben ik blij met dit proces. Echt, ik ken niemand die er blij mee is of er geen moeite mee heeft. En dan heb ik het echt niet alleen over de vrouwen.

Of nee, ik weet wel iemand die er totaal geen problemen mee had toen ze 50 werd en vond dat wij ( een paar jaar jonger) niet zo moeilijk moesten doen, want tenslotte waren we gezond en hier nog steeds aanwezig. Maar zij is al geruime tijd veel te zwaar em wellicht is het wel zo handig om dan te zeggen, wat geeft het, joh, op mijn leeftijd is dat niet zo belangrijk meer!

Sorry, wat een onzin. Ik hoef echt geen 20 meer te zijn, integendeel, maar een redelijk strak lijf en enigszins gladde kop, is toch niet teveel gevraagd. Botox is voor mij zeker geen optie, ben daar veel te bang voor en vind al die strakke hoofden die allemaal op elkaar lijken bepaald niet aantrekkelijk, maar als de ultieme creme zou bestaan om de rimpels echt tegen te houden zou ik daar beslist wel wat voor over hebben.

Dus denk ik dan, hoe is het mogelijk dat er zo'n uitkomst ontstaat in een enquète. Meestal vul je dit anoniem in en is het, zeker met een onderwerp als ouder worden,toch bepaald niet belangrijk om politiek correct te antwoorden. Want dat is er beslist gebeurd. Wat houdt mensen tegen om niet eerlijk te antwoorden. En dus heb ik nu mijn twijfels over de uitslag van alle enquètes. Antwoordt men misschien altijd met het idee, laat ik maar zeggen wat men verwacht. Ik zou het erg raar vinden, kun je eindelijk je mening geven, zeg je nog steeds niet echt wat je vindt.

Dus wil iedereen vanaf nu eerlijk antwoorden en gewoon melden dat je het haat om bijvoorbeeld ouder te worden , of dat je wel degelijk iedere dag 2 glazen wijn naar binnenslaat vóór het eten, dat je echt geen 2 keer sex per week hebt maar soms 3 weken niet en dan 3 keer iedere dag, dat je helemaal niet zo geïnteresseerd bent in je buren en niet eens weet hoe ze heten en waar ze werken, of dat je je ouders af en toe weken niet spreekt. Ik zou namelijk wel eens willen lezen dat mensen precies zo zijn als mij of mijn vrienden of familie, want ik ben er zeker van dat we echt niet zoveel afwijken van de rest. Zouden jullie dat voor mij willen doen, want zelf word ik eigenlijk nooit gevraagd om mee te doen met een enquète, tenminste niet over zulke levensvragen. Alvast bedankt dan. Ik kijk al uit naar de volgende uitslagen.

Vakantiespreiding

Ik heb al eens vaker aangegeven dat ik de zomervakantie lastig vind met de spreiding over de delen van Nederland. Als je naar België kijkt, die hebben gewoon 2 maanden zomervakantie en dus weet je precies ieder jaar waar je aan toe bent. Wij zitten steeds weer te kijken, zijn we dit jaar vroeg of juist laat, dus wanneer zullen we gaan, zodat het een beetje goed uitkomt. En als je in het midden zit, maakt het dus zeker nooit uit qua drukte. Bovendien is het lastig afspreken met vrienden of familie die in andere delen van het land wonen om gelijk iets te regelen.

Nu waren wij dit jaar dus vroeg. Normaal zitten er altijd 7 tot 8 weken tussen een volgende vakantie, dus de herfstvakantie verwacht je half oktober. Maar wat schetst mijn verbazing, de andere delen van Nederland, die dus later zijn begonnen hebben eerst vakantie en daarna wij pas. Dat houdt dus in dat de kinderen 10 weken naar school moeten voor een volgende vakantie.

Ik weet niet of je, als je dit leest, zelf kinderen hebt, maar geloof me, na ongeveer 7 weken les, in het huidige onderwijs, zijn kinderen moe aan het worden en toe aan vakantie. En zeker in deze periode, als het grijs en vooral in de ochtend nog donker is, valt het opstaan helemaal niet meer mee. Wie heeft dit dus ooit bedacht?

Toen ik op de, toen nog lagere school, zat, had je geen krokusvakantie of meivakantie. Je had de zomer, de herfst, kerst en vrij met pasen en pinksteren, die waren wellicht iets langer. Duidelijk dus. Ik ben echt niet van de generatie "vroeger was alles beter", in tegendeel, maar dit was echt wel goed geregeld.

Waarom mogen wij in het noorden geen vrij hebben met carnaval? Alsof er geen noorderlingen naar toe willen. Die moeten nu dus allemaal apart vrij nemen. En in de zomer is het met de vakantiespreiding echt niet rustiger geworden, natuurlijk zijn er minder files, maar op alle vakantieplekken is het net zo druk als vroeger en kunnen ze zelfs langer hoogseizoen prijzen vragen. Alle vakatieoperators en huisjesverhuurders zijn er natuurlijk blij mee. 2 weken herfst, 2 weken kerst, 2 weken in februari, soms 2 weken mei en 8 tot 9 weken in de zomer hogere prijzen. Gaat het daar dus om? Hebben wij geen wapenlobby in Nederland maar een vakantielobby.

Ik sta dus op voor actie tegen de vakantiespreiding. Gewoon allemaal tegelijk vrij. Kunnen we allemaal naar het carnaval en hoeven we nooit meer na te denken over de zomer. Wie gaat er met me mee op de barricaden hiervoor!!

Droevig

Mijn schoonzus is na 4 weken in Nederland te zijn geweest weer vertrokken naar Curacao. Ze was de eerste dagen bij ons, daarna reed ze Nederland rond voor de verdere familie en vrienden en de laatste dagen was ze weer hier. Anderhalf jaar zit ze al alleen op het overzeese eiland en ze heeft het beslist niet makkelijk gehad. Het lijkt met vakantie altijd leuk om zo te wonen, maar als je er dan echt zit, toch weing vrienden hebt, werk vindt wat het eigenlijk net niet is en niet zo veel geld, dan kan het weer nog zo lekker zijn en de stranden nog zo mooi, je blijft alleen.

Maar goed, het laatste half jaar vond ze steeds meer haar plek en nu kwam ze dan terug om de familie weer te zien. Er was nog niemand van de familie geweest om haar op te zoeken. Ten eerste is het toch duurder dan iedereen dacht, tickets zijn niet zo goedkoop, zeker als je vast zit aan vakantietijden, en we waren allemaal bang dat ze zou besluiten toch maar weer terug te komen, dus durf je niet zo snel te boeken. Bovendien zegt mijn lief altijd, ik wil wel heen voor mijn zus, maar normaal zou ik nooit naar een eiland gaan waar ik alleen strand heb en verder weinig cultuur, dus als je je geld maar één keer kunt uitgeven, beslis je toch om iets anders te doen.

In eerste instantie zag ik er een beetje tegenop, want mijn schoonzus, die ik echt leuk vind en waar je beslist mee kunt lachen, praat erg veel. Zij praat volgens mij altijd alles uit waar ze over denkt, om op die manier alles op een rij te zetten, want ze heeft een behoorlijk "denkhoofd". Maar dat maakt dat je er zelf niet zo snel tussen komt en dat kan best vermoeiend zijn. Maar ondanks dat ze vond dat ze op het eiland veel rustiger is geworden en ik dat niet echt ontdekte, viel het erg mee en was het natuurlijk erg gezellig. De eerste dagen had ze veel afspraken en zagen we haar niet veel, behalve de avonden en zo hoorden we alles over haar en het eilandleven. En we merkten dat ze er toch wel gelukkig aan het worden is. Daarna al de familie af en vrienden, het idee alleen al, maakte mij moe, maar wellicht is het makkelijker als je alleen bent. Ik vind het niet prettig steeds in een ander bed te slapen en steeds dezelfde verhalen te moeten vertellen, maar als je al anderhalf jaar "droog" staat, is het wellicht heerlijk. Woensdag kwam ze weer bij ons en wilde ik graag weten wat ze voor afspraken had, want uiteindelijk wilden wij ook nog wel wat met haar doen. Dus de laatste dagen waren gezellig, druk en rumoerig.

De zaterdag voor vertrek gingen we eten met het grootste deel van de familie en kwam de zus van mijn lief uit Maastricht logeren met man en dochter, dus was ons kleine huisje helemaal overvol, maar daar hou ik dan wel weer van. Ik vind het leuk een tafel vol met mensen aan de koffie en ontbijt. 's Avonds overal bedden en iemand op de bank. Het is in mijn eigen huis, dus kan ik mijn eigen gang gaan en dat vind ik altijd lastig als ik bij een ander ben. Aangezien mijn lief een grote familie heeft, was het eten ook leuk, want zo vaak zit je niet met elkaar aan tafel. Het was dus een super afscheid.

En dan het echte afscheid, zondag op Schiphol, met alleen de Maastrichtse familie en wij. Dan komen toch de tranen en zeker toen wij in onze eigen auto richting huis gingen en de rest naar het zuiden, overviel mij een droevig gevoel. En dit keer lag het niet aan de hormonen. Ik had het graag nog even willen vast houden, dit grote gezin gevoel. Het samen met anderen dingen doen of puur het samenzijn. Afscheid nemen is toch een rot gevoel, iets waar mijn dochter altijd moeite mee heeft na een leuk weekend. Ze huilt altijd als we weggaan van een vakantie plek, van een weekend bij familie of na een leuk weekend met elkaar en weer naar school toe moeten. En nu had ik dit gevoel en moest ik wat tranen laten.

Daarna gingen we leuke dingen doen, naar Hoorn naar een playmobil tentoonstelling en vis eten met uitzicht op prachtige boten aan het IJsselmeer, maar het gevoel is pas vandaag weer weg. En mijn schoonzus?? Die zal nu in haar eigen huisje, waar ze naar uitkeek, beslist de komende dagen dit droevige gevoel hebben. Ook al is ze er op haar plek, na een maand weer gezellig met familie en vrienden te zijn geweest, moet het wel weer even heel erg alleen voelen. En zal de twijfel beslist weer even toeslaan!! Kop op, schoonzus, ga nu gewoon maar eens voor die liefde daar, waar je nog over twijfelt (of hij) en neem die grote stap, zodat je nooit meer alleen ergens naar toe hoeft te gaan en in ieder geval altijd weer terug komt bij iemand, want dat maakt het leven een stuk aangenamer!!

"Samengesteld" gezin

Het is een vreselijke uitdrukking, vind ik, maar wij zijn wel zo'n gezin. Mijn zoon heeft een andere vader waar hij een aantal dagen per week is. Aangezien mijn zoon sinds hij naar de middelbare school gaat nogal lastig is, valt dat niet altijd mee. Hij heeft het eerste jaar in Haarlem gedaan, maar dit vond hij vreselijk en hij deed geen moeite dit te veranderen, dus is hij het 2e jaar naar Amstelveen gegaan, waar zijn vader woont. Dit beviel beter, zeker met zijn vrienden, maar voor mij was het een soort afscheid. Ik heb tenslotte kinderen gewild om een gezin te zijn. Nu hij zijn school en vrienden in een andere plaats had dan waar ik woonde werd dit geen onderdeel van mijn bestaan. Op de basisschool, die ook in Amstelveen was, kende ik al zijn vrienden wel. Tenslotte kom je daar als ouder regelmatig, je helpt met zaken en ze kwamen ook wel bij ons thuis. Maar op de middelbare school ben je als ouder niet meer aanwezig en dus ook niet in het onderdeel vrienden. Dit is lastig, maar zoals alles, het went. Waar andere ouders het moeilijk krijgen met het verlaten van hun kind als ze gaan studeren, had ik dit dus al op de middelbare school.

Wat het bij ons extra lastig maakt, is dat zijn vader een chronische ziekte heeft en dus niet altijd in staat is goed te zorgen voor mijn zoon. Dit gaf wel eens de nodige strubbelingen. Nu mijn zoon dus ruim 16 is, wordt het op zich makkelijker omdat hij zijn eigen gang kan gaan, maar juist dit punt maakt het ook ingewikkeld. Waar hij bij ons gewoon onderdeel is van een gezin, is hij dat bij zijn vader niet. Die vindt het wel makkelijk dat hij weinig last van hem heeft, dus als hij weinig thuis is, is dat wel zo makkelijk. En als je pubers te vrij laat, ben je het overzicht behoorlijk kwijt. Iets waar ik nogal moeite mee heb.

