Eten

Mijn leven bestaat voor een groot deel uit eten. Al toen ik een jaar of 10 was, wilde ik mijn eigen kookboek hebben. Ik heb het nog steeds en de pasta saus uit dit boek is nog steeds één van de favorieten binnen mijn familie. Ik maakte vanaf die tijd vooral vaak lekkere broodjes in het weekend.

Van mijn moeder heb ik het zeker niet. Die kookt tot op de dag van vandaag echt Hollands, dus stukje vlees, aardappels en groente. En vrij sober, want vooral veel groente en weinig zout. Ik ben dus beslist gezond opgevoed. Snoep zelden, we deden maanden over onze potten die we ophaalden met Sint Maarten en gooiden zelfs uiteindelijk de harde stukken taaitaai weg. En favoriet was