Zijn zusje weet niet beter dan dat haar broer een andere vader heeft en dus een aantal dagen per week weg is. Ze vraagt meestal of hij thuis komt als ze uit school komt, zo niet, ook prima. Al vindt ze het niet leuk als hij er weinig is. Maar voor mijn lief is het een stuk lastiger, want hij is tenslotte niet de vader. Ik vind het vaak ook lastig. Eigenlijk moet ik de belangrijke zaken regelen met mijn zoon en zeker in het begin heb ik dat niet goed gedaan, of ben ik te makkelijk geweest. Ik heb zelden ergens spijt van, maar hier heb ik wel degelijk spijt van of zou ik een aantal zaken achteraf liever anders hebben gedaan. Zijn leven speelt zich dus voornamelijk bij zijn vader af en ik heb daar weinig zicht op. Bovendien is hij zeker de laatste 2 jaar behoorlijk aan het puberen geweest en hield zich weing aan afspraken en regels. Mijn lief ergert zich daar groen en geel aan, terecht, en ik heb de meeste discussies met mijn zoon op een moment dat hij er niet is en laat hem soms te veel gaan, waardoor het lijkt alsof ik alles goed vind, wat natuurlijk niet zo is. Maar het blijft lastig op deze leeftijd zaken af te spreken. Vooral het ongelofelijke alleen met zichzelf bezig zijn gedrag kan zeer storend zijn.

Scheiden blijft toch altijd falen, vind ik. Je hebt het je kind het nooit aan willen doen en laat daarom vaak te veel toe. Omdat je het ze niet nog moeilijker wilt maken. En als er wat jaren voorbij zijn, is dit moeilijk terug te draaien. Ik doe mijn best en zal vandaag weer eens een zoveelste gesprek voeren om zaken op een rij te zetten en wederom afspraken weer duidelijk te maken. Maar de rol van politieagent is niet zo erg de mijne. Het is een item in je nieuwe relatie die hierdoor behoorlijk onder druk kan staan.

Gelukkig houden we ontzettend van elkaar en zouden we nooit zonder elkaar kunnen. Bovendien zou ik het mijn dochter niet aan willen doen, maar er zijn zeker momenten dat je denkt, waren we maar een gewoon gezin en waren ze maar allebei van ons samen. Dan kun je de opvoedtaken echt samen delen, want volgens mij is een vader toch vaak iets duidelijker en strenger en mis ik die bij mijn zoon toch wel. Natuurlijk geeft mijn lief ook zijn mening, maar ja, het is uiteindelijk niet zijn vader, niet waar.

Al met al is een "samengesteld" gezin niet altijd zo gezellig en gemakkelijk als het er van de buitenkant uiziet. Maar we doen ons best en zolang jet het pratende houdt moet het lukken. Bovendien komt er altijd de dag dat ze het zelf moeten gaan doen en zo ver ik het om me heen zie, zien de meesten dan in dat het toch nog niet zo beroerd was, thuis!!!

85

Wat een vreemde titel denk je. Nou, dat valt wel mee. Mijn moeder is pas 85 geworden en dat vind ik een ongelofelijke prestatie. Wij moeten dat nog maar zien te worden en zeker als je haar ziet. Niet dat altijd alles zonder problemen verloopt, zeker het afgelopen jaar niet. Eerst brak ze haar pols toen ze viel met de fiets (met kleinkind achterop!), daarna was het haar enkel na een slippartij van een houten opstapje, daarna plotseling naar het ziekenhuis (bleek een veel te hoge bloeddruk te zijn) en na hartcontrole ging ze naar huis, met voor het eerst in haar leven pillen en nu gleed ze pas uit over een handdoek en bezeerde ze haar rug. Ik kan je vertellen dat ze daar allemaal behoorlijk over moppert en ze zichzelf een oud mens begint te voelen.

Misschien toch maar naar een tehuis opperen sommigen, maar wat denk je, ze gaat toch niet tussen die oudjes zitten!! En ik denk dat ze gelijk heeft, ze krabbelt iedere keer weer op, zeker nu ze minder pillen slikt. Ze kan in de buurt haar boodschappen doen (liefst op de fiets!), kent alle buurtjes en mijn zus woont vlakbij, dus wat wil je nog meer. Verkassen zou denk ik heel slecht zijn.

Afgelopen zaterdag moest dit jubileum dus worden gevierd en dat deden we buiten de deur in een soort cafeetje. Vrijwel iedereen die was uitgenodigd kwam, zelfs uit Delft en Amsterdam. Ze zag er wel wat tegenop, wilde liever niet in de belangstelling staan, maar dat gebeurde natuurlijk toch. En ze genoot. Liep van tafel naar tafel en sprak met iedereen. En de "visite" genoot ook. Anders loop je de hele dag op een verjaardag met koffie, taart en hapjes rond te rennen en spreek je niemand echt. Nu renden anderen rond en had iedereen tijd om elkaar te spreken. Ik zag neven die ik 30 jaar niet had gezien, één had ik op straat echt nooit herkend. Dus dat was grappig.

Ik had de laatste tijd allerlei verhalen van haar jeugd en huwelijk genoteerd en dat samen met oude foto's in een boek gedaan (via zo'n programma van de Hema) en was hier werkelijk trots op. Zo ontstaat er een soort van familiekroniek die wij als kinderen verder kunnen laten gaan. Iets wat ik zeker voor mijn kinderen wil gaan doen.

Op zo'n moment mis ik mijn vader wel. Aangezien hij overleed toen ik 24 was, heb ik hem nooit al die dingen kunnen vragen, zoals ik bij mijn moeder kon. Boevndien was hij enig kind, dus was er ook verder niemand om aan te vragen. Dat vind ik nog steeds ontzettend jammer. Hij had het feest prachtig gevonden, hield namelijk wel van in de belangstelling staan. Dus was het toch wel beter dat ie er niet was, nu ging alle aandacht naar mijn moeder, die anders vast op een achterafje was gaan zitten.

Daarna gingen we dus nog eten met de kinderen en kleinkinderen En zo was de dag goed. Ze belde mij gisteren om te bedanken en te zeggen dat ze zo genoot van het boek. Daar ben ik blij mee, net als het feit dat ze er nog steeds is en we van elkaar kunnen genieten.
Mijn dochter zei op de terugweg: Mam, wat is jouw mamma toch lief. En dat is ze!!!

Wat eten we vandaag?

Ook al ben ik gek op koken en gaat er geen dag voorbij dat ik niet met eten bezig ben, heb je van die periodes dat je denkt, wat eten we nu weer vandaag? En is er weinig inspiratie. Je hebt van die gerechten die je regelmatig eet, vooral als je nog kleine kinderen hebt die hun voorkeuren hebben. Bovendien ben ik degene die kookt bij ons thuis. Mijn lief heeft een paar klassiekers, dus als ik hem een keer vraag om te koken weet je bijna altijd wat je gaat krijgen, één van de drie favorieten, pasta bolognese op eigen wijze, nasi op eigen wijze en zo is er nog wel één. Lekker, echt wel, maar niet bepaald creatief te noemen.

Als ik kook is het meestal niet standaard, al eet ik tegenwoordig weer wat meer aardappels. Die zijn er lange tijd vrijwel uit geweest, maar je kook- en eetgewoontes passen zich toch regelmatig aan. Als je kijkt naar recepten van een aantal jaar geleden, blijven er altijd wel een aantal toppers over, maar meestal ben je toch weer anders gaan koken of met andere producten. Ik ben de laatste jaren toch steeds meer gaan letten op biologische producten en je proeft toch echt wel verschil tussen een tomaat van de biologische markt of de supermarkt!

Nu ik met mijn vriendin bezig ben met het cateren van feestjes is het grappig om te zien dat we onbewust op de goede lijn zitten. Zij las pas een lijstje van dingen die nu steeds belangrijker worden, zoals meer europees koken (dus minder oosters) en het roken van dingen wordt meer gedaan, iets waar zij mee is gaan experimenteren na het aanschaffen van een rookoventje. Natuurlijk lees je bladen en wordt je zo onbewust een richting opgeduwd, maar je moet de dingen tenslotte ook nog lekker vinden.

Blijft het feit dat ik toch regelmatig bij het boodschappen doen rondloop met de gedachte, wat nu weer te eten. Er zijn weken dat ik op maandag al een heel lijstje weet voor de hele week, die door omstandigheden best wel verandert gedurende die periode. Maar er zijn ook dagen of zelfs soms weken dat ik echt geen inspiratie heb. Gelukkig ben ik goed in het maken van dingen op het moment zelf. Ik trek kasten en koelkast open, kijk wat er in ligt en gooi wat bij elkaar en zo kom je soms op nieuwe dingen die je daarna regelmatig op tafel zet.

Er eten vaak kinderen van mijn dochter mee en dan merk ik dat er veel kinderen zijn die weinig lusten. Of die niet zo veel gewend zijn. Er wordt blijkbaar veel rekening gehouden met wat een kind lust en daar wordt continu rekening mee gehouden. Ik ben van mening dat ze best wat moeten proberen en op die manier eeen smaak kunnen ontwikkelen. Ik begrijp best dat ze niet gek zijn van bijvoorbeeld witlof of spruitjes en die zal ik ze niet snel voorzetten, maar verder mag er best wat worden gegeten. En dan vind ik het wel grappig dat er moeders op mij afkomen voor het recept van iets wat hun kind heeft gegeten, zoals laatst een spinazietaart of de meest simpele soep die je kunt bedenken, ( gewoon kant-en-klare soep uit een zak, aangevuld met verse soepgroente, verse tortellini en gehaktballetjes) en juist dit soort recepten zijn op laatste momenten bedacht en gemaakt en die blijken dan toppers te zijn. Dus als je het echt even niet weet, keer je kasten om. Er ligt altijd wel voldoende in om wat van te maken en probeer gewoon iets. Lukt het niet kun je altijd nog die pizza bestellen!!!

Huiskamerrestaurant

Tjee, wat een lang woord eigenlijk, huiskamerrestaurant, een goede voor galgje. Afgelopen vrijdag waren mijn lief en ik uitgenodigd door vrienden bij vrienden van hen, die eens per maand een huiskamerrestaurant hebben. Dit houdt in dat een aantal mensen die zich via hun nieuwsbrief via email hebben aangemeld komen eten, maximaal 12 en dan eten wat de pot schaft. En dit is natuurlijk geen boerenkool met worst!

Ik was erg nieuwsgierig hoe dit zou gaan en wat we zouden eten. Mijn lief was vooral benieuwd naar het gezelschap en zat al te bedenken welke smoes hij moest gebruiken als hij eerder weg zou willen gaan. Natuurlijk waren onze vrienden er, maar ja, hoe zou het verdere gezelschap zijn en heb je daar genoeg gespreksstof mee.

Op de fiets er naar toe, tussen de buien door, en daar aangekomen kwamen we in een prettig huis met een grote tafel en een mooie keuken. We kregen een glaasje prosecco en maakten contact met de eigenaren van dit initiatief en het verdere gezelschap, wat gelukkig mee viel. De meesten van onze leeftijd ( nog net niet middelbaar dus ) en 2 jongere mannen, die elkaar over het algemeen al eens eerder hadden gezien. We pasten er prima tussen.

Het eten was lekker, 2 crostini's, verschillend belegd, een salade met geroosterde paprika, heerlijke indiase curry en een soort panna cotta toe met gemarineerde perzik. En daarbij zo veel wijn als je wilde. Koffie toe met eventueel een likeurtje en de avond vloog ongemerkt om. We moesten 25 euro p.p betalen, dus er wordt niet echt veel aan verdiend. Er was gespreksstof genoeg, dus zaten we zo tot half 12 te eten.

Aangezien ik bezig ben met mijn eigen catering, bedacht ik of zoiets wat voor mij zou zijn, maar wist al snel dat ik niet zo zou willen werken. Ik ben gek op koken, maar niet gek op koken als men mij op mijn vingers kijkt. Ben het liefst zelf en alleen bezig, bereid zo veel mogelijk van te voren al voor, zodat ik op het moment suprême alles snel op tafel kan zetten, zonder dat er nog veel aan moet worden gedaan. Vandaar ben ik vooral goed in buffetten, hapjes en dergelijke en dus beter geschikt voor het cateren op locatie. Alles maken, ter plekke nog wat kleine dingen afmaken, alles mooi neerzetten en wegwezen!!

In mijn hoofd zit altijd een soort droom van een Bed & Breakfast te hebben, waar ik natuurlijk een lekker ontbijt wil serveren en 2 of 3 keer per week eten wil maken ( dan wel alleen wat de pot schaft ), maar niet met de bedoeling met mijn gasten mee te eten. Want ook al kan ik prima sociaal zijn om het sociaal zijn, een hele avond met een gezelschap wat ik niet zelf heb uitgenodigd, zou mij vast niet altijd goed bevallen, denk ik. En mijn lief zou zeker snel afhaken.

De week ervoor waren we met andere vrienden tijdens de restarantdagen in een restaurant in Amsterdam waar we ook aan grote lange tafels zaten, zodat je ook wel met de buren in contact kwam. ( Op zich leuke mensen die wijn uit Tsjechië importeerden). Ook was het eten daar lekker, en had je ook het gevoel in een huiskamer te zitten. Er werd live jazz muziek gemaakt en was dus een prima plek om naar toe te gaan. Maar wel totaal anders.

Het blijft leuk om zo hier en daar rond te kijken en te bedenken wat je zelf leuk vindt van bepaalde dingen, zodat je er voor jezelf achter komt wat bij je past. De Parade sfeer is wat het beste bij mij en mijn vriendin/collega past, met een wat lossere stijl van eten, ietwat bonter opdienen en inrichten, maar wel goed over nagedacht. Het lijkt bohémien, maar is natuurlijk altijd goed gestyled.

We zitten dus vast wel op de goede weg en daar kom je steeds meer achter als je hier en daar eet en rond kijkt. Echt, we doen het beslist goed!!

Bekend worden

Vroeger dacht ik altijd dat ik nog weleens beroemd zou worden. Maar dat denkt natuurlijk iedereen. Ik was toen veel bezig met ballet en dacht daar wel mee door te gaan. Een blessure, puber zijn en het krijgen van een vriendje veranderde dat. Daarna ging ik de mode in en dacht dat het daar wel mee zou lukken, maar ook dat bleek niet mee te vallen. Om beroemd te worden in de mode moet je wel zo goed zijn en de tijd en mensen om je heen mee hebben dat ook dat mij al snel duidelijk werd. Hierin zou het niet gaan lukken.

Dan ga je samenwonen en nog eens. Krijgt een kind, vind eindelijk de man van je leven, krijgt nog een kind en eigenlijk is dat beroemd worden allang uit je gedachten verdwenen. En ook totaal niet belangrijk meer. Bovendien, zou je het nu misschien ook niet eens zo leuk meer vinden. Bovendien, vandaag de dag is iedereen beroemd. Als je maar één keer met wat dan ook met je hoofd op tv bent geweest sta je al snel lintjes te knippen, doe je mee aan dans en schaats programma's en sta je in "de bladen".

Tenminste, als ik deze bladen wel eens in kijk, ken ik meer dan de helft niet van de mensen die hier in staan, dus wat is beroemd zijn vandaag de dag nu eigenlijk?

Nu ben ik dus al enige tijd af en toe een blog aan het schrijven en krijg ik ook regelmatig enthousiaste reacties en plotseling denk je dus. Hé, misschien kan ik hier meer mee. Want als ik wel eens blogs lees op forums, vind ik die toch niet altijd even goed. En zo slecht zijn die van mij dan toch niet. Dus waarom zou ik ook niet een column kunnen schrijven voor wat dan ook.

Maar ja, hoe doe je dat. Hoe kom je onder de aandacht van anderen dan de bekende mensen om je heen. En natuurlijk, ook hier blijken genoeg mogelijkheden te zijn als je op internet rondsurft. Ik vond ze niet, ben niet zo geduldig en niet zo'n goede zoeker, maar mijn lief, die ook van mening is (echt waar!) dat er meer uit te halen valt, vond deze wel. En sta ik dus op andere sites, waardoor je misschien wordt gevonden via andere kanalen.

Dus opeens is dat beroemd worden weer een beetje aanwezig. En gaat het niet lukken met mijn blogs dan komt het vast wel met mijn eten! Mijn vriendin en ik zagen ons al in de Living langs al "onze" vaste aanleveradressen gaan en dit natuurlijk verrijkt met mooie sfeerfoto's.
Echt, ook al ben ik dan de veertig ruim gepasseerd, ik word nog wel beroemd!!!!!!!

Werk

Ik ben, zoals ik al eerder meldde, gestopt met mijn vorige baan. Ik zat er al een paar jaar, was toe aan iets anders en mede omdat het weinig verdiende ( erg weinig! ) gaf mijn lief al lange tijd aan dat ik beter kon stoppen. Ook het feit dat onze kinderen in dezelfde klas kwamen gaf de doorslag, zo ging werk en privé voor mij wat te veel in elkaar overlopen. Het moment dat ik dus besloten en vooral gemeld had dat ik ging stoppen was ik opgelucht. Daarna begon de zomervakantie en was ik weer 6 weken verder, wat ook wel prettig was, geen gedoe met opvang regelen tijdens de vakantieweken dat je wel werkt, maar nu is iedereen al weer even aan het werk en ga je denken, wat nu?

Met een vriendin heb ik een feest (van een vriendin van haar) van voedsel voorzien en dit was zo'n succes en liep zo prettig met elkaar dat we dezelfde avond weer een opdracht hadden. En daarna weer één en de nodige aandacht en vraag om informatie, zodat ik plotseling bezig ben om samen een klein bedrijfje op te zetten. Kamer van Koophandel uitzoeken, belastingen, bankrekening openen, website, mijn god, wat er allemaal niet bij komt kijken. Gelukkig hadden we direct al een naam en hebben we nu dus kaartjes, dus het wordt steeds meer proffie. Gaat wel een beetje snel maar is erg leuk.

Maar goed, dit is natuurlijk heel erg leuk, maar er wordt, zeker de komende tijd, natuurlijk niet genoeg mee verdiend. Dus zal er toch naar een andere baan moeten worden gekeken. Maar wat?? En nu kom ik er eigenlijk achter, dat ik het best eng vindt. Belachelijk natuurlijk, ik heb al zo veel gedaan, maar ben opeens bang door de mand te vallen omdat ik misschien helemaal niet zo veel kan. Ik ben altijd vrij makkelijk van de ene in de andere baan gerold, ook als ik er niet voor had geleerd en nu moet ik echt gaan solliciteren. En ergens opnieuw beginnen en weer vast komen zitten in een vast patroon met vakantie regelen enzo. En dan werkt mijn leeftijd vast ook niet echt mee. En wat dacht je van mijn gejobhop, kan gunstig zijn maar vaak ook niet. En..... onzin allemaal, ik durf gewoon niet!!

Nu is mijn lief ook al geruime tijd aan het nadenken over waar hij nu eigenlijk mee bezig is en hoe hij verder zou willen. Het hoort ook beslist bij de veertigers van nu, dat je gaat nadenken over alles en het is natuurlijk het moment om nog te veranderen. Maar ja, hij verdient goed en als ik niet werk (wat dus ook alleen maar kan omdat hij voldoende verdient) kan hij ook geen gekke beslissingen nemen. Dus moet ik mijzelf een schop geven en aan de gang gaan.

Goed, een curriculum vitae is zo gemaakt, ik had nog een oud concept, die hier en daar moest worden aangepast. Gekeken naar wat ik eerder heb gedaan en wat ik daarvan wel weer zou willen doen en nu net de eerste twee open sollicitaties de deur uitgedaan. Wordt het wat is het prima, zo niet, gaan we weer verder zoeken. Er komt beslist wat en anders wordt het nieuwe bedrijfje vast een superhit!! En het gekke is, nu ik de stap heb genomen, lijkt het al niet meer zo eng en heb ik er eigenlijk stiekem best wel zin in!!!

Mijn man is een klusser

Iedereen kent waarschijnlijk het programma wel : "Help, mijn man is een klusser" of hoe het ook precies heet. Ik heb het nog nooit helemaal bekeken maar ken het vooral van de voorstukjes en dan denk je al: mijn god, hoe moet zo'n puinhoop nog goed komen.

Nou, mijn lief is dus ook een klusser, maar dan een goede. En het wordt tijd dat ik daar eens een ode aan wijdt, want omdat hij echt heel veel doet in huis, lijkt het af en toe of het normaal is en komen er iedere keer weer lijstjes met wat nog te doen. En zoals iedereen ook wel weet, ben je nooit klaar in een huis. En wij zeker niet, want wij zijn niet zo van lang alles hetzelfde houden, dus verandert er ieder jaar wel wat.

Maar goed, hij kan dus echt prachtige dingen maken. Hij tekent ze zelf, rekent alles uit en gaat aan de slag. En wat vooral belangrijk is, het meeste komt ook af!! Natuurlijk zijn er dingen die soms langer duren, valt ook niet mee alles in je vrije tijd te doen, die ook nog moet worden gedeeld met vrouw en kinderen en vrienden, dus veel tijd blijft er vaak niet over. Maar er zijn toch de nodige weekends dat hij meestal fluitend aan dingen werkt.

Wat hij zoal heeft gemaakt? Een prachtig houten keukentje voor dochterlief, met alles er op en er aan, wasbakje, oventje, laatjes, kookplaatjes, vrijwel niemand gelooft dat ie het zelf heeft gemaakt. Een slim uit elkaar te halen poppenhuis (waar ik wel mee heb geholpen om te behangen en tapijt in te leggen), wat zo in de winkels zou kunnen, ware het niet dat het dan te duur zou worden. Kledingkasten op maat in de slaapkamer, bank met bergruimte bij de eettafel en ga zo maar door. Pas een prieel in de tuin, waar we ontzettend van genieten met zowel zon (al weet ik niet waar die is gebleven) en regen. Daarin staat ook een zelfgemaakte tuinbank en liggen er al plannen voor een buitenkeuken. Hij is nu bezig met een kast voor in de badkamer, die nogal (op zijn zachtst gezegd) klein is en op deze manier zowel de wasmachine als ieder zijn shampoo en zo moet gaan bergen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik hoor het al, jullie willen ook zo'n man. Jammer, deze is van mij en daar blijf ik (en echt niet alleen om zijn klussen, al vind ik hem dan best stoer) echt wel bij!!

Het liefst zou hij altijd zo bezig willen zijn en ik zou hem dat ook graag gunnen, want hij is dan echt in zijn element, maar het brengt beslist niet genoeg geld in het laatje, helaas. We heten niet allemaal Piet Hein Eek. Dus als de jackpot van de staatsloterij dan eindelijk bij ons binnen gaat komen, zal ik de eerste zijn die zegt, nu kun je eindelijk doen wat je wilt. We hoeven geen huis van een miljoen, iets groter zou natuurlijk leuk zijn, geen super auto, geen zwembad (een trampoline zou al leuk zijn), maar de vrijheid om te doen wat je wilt zou heerlijk zijn.

Ik roep dus niet: Help, mijn man is een klusser, maar thank god, mijn man is een klusser. Ik ben namelijk super trots op hem en dat mag ook wel eens worden gezegd!!

Vakantie

We zijn al weer ruim 2 weken in de normale routine van werk en school, maar het valt nog niet altijd mee. Dit jaar hadden we vroeg vakantie. Ik begrijp nog steeds niet waarom we niet net als in België de maanden juli en augustus vrij kunnen zijn i.p.v. die vakantiespreiding. Uiteindelijk komen we altijd in een periode dat iedereen vrij is en het dus superdruk overal is. En ieder jaar weer een andere periode vind ik niet zo prettig. Dit jaar waren we vroeg en vorig jaar laat, dus aan het eind van het schooljaar moet er nog van alles worden gedaan en proefwerken worden gemaakt. Terwijl een ander deel van het land weer 1 of 2weken langer heeft en er gevoelsmatig geen eind aan het jaar komt.

Als ik eerlijk ben heb ik dan het liefst de laatste periode. Je gaat pas weg als iedereen al is geweest. Nu waren we dus vroeg en gingen we ook meteen weg. Dat had als voordeel dat de eerste week goedkoper was, en de vakantie duurde nu ook voor het gevoel lang, omdat we nog steeds vrij waren toen we allang thuis waren. Maar toen de school dus begon leek het alsof de zomer voorbij was. Dat kwam ook door het weer, het leek wel herfst die eerste week. Maar het is nog maar augustus, dus de halve zomer moet er nog aankomen.

Ik ben een echt zomermens. Deze vakantie was dan ook heerlijk, eerst rustig aan naar Frankrijk in de Ardêche, waar we allebei nog nooit waren geweest en daarna naar Spanje. Lekker weer, lekker eten en rust. Vooral dat laatste was heerlijk, omdat we natuurlijk in het dagelijks leven in de Randstad zitten en er vaak geen rust is. Dat valt je vooral op als je weg bent. Nederland is echt ontzettend hectisch en druk. Al zal men dat in het oosten of het noorden missschien niet zo ervaren, wij merken dat altijd erg als we Nederland uit zijn.

Vakantie, als ik genoeg geld had zou ik het echt niet erg vinden om altijd vakantie te hebben. Natuurlijk zou je wat doen, maar heerlijk als het niet moet. Opstaan, rustig aan, bedenken wat je gaat doen deze dag. Iets leuks of gewoon niets. Deze vakantie was dus zo. Heerlijk dus. En dat bracht ons weer aan het denken om toch zo'n plekje in eigen land te gaan zoeken, want rust heeft een mens toch echt wel op zijn tijd nodig. Dus dat gaan we maar weer doen. Op zoek naar een plekje om dat vakantiegevoel vaker naar boven te halen. Moet toch te vinden zijn, nietwaar??
Dus wie o wie weet er een plekje voor ons?

Moeder moeder

Ik ben niet zo'n moeder moeder, als je begrijpt wat ik bedoel. Om mij heen zie ik veel vrouwen die erg bezig zijn met de kindjes. Ze zien er mooi uit, zitten op vele clubjes, zitten met de kindjes en andere moeders koffie te drinken in leuke tentjes, rijden rond in hun bakfietsen met alle buurtkinderen erin en bedenken leuke doedingen op vrije middagen.

Soms voel ik me daar schuldig om. Er kan bij mij vaak worden gespeeld en dan mag er ook best veel. Stoepkrijten op alle tegels, alle barbies uit de kast + de verkleedspullen + de playmobil. Waarom niet. Maar er zijn ook dagen dat ik echt geen kind mee wil hebben. Nu even niet. Niet omdat ik zoveel heb te doen, maar omdat ik even geen gedoe en gezeur wil hebben. Ik bemoei me ook niet met wat ze doen, vind het vooral prettig als er kinderen komen die dus echt kunnen spelen, want ik ga dat niet met ze doen. Kom op, zeg, ik ben hun moeder en geen kind meer!

Wat ik wel doe is bijvoorbeeld koekjes bakken of kleine appeltaartjes, als ik daar zin in heb of al beloofd heb. En dan gaat zo'n kind dus naar huis met lekkers voor de rest van de familie. Best aardig, toch. En ik ga ook echt wel met ze naar de speeltuin in de buurt, maar heb dan wel een boek mee en ga zitten lezen of laat ze daar even achter en ga ondertussen boodschappen doen.

Ik ben al vanaf dat ze een baby zijn ook niet zo goed in het bedenken van wat er allemaal mee moet als je ergens naar toe gaat. De meesten hebben tassen vol spullen bij zich, flesjes, doekjes, andere kleren, speeltjes, spullen voor als het te warm wordt of als het gaat regenen. Ik moest vaak luiers kopen omdat ik ze weer vergeten was.
Van die moeders die de achterklep van de auto opendoen als ze naar het strand of bos gaan en standaard laarzen, schepnetjes, ballen en regenjasjes bij zich hebben. Die van mij heeft regenlaarzen ( of misschien zijn ze allang te klein ) maar heeft ze denk ik nog nooit aangehad in een blubberige omgeving. En de schep ligt altijd net weer thuis als we op het strand aankomen. Maar je kunt ook graven met handen en gevonden voorwerpen.

Ik heb gemerkt dat het ook niet zo belangrijk is. Ik heb wel altijd een flesje water bij me, dat wordt er dan vrijwel ook alleen maar gedronken, pakjes vinden ze niet eens zo lekker. Een broodje kan ik ook onderweg wel kopen, wel zo lekker, in plaats van zo'n platgedrukt klef broodje van een paar uur geleden. En wij stappen zomaar op zonder na te denken en hebben daar dus ook zelden gezeur om, want men weet niet beter. Geen gedoe met plotselinge veranderingen in het dagschema dus.

Natuurlijk ben ik blij met mijn kinderen en zou ze voor geen goud willen missen, maar ze zijn niet de continue aanvulling op mijn dag. Ik heb veel lol met ze, lees 's avonds altijd voor ( of het moet te laat zijn ,wat ook regelmatig gebeurt omdat we niet zulke regelmaat hebben in op tijd eten en dus ook slapen). Eten altijd met elkaar aan tafel 's avonds, zonder televisie aan ( gebeurt echt nooit!!) en bespreken dan de dag van iedereen. We gaan met elkaar leuke dingen doen zoals bioscoop, musea en fietsen en stadten. Maar verder moeten ze zichzelf vermaken net zoals ik mezelf vermaak.

Al met al niet zo'n echte moeder moeder dus, maar volgens mij toch best wel een leuke. Mijn dochter zegt tenminste 's avonds vaak : mamma, je bent zooooo lief! En grote zoon vindt het nog steeds leuk om ergens in de stad wat met me te drinken en zelfs een weekendje samen weg te gaan. Dus altijd "leuk" bezig zijn is niet het belangrijkste. Als je er maar bent als het nodig is, dat is volgens mij de basis waar het om draait.

Kinder spelletjes

Toen ik schreef over het campingleven en dacht aan onze oude tent uit mijn jeugd, kwamen er opeens allerlei spellen die we deden in mij op. Als kind kon iedereen altijd bij ons spelen. Mijn moeder was bepaald geen "nette" huisvrouw, dus rommel maken was geen probleem.

Mijn zus en ik speelden heel veel samen. Al haden we natuurlijk genoeg andere vriendinnetjes, maar die speelden ook vaak weer met elkaar. En altijd bij ons thuis.Met die tent speelden we zomers dus circusje. We bedachten allerlei acts en maakten uitnodigingen. Ook vroegen we entree. Maar toen het echt moest beginnen wisten we eigenlijk niet goed meer wat we moesten doen, dus werd het bepaald geen succes.

We maakten ook met veel oude planken, teilen en weet ik wat nog meer allerlei hindernisbanen in de tuin, waar je over moest lopen. En dat bleef gerust weken liggen.

Of we haalden overal oude kranten op en gingen daarna post spelen, dus kreeg iedereen in de buurt stapels oude kranten door de brievenbus gegooid. Was ook niet iedereen even blij mee.
We speelden altijd op straat. Tekenden hele huizen en weggetjes, waarbij we dan zelf spelletjes bedachten, dat iemand je moest pakken via al die weggetjes, maar je was veilig in je huis. Stoepranden en dan weer worden weggestuurd voor het huis van de boze buurman. ( Echt zo'n erge die je bal lek stak als die in zijn tuin kwam! )

Op straat spelen lukt niet voor mijn dochter. Midden in de stad is dat toch een probleem. Maar gelukkig hebben we een pleintje achter ons huis, waar niemand op kan komen en nu is zij ook bezig met soort gelijke spelletjes. Met vriendinnetjes tekent ze hele huizen die tot in detail worden "ingericht". Koelkast in de keuken, bloemen op tafel, lampjes boven de bedden, computer op het bureau en knuffels op het bed. En daar wonen ze dan in. Grappig dat spelletjes altijd een beetje gelijk blijven en dat je er ook niet veel voor nodig hebt.

Ook zij zoekt allerlei oude kaarten op, stopt ze in enveloppen, tekent er postzegels op en loopt met een grote tas door het hele huis post te bezorgen. Winkeltje met een plank op 2 stoelen doet het ook goed. Ook dat deden wij vroeger, waarbij we de hele voorraadkast leeg haalden. Of bibliotheekje. Toen ik bij mijn moeder ging opruimen vond ik in oude kinderboeken nog kaartjes met data erop, alsof ze waren uitgeleend.

Ik had waarschijnlijk ook achter de computer gezeten als ik nu kind was. Vaak tv gekeken. Ik kan me nog herinneren dat wij een tv kregen. de hele buurt kwam kijken. Maar ik ben blij dat er desondanks nog steeds gewoon gespeeld kan worden met veel fantasie. Zoveel is er dus eigenlijk niet verandert, gelukkig!

Camping leven

Ik ben bepaald geen kampeerder. Heb het wel gedaan, maar vooral korte periodes en vrijwel alleen met mooi weer. Als kind leek het me fantastisch. We bezochten eens vrienden op Texel en dat wilde ik ook. Maar wij gingen altijd in huisjes en hotels, wat ik ook prima vond. Mijn vader had last van zijn rug, bovendien waren mijn ouders al ouder toen ze ons kregen, dus waarschijnlijk niet zo'n behoefte meer om te kamperen. Al hadden we wel een soort "de Waard" tent, geen idee waarom en hoe we daar aan kwamen. Die werd 's zomers in de tuin gezet en dan speelden we daar in. Al kan ik me niet herinneren er ooit in te hebben geslapen.

Maar goed, kamperen en campings dus. Ik heb wel een tentje mee gehad tijdens de Interrail reizen toen ik 20 was en tijdens de Strandzesdaagse. Ook met mijn lief hebben we altijd wel een tentje gehad. Maar een hele vakantie kamperen, nee. Altijd een paar dagen afgewisseld met hotels. Dat komt mede omdat we altijd onderweg zijn, langer dan een paar dagen op één plek zitten we meestal niet. Al is dit niet helemaal waar. Toen mijn dochter 2 was en mijn lief met een nieuw bedrijf bezig was hadden we geen tijd en ook geen geld om echt op vakantie te gaan. We besloten dus met de tent naar de kust in Noord Holland te rijden, zo ver mogelijk noord en dan een camping te zoeken. We reden een uur en kwamen in Groote Keeten terecht waar het gelijk beviel en we uiteindelijk 10 dagen ofzo hebben gestaan. Moet gezegd dat het een prachtige zomer was, met iedere dag strand weer. Dat was dus ook het enige wat we deden. Op het fietsje naar het strand en verder af en toe wat in de buurt rond kijken en verder niets. Dit was één van de meest relaxte vakanties ooit, zeker voor mijn lief, die normaliter geen uur niets kan doen.

De tent en kampeerspullen die we hadden zijn in onze opslag begin dit jaar verbrand. We hebben dus niets meer van dit alles. Mijn dochter vond de mobilhome van vrienden die we opzochten in Frankrijk, het einde en wilde dit ook. Liefst met zwembad. Dus werd er dit jaar een compromis gesloten. Eén week in een mobilhome in Frankrijk en één week in een B&B in Spanje, die mijn lief al in mei had ontdekt op internet. En zo belandden we dus op een camping. De mobilhome was kleiner dan verwacht, maar alles zat er in en er zat een heerlijk veranda aan, waar we vooral veel hebben gezeten. En ik moet zeggen, als ik de "tentgangers" langs zag komen met toilettasjes om naar het sanitaire deel te gaan, of met afwasteiltjes, dan was ik blij dat ik dat niet hoefde.

Mijn grootste probleem met kamperen is namelijk vooral het sanitaire deel. Buiten dat ik nog steeds niet begrijp wat er prettig is aan het slapen in kleine ruimtes op luchtbedden die je regelmatig weer moet oppompen. De hele dag zand of aarde in je tent. Koken op primitieve wijze en continu onderweg zijn naar andere plekken om te wassen, af te wassen, water te halen en naar de wc of douche te gaan.
Ik kan namelijk niets doen op een wc als ik weet dat er anderen naast me zitten. Het plassen gaat wel, maar poepen, ik kan het niet!! Dus dat is continu wachten tot werkelijk iedereen is geweest en dat duurt lang. Dus als het tegen zit ga je dagen niet. En dan het douchen. Er zijn natuurlijk goede ruimtes, maar regelmatig heb ik gehad dat je kleren al nat waren of van de haakjes af donderden omdat er te weinig ruimte was. En dat waren dan altijd de kleren die je schoon aan wilde trekken.
Echt ik zie er de lol niet van in.

Na een week waren we trouwens ook weer blij dat we gingen. Het leven op een camping is niet echt iets voor ons. 's Ochtends je broodje halen, koffie op je veranda, naar het zwembad sjokken en daar heel lang blijven liggen. Of mee met de ATB club. Kids bij de animatie achter laten.Liefst als eerste je handdoek op een stoel gooien en die daar laten. Wij natuurlijk altijd te laat ( gingen altijd eerst iets ondernemen voor we gingen zwemmen ), dus nooit een vrije stoel voor ons. Lunchen en weer zwemmen of zonnen. Wasje doen. Borreltje drinken. Kippetje op het plein halen. Eten en daarna de grote ruimte in voor het avondgedeelte, bingo, bonte avond, disco, etc. Voor notoire campinggangers wellicht normaal, maar wij vonden het een openbaring en hebben er erg om gelachen.

Onze dochter had het prima naar haar zin met haar Deense vriendinnen. En wij raakten ook wel uitgerust maar na een week kriebelde het om weer iets te ondernemen. Ook al hadden we wandelingen gemaakt, kanotochten gedaan en van alles gezien. Het campingleven is niet ons ding. Dus..., er zal vast wel weer een tentje komen voor onderweg en korte momenten, maar een week, nee, dat zit er niet meer in.

Afwezig

Al ruim 2 maanden geen stukje geschreven. Het lijkt me dan ook erg moeilijk als je een column schrijft voor je beroep en je dus altijd aan die deadline zit. Maar ja, dan is het natuurlijk je werk en de druk van een deadline heeft ook zo zijn voordelen.

Mijn excuus ? Vakantie en de periode ervoor. Want vooral die periode voor de vakantie is één en al stress. Niet vanwege inpakgeregel. Zeker niet deze vakantie. Ik ben voor het eerst van mijn leven vertrokken zonder ook maar één lijstje te maken. Wel natuurlijk het huis netjes achtergelaten, want terugkomen in een onopgeruimd huis vind ik vreselijk. Dat nam dus wel de nodige dagen. Want opruimen betekent ook echt opruimen, alle bedden schoon, alle was weggewerkt, alle kamers opgeruimd, gezogen en gedweild. Maar goed, daarna was het alleen nog een kwestie van inpakken! En dat was alleen een grote tas met kleding , heel veel kleding en eten voor onderweg. En natuurlijk speelgoed voor mijn dochter, maar dat deed ze zelf. Mijn zoon ging met een vriend mee op vakantie, dus dat was gezellig samen een paar dagen ervoor allerlei shampoo, douchespul, etc inslaan en geld in cash meegeven en extra op de rekening storten. Daarna was het alleen nog gedag zeggen. Al was het wel gek dat hij helemaal niet meer meeging !

De meeste stress en vooral tijd zat in de weken voor de schoolvakanties begonnen. Want om één of andere duistere reden moet er in deze periode nog zo ontzettend veel gebeuren. Prima, maar als ouder wordt je hier ook behoorlijk bij betrokken en wordt er het nodige van je verwacht.
Ik schreef al over de sportdag, dat was het begin. Er waren heel veel partijtjes, met als uitschieter 5! uitnodigingen in de laatste week voor de vakantie. Hiervan was er "gelukkig" 1 tegelijk, maar aangezien wij nogal zijn van aparte cadeautjes, die mooi moeten worden ingepakt ( vooral persoonlijk!! ), neemt dit altijd wel wat tijd. ( Voor ons dus geen Intertoys papier!!!)
Eén van de juffen van mijn dochter kreeg een baby, waarvoor wat geknutseld moest worden, daarna natuurlijk ook voor de andere juf, want ze gaan naar een nieuwe groep. En dit moest natuurlijk geheim zijn, dus thuis gebeuren.
Avondvierdaagse kunnen we niet omheen. Ook al verdeel je dit over allebei 2 dagen meelopen, het eten is op onmogelijke tijden en de laatste avond komt geen eind aan en dan moet je er aan het eind toch echt met die bloemen staan.
Bij mijn dochter is er altijd een week voor de vakantie een groots zomerfeest, waarbij de hulp van ouders natuurlijk niet gemist kan worden. Waarom zijn het uiteindelijk altijd dezelfde ouders die hier patat staan te bakken en spelletjes begeleiden??
Dan nog afzwemmen voor schoolzwemmen. Wel mooi haar B gehaald, maar je bent er zo maar weer een ochtend mee kwijt.
Laatste les judo die met 2 gele slippen en een trotse meester werd afgerond, ook daar moet je natuurlijk bij zijn.

En dan zal ik het maar niet hebben over mijn zoon, die omkwam in de proefwerken. Zijn school was vorig jaar gecontroleerd en maakte dus niet het aantal uur van 1040, waardoor er dit jaar geen proefwerkweken meer waren. Nee, tot het eind aan toe moest alles gebeuren tijdens de lessen door. Dus de stress die hierbij kwam kijken was geen pretje.

Ik pleit dus toch voor een ietwat meer over het jaar verdeling van gebeurtenissen.
Die sportdag mogen ze skippen van mij. Het zomerfeest, doe het gewoon in het begin van een nieuw schooljaar, dan is iedereen fris en heeft er weer zin in. En proefwerkweken moeten verplicht worden op de middelbare school!!

Dan zijn mijn kinderen iets minder moe voor het vakantie wordt en kunnen ouders het "normale" leven enigszins door laten gaan. En vooral dat laatste deel hiervan spreekt mij aan!!

Gestopt

Na lang wikken en wegen en allerlei opties tegen het licht houden heb ik besloten te stoppen bij mijn huidige werkgever. Ik vond het ontzettend moeilijk om te vertellen, zag op tegen de reactie, maar gelukkig was er de nodige begrip.

Bij een klein bedrijf, en dit bedrijf is heel erg klein, ik ben met nog een persoon de enige die in de keuken meedraait, val het niet mee om te zeggen dat je stopt. Ik werk er al ruim 3 jaar en het werk is toch voor een groot deel ingericht op mijn aanwezigheid. Het zal dus de werkzaamheden voor de anderen overhoop gooien en in dit werk en het aantal uren ( en dan heb ik het nog niet over de betaling! ) zal niet direct een nieuw iemand gevonden worden die weer moet worden ingewerkt.

Bovendien zijn het mijn buren, zitten de kinderen sinds dit jaar in dezelfde klas op school en werd het mede door dit laatste af en toe te veel met elkaar verwoven. Ik was af en toe toch bang dat een probleem in de privésfeer door zou werken in de werksituatie.

Toen ik de knoop had doorgehakt en het had gemeld, viel er dus best wel wat van me af. Had het dus toch blijkbaar eerder moeten doen. Ik heb de afgelopen jaren heel hard gewerkt, maar zeker met liefde. Ik ben tenslotte gek van koken. Heb er dus ontzettend veel van geleerd, maar op een gegeven moment wordt ook dit deels routine.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat ik altijd binnen schooltijden werk. Dat lijkt ideaal, maar je bent altijd aan het racen tagen de klok. Kinderen naar school, racen naar je werkplek, daar doen wat je moet doen en in mijn geval leek het nooit af te zijn en dan weer op tijd op school staan om er achter te komen dat ze ergens gaan spelen! Dan de vakanties die ik moest afstemmen op mijn werkgever en in de extra vrije dagen opvang zien te vinden. Ik vond het af en toe behoorlijk stressie.

De zomervakantie is dus opgelost, dan ben ik vrij. Natuurlijk ga ik weer iets zoeken en zelf dingen ondernemen. Open sollicitaties, weer een cv maken. Best eng, want waar kom ik nu weer terecht en wil men mij nog wel? Ik heb niet de perfecte leeftijd, heb wel erg veel verschillende dingen gedaan, maar dat kan natuurlijk ook in mijn voordeel werken. Het zal zich dus wel weer oplossen. Eigenlijk ben ik er niet bang voor.

Nu mijn lief nog! Hij is al lange tijd aan het nadenken om zijn leven anders te gaan indelen. Maar ja, er moet toch geld worden verdiend, niet waar? Dus andere tijden gaan werken, minder uren of toch een nieuwe stap. Dat gaan we dus van de zomer maar eens even op een rij zetten en dan is iedereen weer wat gelukkiger.

Wordt vervolgd dus!!!

Verjaardag

Het is weerzo ver. Weer een jaar ouder en de 50 nadert nu met rasse schreden. Ik zou het al niet vieren, alleen met het gezin, maar met de dood van poes de dag er voor, was het een rare dag. Het regende veel, maar we besloten uiteindelijk uitgebreid te gaan lunchen en later op de dag heerlijk Thais te gaan eten. En dat zijn de dingen die ik het leukst vind. Buiten de deur eten, je maakt me niet blijer.

Nou ja, niet blijer, dan heb ik het nog niet over het cadeau gehad. Want de lang begeerde fiets stond in de tuin!! Hij was er al een dag eerder, omdat ik op zondag jarig was en we op de zaterdag een feestje hadden waar we op de fiets naar toe zouden gaan, dus kon ik hem gelijk uit proberen.
Wat een genot, versnellingen over de duinpaden!!

Ja, jarig zijn. Voor kinderen is het één van de belangrijkste dingen die er zijn. Feest wat om jou draait, cadeautjes krijgen en vooral, tenminste de leeftijd van mijn dochter, de partijtjes. Als je ouder wordt krijg je er toch een ander gevoel bij. Tenminste ik wel.
Ik hou ontzettend van feesten, maar ik hou niet van verjaardagen. Tenminste in de traditionele manier zoals de meeste Nederlanders het vieren. De hele dag open huis, koffie met gebak, daarna borreltje met wat hapjes of nootjes en dan nog meer borrels. En dan vooral zitten en blijven zitten en de gastvrouw maar rond rennen.

Buitenlanders vinden het vaak een vreemd gebeuren, onze verjaardagen. Het feit dat je als jarige zelf moet trakteren vinden ze al zeer vreemd. In de meeste landen wordt je getrakteerd!

Ik ben dus vanaf het moment dat ik uit huis was gestopt met zo verjaardagen vieren.Ik heb er heel wat in het buitenland gevierd, maar het ook regelmatig overgeslagen. En als ik het wel vier nodig ik verschillende mensen uit en zorg dat er veel te eten is, wat iedereen zelf moet pakken. Of ik hang er een thema aan, zoals bijvoorbeeld een high tea met natuurlijk eerst thee en daarna natuurlijk altijd nog wel de drank!

Maar ik ga dus niet de hele dag zitten wachten op visite en weer koffie zetten als er mensen komen. We bespreken nu de verjaardag van mijn moeder, zij wordt dit jaar 85 en zoals bij iedereen op zo'n leeftijd wordt de kennissenkring steeds kleiner en zijn we dus bezig om het eens buiten de deur te gaan regelen. Dat is natuurlijk ook een goede optie, dan ben je helemaal van al het geren en geregel af.

Maar goed, ik ben dus naarstig op weg naar de 50, waarvan de vraag is of ik dit nu wel of niet ga vieren. Heb nog even om er over na te denken, maar in ieder geval zal het geen open huis worden van 11 tot 24 uur en een surprise party??
Sorry, maar dan keer ik om!!!!!!

Ode aan poes

Ik heb in mijn jeugd altijd wel huisdieren om mij heen gehad. Eerst honden, waar ik toen al niet echt veel mee had. Je hebt tenslotte honden- en katten mensen. En ik ben een echt kattenmens, Die zijn lekker eigenzinnig, gaan hun eigen gang en, dat is voor mij vooral van groot belang, hoef je nooit uit te laten!!!
De eerste hond weet ik vrijwel niet meer, de 2e is verongelukt, maar kan ik me nog wel herinneren. Maar echt verdriet had ik volgens mij niet.
Later hadden we altijd wel poezen, die kregen weer jonkies en verdwenen weer of gingen dood.

Toen ik op mijzelf ging wonen wilde ik ook een poes. Het werd een rode kater, die helaas na een paar jaar opeens niet meer thuiskwam. Vreselijk, avonden lang zoeken en roepen. Al kwam het wel net op het moment dat ik mijn relatie aan het eindigen was en ik terug ging naar Amsterdam, waar de poes niet mee kon. Dus het leek alsof het beest dit dilemma zo voor mij oploste.

Daarna kwam er een poes die bij een collega was komen aanlopen, maar haar kat accepteerde dit niet. In eerste instantie een schuw beest. Zat dagen in de schuur voor het wilde eten, maar uiteindelijk vreselijk lief. Toen ik weer ging verhuizen nar een huis waar een drukke weg langs liep, nam mijn zus hem in huis. Maar na een paar weken verongelukte hij voor haar deur. Wederom heel vervelend.

Toen mijn zoon 5 werd, besloten we weer een poes te nemen. Gezellig en goed voor een kind om een huisdier te hebben. Een collega ( die zijn blijkbaar de schuldigen dat ik er steeds weer in trap! ) had jonge poesjes en wij zochten er één uit. Natuurlijk is dat leuk, zo'n klein beestje. Helaas verdween hij na een paar maanden. Mijn zoon was ontroostbaar, briefjes met een tekening in de buurtsuper en op lantaarnpalen en na een paar weken belde iemand uit de buurt op de kat te hebben gevonden.Later bleek dat mensen uit de straat hem hadden meegenomen met verhuizen maar poes wist toch terug te komen of ze waren het zelf zat.

Hierna was het wel een beetje een vreemd beest, vooral moeilijk met eten. Zeer kieskeurig en van de één op de andere dag niets meer lustte. Maar wel ontzettend lief. Toen mijn ex en ik uit elkaar gingen woonde ik op een plek waar de kat niet mee kon dus die bleef achter. Maar na een jaar, toen ik net bij mijn lief woonde, werd poes kaal en bleek het dat ie aandacht tekort had en kwam hij dus weer bij mij terecht. Niet dat mijn lief er op zat te wachten, hij was net een jaartje katloos, wat wel beviel, maar ja, je moet wat voor de liefde over hebben!

En zo werd onze poes op 12 mei 11 jaar. Een onderdeel van ons gezin, waar vooral mijn dochter erg gek op was. De laatste tijd was ie onrustig, steeds op zoek naar een andere plek om te liggen, slechter eten en hij kreeg wat kale plekjes. Toen hij 2 weken geleden vrijwel niet meer at besloten we toch maar naar de dierenarts te gaan En die meldde dat zijn bloedwaardes allemaal te laag waren en gaf hem een opkikinjectie. Wij wachtten op de opkikker maar er gebeurde niets. We gingen er dus vanuit dat we hem op de afspraak een week na de injectie waarschijnlijk moesten laten inslapen en bereidden vooral mijn dochter hierop voor.

Helaas, afgelopen vrijdag nacht begon poes te schreeuwen, het ging door merg en been. Hij was benauwd en kon bijna niet overeind komen. We zaten bij hem tot hij rustig werd en verwachtten dat hij in de ochtend dood zou zijn, maar nee, hij vocht door. En toen moesten wedus besluiten naar de spoedkliniek te gaan en het op een waardige manier te laten eindigen.
Wat kan een mens huilen en verdrietig zijn om een beest. Vreselijk, al was het eind mooi en rustig. Ik was al voor euthanasie, maar als je zag hoe rustig hij insliep en wegzakte, ben ik helemaal voor deze manier van waardig afscheid nemen.

En daar ligt ie nu in zijn grafje in de tuin. Met zijn voorletter van stenen, vaasje bloemen erop. Tjonge, wat gaan we dat beest missen. Dus er komt geen nieuwe meer, al zal het af en toe moeilijk worden alsvriendjes een jong beestje hebben, Toe mam, nee, ik ga niet meer voor de bijl. Afscheid nemen, zelfs van een beest, doet te veel pijn!

Jongens en meisjes

Mijn dochter had vorige week een sportdag en zoals altijd met dit soort evenementen had men veel hulp van ouders nodig en had ik me dus ook opgegeven.
Op een groot sportveld had men 2 delen gemaakt, zodat de klassen 3 t/m 5 op één deel bezig waren en de hoogste klassen op een ander deel.
Bovendien had men alle groepen door elkaar gehusseld en zaten er in mijn groepje dus, buiten mijn dochter om, een aantal kinderen uit groep 3, 4 en 5, die elkaar niet kenden. Ik had 7 kinderen op mijn lijst, waarvan er 1 ziek bleek te zijn ( net de enige die ik wel kende! ) en bleven er dus 3 jongens en 3 meisjes over.

De start ging redelijk, al zag ik direct dat 1 van de jongens er één was waar ik rekening mee moest gaan houden. Hij was al druk in de weer met tassen slaan naar jongens in een groepje naast ons en stopte daar bepaald niet makkelijk mee, toen ik vroeg daar mee te op te houden. Er zat een Turks jongetje bij die lief was zolang zijn moeder er bij was, maar na aanvang gezellig mee ging klieren met het lastige jongetje. Dat begon al goed, dus.

Bij het eerste spel liep het redelijk, daarna moesten wij, d.w.z. de 3 meiden, achter de 2 jongens aan rennen, want die wilden het hele traject precies zo gaan doen zoals zij wilden. Het derde jongetje liep dromerig rond en waren we continu kwijt en mijn stem was ik halverwege het traject kwijt, om de 2 jongens enigszins in toom te houden.

Bij het blokjes omgooien, viel er per ongeluk een blokje tegen de borst van het 3e jongetje, die krijsend ter aarde strortte en mijn dochter, die dit had gedaan, bijna in tranen was omdat dat niet de bedoeling was. Ik keek voor de 20e keer op mijn telefoon of het al tijd was. Greep de 2 etterbakjes in hun kladden en zei dat ik het helemaal met ze had gehad, daar schrokken ze wel even van, maar wilden daarna eigenlijk niet meer mee doen. Het 3e jongetje besloot aan de kant te gaan zitten, onder het mom, ze pesten me en die meldde ik dat hij daar maar lekker moest blijven zitten tot we klaar waren. Ook daar keek hij verbaasd van op, meent ze dat nou? Ja, ik meende het. Zoek het maar uit jongens, we gaan wel verder met de meiden. Die dat prima vonden. Lekker rustig. Dat was dus ook weer niet de bedoeling, dus sloten de heren zich toch maar weer bij ons aan.

Ik ben zelden zo blij geweest de toeter voor het afscheidsijsje te horen als toen. De volgende keer als ik me aanmeldt, zal ik aangeven alleen meisjes in een groep te willen hebben, zo niet, doe ik niet meer mee. Ik hoorde dit van verschillende moeders, die geen zonen hebben. En ik heb er wel één, maar dan was er vaak wel één klier aanwezig, maar niet allemaal!

Ik geloof echt dat er wat moet worden gedaan aan enige strengere opvoeding. Er wordt te vaak gedacht, ach het zijn toch jongens, die zijn nu eenmaal wilder. Onzin! Gewoon nee roepen is toch niet te veel gevraagd. Het lijkt wel of iedereen ADHD heeft, maar dat is natuurlijk totale onzin.
Laatst bij een demonstratie van mijn dochters judo klasje waren er ook een aantal jongens die maar niet bleven zitten en de ouders vertederd toekeken. Ik ergerde me dood en dacht als dat er 1 van mij was, zou ik beslist wat zeggen.

Er zit wel één goede kant aan dit gebeuren. Momenteel studeren er al meer meisjes af dan jongens en zijn ze serieuzer in hun keuzes voor beroepen. Dus die meiden van ons gaan al deze heren dik overvleugelen. Eindelijk gaat het dan toch gebeuren, het duurt nog 15 tot 20 jaar maar dan krijgen de vrouwen toch echt alles voor het zeggen!!
En mogen wij, moeders, ons stevig op onze schouders kloppen. Nog even tanden op elkaar dus!

Oppassen

Aangezien ik zelf vrij laat kinderen kreeg en ik niet in buurt woon van opa's en oma's, kan ik wel eens jaloers zijn op al die mensen die hun kinderen te pas en te onpas bij opa en oma kunnen brengen. Bovendien vind men dit ook zo normaal dat er nooit over wordt nagedacht.

Mijn moeder was 68 toen ze haar eerste kleinkind kreeg en zij is nu bijna 85 en de jongste is net 7 geworden! Zij is gelukkig gezond en kon lange tijd nog wel af en toe oppassen ( en doet dit nog steeds bij de dochter van mijn zus ) al gaf ze van het begin af aan, dit alleen af en toe te willen doen, want ze was wel oma. En ze had ook haar eigen leven. Maar de gemidelde leeftijd van veel grootouders ligt momenteel wel wat lager. Verder hebben wij geen opa's meer in beide families en één oma zit in een verpleegtehuis, dus oppas opties zijn nihil.


Ik las net in allerlei bladen, waarschijnlijk omdat het moederdag werd, allerlei artikelen over allerlei soorten van moederschap. Als je daarbij de gemiddelde leeftijd zag van de moeders, is die toch vrij hoog tegenwoordig. Heel wat moeders van rond de 40 hadden allemaal nog behoorlijk jonge kinderen. Bovendien lees je dan dat de vergoedingen voor het oppassen van opa's en oma's weer zal worden ingetrokken. Dat zette mij aan het denken.

Er wordt veel gesproken over de lichamelijke problemen die kunnen ontstaan bij het krijgen van kinderen op latere leeftijd, maar er wordt nog steeds weinig gekeken naar de veranderingen die dit gaat geven in de toekomst. De redenen waarom vrouwen steeds later beginnen aan kinderen zal best wel worden uitgezocht, maar of er nu veel aan wordt gedaan bewijfel ik. Nederland is nog steeds ontzettend slecht met allerlei regelingen om makkelijk opvang te krijgen en zorgregelingen in vergelijking met het buitenland. En dat is beslist één van de hoofdredenen.

Maar hoe gaat dat worden als dit zo door blijft gaan. Want als wij gemiddeld half 30 zijn als we kinderen krijgen en onze kinderen doen dit ook, dan zijn we gemiddeld 70 als we opa en oma worden. Kleine kans dat die allemaal nog zo fit zijn dat ze ook nog wel gaan oppassen! Dus wie gaat dat dan doen?? Want wees eerlijk, zonder deze opa's en oma's zou de kinderopvang nog veel dramatischer zijn en de wachtlijsten veel en veel hoger.


Ik geloof dat de politiek hier eens over moet gaan nadenken en niet zolang moet wachten zodat je een zelfde situatie gaat krijgen als nu met het onderwijs, want tegen de tijd dat je dat hebt opgelost staat dit probleem al weer voor de deur!!

Postorder

De dag dat we terug kwamen van Terschelling, lag er een briefje dat er een pakje bij de buren was bezorgd. Mijn dochter blij want zij zat hier al op te wachten. Ik heb namelijk sinds kort de site van H&M ontdekt. De winkel zelf vind ik over het algemeen zo hopeloos overvol met spullen dat ik door de bomen het bos niet meer zie ( oftewel door de volle rekken de kleding niet meer ) en bij de kassa's is het ook altijd enorm druk en duurt het lang, aangezien iedereen met minstens 10 kledingstukken staat, dat ik altijd weer snel af haak. Bovendien vind ik de kwaliteit niet optimaal, maar voor kinderen hebben ze leuke, goedkope spullen wat weer handig is aangezien de gemiddelde levensduur van een kledingstuk vrij beperkt houdbaar is met de af en toe snelle groei ( al valt dat met mijn kinderen op basisschoolleeftijd wel mee, zij doen toch altijd wel een seizoen met één maat kleding en schoen ).

Maar goed, op de site kun je dus bestellen. Je ziet gelijk of het in voorraad is en als het niet goed is kun je het bij de winkel ruilen of terugbrengen. Perfect dus, al moet je je wel zien in te houden bij het bestellen, want er is zoveel wat mijn dochter leuk vindt en alles staat haar goed! Mijn zoon heeft af en toe de opmerking dat zij veel meer spullen heeft dan hij, maar ja als ik voor 60 euro bestel, komen er zo 4 t-shirts, 2 broeken, een legging, slippers en een petje binnen en bij hem ( want H&M kan echt niet !!!, hoogstens voor een t-shirt wat je ergens onder draagt ) kopen we daar net een shirt voor.

Bij het openen van het pakketje riep mijn lief dat het hem deed denken aan vroeger. Er kwam toen bij hem thuis ( ze waren met 8 kinderen en bepaald niet rijk) een man met een grote koffer waar allemaal kleding in zat. Daar werd dan uit gekozen en hij herinnerde zich vooral de nieuwe kleding geur die daar aan hing. Ik zie ze al zitten, 8 van die koppies om een koffer en maar passen. Wat mijn dochter nu dus ook deed, er volgde gelijk een modeshow en wat het ze het mooist vond bleef direct aan.

Mijn moeder had vroeger ook altijd postorderboeken, maar ik herinner me niet dat wij daar ooit iets uit bestelden. Wel dat mijn zus en ik later uit die boeken van alles knipten. Hele interieurs en allerlei modellen waar we dan modeshows en woningen mee maakten.

Ik heb zelf in mijn "arme" periode toen ik net met mijn zoon alleen woonde en vrijwel geen geld had, ook wat dingen zo gekocht, omdat ik het dan in delen kon terug betalen, maar daarna eigenlijk nooit meer.

Dat is niet helemaal waar, want pas nog toen mijn moeders fornuis eigenlijk op was en mijn zus en ik besloten een nieuwe te geven voor haar verjaardag, zou ik dat gaan regelen. Eerst op marktplaats gezocht, maar dat viel niet mee, vooral omdat je dan zelf al het vervoer moet gaan organiseren. En ik woon niet vlakbij mijn moeder. Dus uiteindelijk via de Wehkamp besteld, zodat het bij mijn moeder werd afgeleverd en geplaatst, de oude meegenomen, dus dat was wel de meest ideale oplossing.

Ik ben dus om met het postorderen, als er weer een nieuwe gids binnenkomt wil ik het liefst direct weer wat bestellen, vooral vanwege het uitzicht van een pakje aan de deur. Ik zou wel veel meer gidsen willen aanvragen, maar ik hou het maar bij H&M, want voor je het weet komt die nieuwe fiets er pas over een jaar!!!!!!

Terschelling

Ik ben een echt eilandenmens. De Griekse eilanden, daar heb ik er redelijk wat van gezien, maar vooral een eilandentrip rond de Cycladen is favoriet. Ook allerlei eilanden in Thailand zijn geweldig. Vooral de bootreizen er naar toe horen hier bij. Uren op zee varen en dan plotseling een stuk land zien opdoemen en in een totaal nieuwe plaats aankomen. Heerlijk. Daarom zijn de waddeneilanden bij mij populair. Ik ken ze niet allemaal, maar weet zeker dat het waddengevoel, wat dat dan ook mag zijn, op alle eilanden aanwezig is.

Mijn favoriet blijft echter altijd Terschelling. Ik kom er al jaren met enige regelmaat en het verveelt me nooit. Twee uur op de boot en dan aankomen in West Terschelling voelt altijd een beetje als thuiskomen. In de plaats aankomen is vooral zo heerlijk en dat mis ik wel bij de andere eilanden.

De meivakantie waren we er dus weer een paar dagen. Het was al weer bijna 3 jaar geleden maar echt veel verandert er nooit. We zaten dit keer in een pension vlakbij de aankomstplek van de boot en dat was erg prettig. Zo vanuit de boot met de tas naar je slaapverblijf lopen is toch niet gek. Bovendien is het met minder mooi weer altijd prettig in een plaats te zitten waar ook nog het nodige te doen is, al was dat dit keer niet van toepassing. Ik heb nog nooit 4 dagen achtereen constante blauwe lucht gezien, geen wolkje aan de lucht. De eerste 2 dagen nog wel aardig wat wind maar het werd iedere dag warmer, heerlijk.

En wat doe je dan op zo'n eiland, vraag je je misschien af? Nou, fietsen dus. Het hele eiland rond en dan vooral regelmatig stoppen voor een drankje, een ijsje, een borrel, eten en het strand. Want meer heb je niet nodig op vakantie, toch. We hebben ieder strandpaviljoen gezien en dat zijn er wel zes!!! Maar dan wel op kilometers afstand en allemaal totaal verschillend. Heart Breakhotel, in jaren 50 stijl, dus daar aten we een Elvis sandwich en hamburgers. Bij Kaap Hoorn zit je voor het duin op een veranda en dronken we cranberry-sinaasappelsap met lekkere chippies erbij en aten we ijs. Bij Zeezicht, totaal in verweerd hout ingericht, aten we echte Terschellingse lamsshoarma en we zaten uren in de Walvis, een paviljoen waar je over een stuk strand kijkt wat regelmatig helemaal droog ligt en waar je alle boten via de vaargeulen ziet binnenkomen.

We hebben het wrakkenmuseum bezocht, want alles op zo'n eiland heeft natuurlijk altijd met de zee te maken. En dan zie je dat er nogal wat boten tenonder zijn gegaan en alls wat er weer van terug is gevonden. Of de ladingen van containers die op het strand aanspoelen, zoals ladingen sportschoenen waar je dus moeite moest doen om 2 gelijke maten te vinden om een paar te krijgen. Van allerlei aangespoelde spullen was er werkelijk een fantastische speeltuin voor kinderen gemaakt, met niets te vergelijken.
En later op een boot naar een zandbank om zeehonden te zien, waar mijn dochter gek van is. Er lagen er wel 80 of meer. Wat een prachtig gezicht. Je verwacht het niet zomaar in Nederland.

Uiteindelijk ben je maar 4 dagen weg, maar door het steeds buiten zijn in een prachtige omgeving en iedereen die ontzettend relaxed is, kom je volledig uitgerust terug, alsof je 3 weken weg bent geweest. De laatste dag fietsten we dan ook behoorlijk weemoedig rond tot de laatste boot er lag en we toch echt weer terug moesten gaan.

Ook al komen er veel toeristen, het is de moeite waard en eigenlijk zou je als Nederlander allemaal een keer op een waddeneiland geweest moeten zijn, want de natuur zoals hier is echt nergens anders te vinden en misschien wordt iedereen er iets rustiger van. Al was dat tijdens het wachten op de boot al niet meer te merken. Tassen snel op de karretjes gooien, maakt niet uit als een ander niets meer kwijt kan en rennen de boot op voor het ultieme plekje op het dek. De meesten waren al snel weer bezig met het haastige leven op het vaste land. Wij niet, we aten nog wat in Harlingen en hadden daarna nog 3 dagen waarin we ook vrijwel niets uitvoerden tot we ook weer de ratrace in moesten. Ik denk dat ik het zou kunnen, alleen nog maar rond fietsen en niets meer doen, maar ja, hoe doe je dat.....

Dodenherdenking

De 4e mei is voor mij altijd een dag die belangrijk is. Ik ben opgegroeid met altijd de oorlog ergens op de achtergrond. Mijn moeder was 16 toen de oorlog uitbrak en zij hadden joden in huis, terwijl aan de overkant de duitsers zaten. Mijn vader is op zijn 18e of 19e opgepakt en te werk gesteld in Duitsland. Later kwam hij in een kamp in Polen terecht, waar hij vreselijke dingen meemaakte en is uiteindelijk na de Russische bevrijding lopend teruggekomen.

Voor hen is de oorlog dus bepalend geweest voor hun leven. Midden in de periode dat je normaal alles gaat ontdekken, uitgaan, eerste liefdes, etc, zaten zij in een totaal andere situaitie. Ze ontmoeten elkaar dus op wat latere leeftijd en kregen dus ook laat kinderen. Ik heb dat nooit zo gemerkt alleen wel aan het feit dat bij ons de oorlog altijd aanwezig was. Dit was zeker niet zo bij klasgenoten.
Er werd veel over gesproken, mijn vader las er veel over en zeker tijdens verjaardagen en een borreltje op kwamen er wat verhalen. Mijn buurman had aan de Birma spoorweg gewerkt, dus die had ook zo zijn ervaringen en dat kwam dan allemaal boven. Verder werd er nooit gesproken over wat er zich allemaal had afgespeeld, maar het was wel altijd op de achtergrond aanwezig.

Omdat ik toch graag meer wilde weten las ik veel over de 2e wereldoorlog. maar echt weten hoe het was lukt natuurlijk nooit. De film Schindler's List geeft het gevoel behoorlijk goed weer denk ik, maar je blijft buitenstaander. Ook later zocht ik in bijvoorbeeld Thailand de plekken op waar men aan de spoorlijn had gewerkt en Westerbork heb ik bezocht. Het blijft altijd ergens bij je zitten.

Mijn vader heeft er later wel last van gehad, vooral lichamelijk. Door de lange ondervoeding en lichamelijk uitputting is hij altijd zwakker geweest. En ik ben er van overtuigd dat hij mede om die reden zo vroeg is overleden. Zijn lichaam was op.

Op 4 mei herdenk ik dus altijd mijn vader en alle anderen die toen en nu in oorlogen zijn. Vorig jaar op de erebegraafplaats bij Bloemendaal, erg indrukwekkend midden in de duinen. Andere keren op de Dam of gewoon thuis. Ik geef het mijn kinderen ook mee. Zeker nu laatst een neef van mijn lief in Afghanistan zat, gelukkig net weer heelhuids terug, word je weer extra op de vreselijke dingen gedrukt die bij oorlog horen.

Het mag dus echt nooit worden vergeten, deze 4e mei en moet altijd in ere worden gehouden, zodat iedereen eens per jaar even op zijn plaats wordt gezet na te denken over wat er allemaal in deze krankjorume wereld gebeurt!!!

Koninginnedag

Koninginnedag is voor mij de belangrijkste feestdag van het jaar. Altijd al geweest. Ik vind het de dag waarop echt feest wordt gevierd zoals jezelf wilt. Iedereen vrolijk, zelfs als het geen mooi weer is wordt het gevierd. En zonder religieuze thema's. Zelfs al is de konigin niet echt jarig op deze dag, daar gaat het in principe toch om. We vieren dat er iemand jarig is en dat de hele dag.

Ik werkte vroeger vaak in wisselende diensten. Horeca, geldwisselkantoren, theater en bespreekburo's doen niet aan feestdagen. Juist op deze dagen wordt er extra verdiend en wordt er dus gewoon gewerkt. Maakte mij nooit uit. Pasen, Pinksteren en zelfs Kerstmis, mij mocht je aan het werk zetten. Het verdiende extra en ik hoefde niet zo nodig al dit gebeuren te vieren, maar koninginnedag werkte ik nooit. Deze dag was mij heilig.

Als kind waren er volgens mij vooral sportdagen. Op een veld, ik weet niet of dit van school uitging of van de gymvereniging waar we lid van waren, maar er was een soort feestelijke sportdag.
Later werd Amsterdam het gebeuren. Zeker jaren geleden was dit vanaf de avond en nacht voor de 30e een grote happening. Ik kan me koude dagen herinneren, dat je steeds blij was een plekje te vinden in een café om warm te worden. Maar ook dagen dat je volledig verbrand weer thuis kwam.

Ik heb 1 keer de nacht met verkopen doorgebracht, dat mocht toen nog. Een collega had sportkleding laten maken maar zat daar na een jaar nog steeds mee. Die nacht verkochten we ze aan de lopende band, vooral rond 5 uur 's nachts, aan de vele dronken mensen. En toen moesten we nog de hele dag staan. Ik was kapot, maar heb zelden zo gelachen als die dag.

Sinds ik in Haarlem woon, blijven we hier. Het is een beetje de Amsterdamse vrijmarkt van vroeger. En aangezien we vrienden hebben wonen in de grote winkelstraat, staan we daar sinds een aantal jaar voor de deur. En dat is ook weer de hele dag genieten. Het gaat niet om de bedragen die je verdient, maar om hoe je het verkoopt. De ontzettende lol om iets aan de man te brengen op een ludieke manier, daar gaat het om. En dan de hele dag alle mensen bekijken die langs schuifelen. Heerlijk.

Ook dit jaar dus weer. We hadden niet veel te verkopen, aangezien de meeste verkoop rotzooi was afgebrand in de loods waar we alles hadden opgeslagen. Maar kinderkleding vind je altijd wel, wat oude lampen uit de schuur, boeken die je toch nooit meer leest en zo lag er toch weer een kleedje vol. De kinderen een schaal snoepjes om te verkopen en zo kom je de dag dan weer door. Allemaal oranje kleding aan, ik had dit jaar werkelijk een geweldige jurk en had daar veel succes mee. 's Avonds later nog naar een bandje kijken en mijn dag kon niet meer stuk. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende keer.

Dus als je Amsterdam zat bent van de te grote drukte , kom gerust naar Haarlem. Het is de moeite waard. laat het gewoon gebeuren en aan het eind van de dag heb je er zo weer 10 nieuwe vrienden bij!!!

Fiets

Eén van de beste uitvindingen vind ik nog altijd de fiets. Ik zou niet weten wat ik zonder zou moeten. Mijn eerste fiets kreeg ik van mijn opa en oma toen ik zes werd. Mijn opa rende achter me aan om het te leren, ik had nog niet eerder op een fiets gezeten en volgens mij was deze fiets ook wat te groot. Mijn zusje stapte echter zo op, die had al leren fietsen op een fiets van een buurmeisje toen ze drie was.

We woonden in een niet al te grote plaats, dus deed je alles op de fiets. Bovendien had nog lang niet iedereen een auto in die tijd, ook wij kregen die pas later. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik melk moest halen bij de melkboer, dat zat toen nog in flessen, die hingen dus in een tas aan mijn stuur. Ik durfde alleen niet af te stappen, bang dat de tas zou vallen. Ik reed dus een aantal rondjes door de straat en mijn moeder dacht, wat is ze toch aan het doen. Uit pure wanhoop reed ik uiteindelijk mijn fiets in de prikbosjes van de buren op de hoek en hield zo de flessen heel. Een echte held ben ik dus nooit geweest. Niet op rolschaatsen, niet in de sneeuw op de fiets, niet op het ijs, altijd bang om te vallen. Nooit op een brommertje willen rijden. Maar de fiets, daar doe ik dus werkelijk alles op.

Mijn eerste echte vriendje woonde in een dorp ( of eigenlijk ver buiten een dorp ) zo'n 10 kilometer van mijn huis vandaan. Dat zal ik wat heen en weer gefietst hebben. Ikwoonde ook een periode in Castricum, dan reed ik rustig op de fiets naar mijn moeder voor koffie, toch snel 30 kilometer. En één keer ook een fietsvakantie gedaan in Noorwegen, maar dat was bepaald niet zo'n succes. Niet het juiste gezelschap, net een paar weken na het overlijden van mijn vader en de relatie die ik toen had was ook al niet meer zo geweldig. Dus geen fietsvakantie meer voor mij. Heb nog wel lang gedacht om een keer het IJsselmeer rond te fietsen, maar ga dit nu doen met mijn lief zodra zijn oude Vespa klaar is, wel zo prettig om dit toch enigszins gemotoriseerd te doen.

Ik heb mijn rijbewijs pas gehaald toen ik 27 was. Had nooit de behoefte dit eerder te halen, maar aangezien mijn moeder de auto niet weg deed na het overlijden van mijn vader en zijzelf niet kon rijden, was het dus wel zo handig. Ik haalde het in één keer, maar reed niet echt vaak met de auto. Had mijn eerste eigen auto pas toen ik 30/31 was, maar woonde toen in een dorp en kwam anders nergens zonder auto. Maar in Amsterdam heb je niet echt een auto nodig en nu woon, werk en leef ik in Haarlem dus doe alles op de fiets. Ik pak de auto alleen eens in de 2 weken als mijn zoon ergens moet voetballen of af en toe naar mijn moeder, maar doe dit ook rustig met de trein. Ik vind het wel heerlijk met de auto ergens naar toe te gaan, maar zit dan heerlijk op de passagiersstoel.

's Ochtends mijn dochter naar school brengen, boodschappen doen op de fiets ( dit doe ik werkelijk nooit met de auto ), naar mijn werk, al is dat 20 minuten fietsen, naar het strand en gewoon op zondag zomaar een stuk fietsen. Natuurlijk baal ik wel eens als het regent, vooral als ik naar mijn werk moet. Maar over het algemeen voel ik me altijd heerlijk als ik fiets, het is wat medidatief, je komt altijd rustig in je hoofd thuis en eventuele drukte is altijd weer verdwenen. Bovendien kun je alvast boodschappenlijsten in je hoofd maken, bedenken wat je gaat eten, hoe je een eventueel lastig gesprek gaat aanpakken. Kun je natuurlijk ook doen in de file, maar dan moet je toch nog steeds erg op anderen letten en ben je heel wat meer gestressed.

Ik ben nu toe aan een nieuwe fiets, want die van mij, een simpele, eigenlijk veel te zware, huis-tuin-keuken fiets is op. De ketting loopt er nog al eens van af en dan ben ik geneigd hem in het Spaarne te gooien, maar ik ben echt volledig ontfietst zonder. Zou echt nergens meer komen, want mijn lief heeft de auto nodig voor zijn werk en bussen vind ik vreselijk. Dus rondkijken naar een nieuwe fiets, heb er al één gezien, maar ja, 1000 euro ben je zo kwijt aan een goede, kekke fiets die zowel handig als niet te zwaar en sterk is. Mijn fiets moet tenslotte tegen een stootje kunnen. En moet ik is dus toch even mijn belastingteruggave afwachten of eindelijk dat geld van de brandverzekering en dan duurt het nog wel een paar weken voor de fiets klaar is.

Ik zie me al gaan deze zomer op mijn nieuwe fiets mét versnellingen, want die heb ik nu niet. Zoevend over de duinen, want het wordt natuurlijk een heerlijke zomer die we iedere dag op het strand gaan beleven. Wapperende haren, kratje met picknickspullen en handdoeken voorop. Ik ben er klaar voor, nu alleen die fiets nog!

Roots

Altijd als ik naar mijn ouderlijk huis rij, voelt dat als thuis komen. Toch zou ik er niet meer echt willen wonen. Ik ben het zo ontgroeid in al die jaren, dat het meer een vertrouwd gevoel geeft. Een herinnering aan vroeger.

Ik heb het er soms over met een vriendin die ik nog regelmatig zie en spreek vanuit mijn middelbare schooltijd. Wij zijn ongeveer gelijk ons ouderlijk huis uitgegaan en nooit meer in die buurt teruggekomen. Veel mensen wonen tijdens hun studietijd ergens anders, werken soms ook een periode ergens anders maar trekken uiteindelijk weer terug naar waar ze zijn opgegroeid. Of men blijft altijd wonen waar men is opgegroeid. Voor die mensen is het leven gewoon altijd doorgegaan op dezelfde plek. Maar als mijn vriendin of ik dus af en toe onze familie opzoeken is er voor ons alijd het nodige veranderd. Er zijn huizen verdwenen of er is juist bijgebouwd. En het lijkt voor anderen misschien gek, maar je vergeet ook veel van vroeger als je er weinig mee wordt geconfronteerd.

Ik heb altijd een ander geheugen gehad dan mijn zusje. Zij weet nog precies allerlei mensen en namen op te noemen van vroeger waar we bijvoorbeeld mee bollen pelden of op school zaten of bij ons in de straat woonden. Ik heb een ander geheugen. Weet nog allerlei interieurs van zelfs ons eerste huis wat we verlieten toen ik 6 was. Ik heb nog wel wat flarden van sommige plekken en mensen, maar weet echt veel dingen niet meer. Of het oppervlakkigheid is of minder interesse, weet ik niet. Ik denk ook dat er zoveel andere en nieuwe indrukken zijn bijgekomen dat het is vervaagd.

Als ik met die vriendin over dit soort zaken praat, hebben we altijd dezelfde ervaringen. Wij zijn als enigen uit de familie ergens anders gaan wonen. Mijn zusje heeft nog wel een jaar in Amsterdam gewoond, maar nadat wij samen naar Australië waren geweest wilde ze liefst weer terug naar haar oude omgeving. Ik heb ook nog wel een tijdje weer in de buurt gewoond, maar heb me altijd meer gehecht aan de personen waar ik mee leef dan de plek zelf. Al moet ik me natuurlijk wel thuis voelen op de plek waar ik woon.

Maar goed, als we erover praten valt ons altijd op dat zowel onze ouders als broers en zussen niet begrijpen dat je soms niet meer weet waar iets is. Dat je straten niet meer weet te vinden of namen niet meer kent. En al willen we beiden niet meer terug naar deze plek, voelen we ons soms ook weer buitenstaander. De hele familie maakt dingen mee of doet dingen met elkaar omdat ze bij elkaar in de buurt wonen. En jij bent daar geen deel van. Dat voelt gek, want je wilt er eigenlijk helemaal niet altijd bij zijn, maar toch ben je soms een beetje jaloers.

Het lijkt me ook best gek om, zoals mijn zus, je kind op dezelfde school te hebben als waar je zelf op hebt gezeten. En er zelfs nog een oude juf tegen te komen. Om nog steeds door diezelfde straten te lopen en ook nog steeds mensen van vroeger tegen te komen. Ik ken dat gevoel niet. Heb ook nooit echt behoefte aan reünies, maar vond het wel leuk een oude vriendin tegen te komen van de lagere school waar ik toen echt alles mee deed. We hebben, zonder het van elkaar te weten, onze kinderen zelfs dezelfde namen gegeven! Maar toch moet het, op een enkele kaart na, nog steeds tot een afspraak komen om elkaar weer echt te zien.

Ik denk daar soms over na, wat het is dat de één veel meer bezig is met vroeger dan de ander. Een zwager van mij is daar veel mee bezig. Ik weet niet wat hij denkt te vinden, want je mist volgens mij veel van het heden als je er iets te veel mee bezig bent. Uiteindelijk moet je het toch zien te doen met de huidige omstandigheden. Het is fijn als je leuke herinneringen hebt, en natuurlijk is het leuk je oude plekken nog eens terug te zien. Maar meestal is er toch het nodige veranderd en wat je toen had vind je vrij wel nooit meer terug.

Ik ben dus best blij dat mijn moeder nog steeds in mijn ouderlijk huis woont en ik dus met enige regelmaat even dat thuiskomgevoel kan ophalen. Maar ik ben ook altijd weer blij als ik naar mijn eigen stadshuis terug rijd, want daar ligt mijn leven nu. En maak ik weer nieuwe herinneringen om te koesteren en waarvan ik straks ook weer veel zal zijn vergeten.

Boven de 40

Ik las net allerlei intervieuws van net of bijna veertigers. Dat het leven zo veel makkelijker is, dat je niet meer zo onzeker bent en dat het wel eindiger wordt maar zeker niet minder leuk.

Ik kan me daar voor een groot deel wel in vinden, maar ik ben rond de 40 blijven hangen. Als ik foto's zie of stukken lees van mensen van 40 denk ik altijd: net als mij, maar dat is onzin, want ik ben de 40 al enige tijd gepasseerd en ben nu dichter bij de volgende fase, 50 dus.

Mijn 30e heb ik groots gevierd. Mijn 40e was ik weer zwanger van mijn , toen nog behoorlijk nieuwe, lief en het leven stond open. Alles kon, alles was nieuw en spannend. Een nieuwe man, nieuw huis, andere woonplaats en een nieuw leven op komst, dus wat was er mis aan 40 worden.
Maar nu ik die grens over ben van half 40, al een paar jaar, wordt het gevoel anders. Voor het eerst denk ik, ik vind dit eigenlijk niet leuk. Ik zie er echt nog prima uit, niemand schat mijn werkelijke leeftijd ( het scheelt echt als je op latere leeftijd kinderen krijgt ), ben nog actief genoeg, maar het leven wordt steeds eindiger en de dingen die ik nog wil doen steeds meer. Dus denk ik regelmatig: help, het moet even stoppen. Want ook de tijd lijkt steeds sneller te gaan en er is nog zoveel te doen.

Het is een feit dat je lijf, al ben je nog zo sportief, het gaat verliezen van de zwaartekracht. De rimpels trekken echt niet zo snel meer weg, maar dat is allemaal nog enigszins te aanvaarden. Al kost het me behoorlijk wat moeite. En wat zeur ik, want ik pas nog steeds in maatje 38, waar veel een moord voor zouden doen. Maar mini, nee, het voelt niet prettig meer. De rok moet toch wel rond de knie eindigen. En de vlechten die ik nog weleens in had, kunnen ook echt niet meer. Bovendien ga ik op foto's steeds meer op mijn moeder lijken en vind ik dat wel leuk??

En dan komen de eerste momenten van de overgang er aan. Ik zal er geen traan om laten om die maandelijkse periode af te sluiten, maar de bijwerkingen zijn niet echt leuk te noemen. De mensen die soms oppperen of God misschien toch een vrouw zou zijn, echt niet, die had die hormonen nooit bedacht. 's Nachts warm en zweten en behoorlijk emotioneel en opvliegend. Ik geef het je te doen als je ook nog een puber in huis hebt. Maar verder is het natuurlijk allemaal gezeik als je gezond bent.

Mijn lief begint het laatste jaar ook meer en meer te midlifecrisissen. Hij hoeft nog geen Harley ofzo, maar twijfelt wel erg aan waarom hij doet wat hij doet en dat het tijd wordt om nuttiger bezig te zijn. We voeren veel dieptegesprekken, maar de oplossingen zijn nog niet 1-2-3 voorhanden.

Nee, het duurt nog een paar jaar, maar of ik die 50 echt ga vieren, ik weet het niet. Ik heb nog even om dat te besluiten en tegen die tijd ben ik vast weer wijzer, maar ook weer een paar jaar verder, dus nog minder tijd en ik wil nog zoveel.......................

Zusje

Van de week vroeg mijn dochter tijdens het eten wanneer zij een zus zou krijgen. Dat lukt niet meer of misschien van je vader maar dan wordt het ingewikkeld. Dat begreep ze niet. Het zou natuurlijk nog kunnen dat er onverwacht iemand aanbelt, waar je vader niets van weet, maar onze lachbui vond ze niet grappig.Nee, net zoals jij mam, een grote zus.

Ja, een grote zus. Ze is inderdaad al vanaf haar 2e groter dan ik, maar ze is bijna 2 jaar jonger dus is en blijft ze altijd mijn zusje. Mijn zusje die niet altijd het meest makkelijke leven heeft gehad. Ze kwam tijdens een heel moeilijke bevalling ter wereld en is misschien daardoor toch altijd wat minder sterk geweest. Niet toen ze klein was, ze turnde fantastisch, had veel vrienden, zeker in haar puberteit. Maar op de middelbare school kreeg ze de ziekte van Pfeiffer, erg heftig en sindsdien was ze altijd wat sneller moe.

Ze was jonger en had daardoor de mazzel dat ze eerder dan ik uit mocht, want ze ging met mij mee. Alleen ging zij keurig op tijd naar huis in tegenstelling tot mij. We hadden veel gezamelijke vrienden, vooral toen ze ook nog een tijdje bij mij kwam werken. We gingen vaak samen uit. Ze sliep veel bij mij, ook toen ik allang samenwoonde, maar voor haar liep de liefde niet vlekkeloos.
We gingen veel op vakantie met elkaar, zeker in de tijd dat ik weer single was. Al flirtte ik er op los en had met enige regelmaat weer een vriendje, had zij die vooral tijdens de vakanties, vooral in Griekenland. We gingen samen naar Australië en later toen ik lang op reis ging met mijn toenmalige partner en zoon, zocht ze ons op in Indonesië en Thailand en reisde een tijdje mee.

Ze leek eindelijk de ware te hebben gevonden in een wat oudere man met bijna volwassen kinderen, wat ook een beetje haar kinderen werden. Ik zei nog tegen mijn moeder dat ze nu eindelijk een dochter had die zou gaan trouwen. Maar zonder een voor haar duidelijke reden hield dit plotseling op en toen kwam ze tot het besluit dat ze toch graag een kind wilde en dat dan maar alleen moest doen. Dapper, ik zou het nooit hebben aangedurfd, maar het lukte vrij snel en het leek goed te gaan.

In diezelfde tijd ontdekte ze dat ze reuma had. Tijdens de zwangerschap ging het goed maar het kwam in razende vaart terug na deze periode. Maar ook dat kon ze aan. Steeds minder werken, deels in de WAO, maar ze had een goede werkgever die meedacht, leuke collega's en het liep, natuurlijk niet altijd makkelijk, toch redelijk goed door. Haar huisje was klein maar leuk en klaar, de tuin opgeknapt, het leek zo goed te gaan. En ik was trots op haar. Vroeger leek ze wel eens snel te kunnen opgeven, maar nu met kind was ze sterker dan ik dacht.

Ik volgde de frustaties met alle instanties als je best wilt werken maar niet zo veel kunt. De regelgeving steeds strenger. Herkeuringen gaven aan dat ze meer moest werken, terwijl de artsen zeiden dat het niet kon. Maar ze ging door. En toen werd er op haar werk aangegeven dat men failliet ging. Ze kon blijven, maar natuurlijk tegen minder goede condities en een contract voor een half jaar. Na dat halve jaar kon ze alsnog vertrekken. En dan kom je in een traject, daar zou je dagelijks een blog over kunnen schrijven. Niet bemiddelbaar volgens het CWI. De volgende dag een baan aangeboden krijgen om schoon te maken in een kroeg, terwijl ze zelf iemand heeft die dat doet omdat ze dingen niet zelf meer kan. Te goed voor andere trajecten, maar ze blijft optimistisch. Je zou van minder ziek worden.

Vorige week belde ze me op mijn werk: of ik mee wilde naar het ziekenhuis want ze had een knobbeltje ontdekt in haar borst en ze wilde het liefst mij mee tijdens het onderzoek. Dat streelde me wel, want het contact is, mede door de afstand van wonen en haar ziekte die haar meer en meer beperkt, minder dan vroeger, maar natuurlijk ging ik mee. Maar ik werd ook ontzettend boos. Het mocht niet dat mijn zusje ook nog eens zo'n traject in zou moeten gaan. Ze had haar portie wel gehad.

Afgelopen woensdag zaten we dus in het ziekenhuis. Het duurde lang. Eerst een mammografie en foto's en daarna een echo. Ik zag een grote zwarte vlek op het scherm en schrok maar de arts meldde direct dat het een cyste was, goedaardig en dat ze zich echt geen zorgen moest maken. We gingen daarna direct aan de koffie met taart. Wat een last viel er van ons af. Al zal het leven voor mijn zusje natuurlijk nog de nodige vervelende dingen krijgen, dit gelukkig niet.

Toen ze me afzette bij het station zei ze, en nu op weg naar een borrel. Ik hoop dat het er meer zijn geworden!!!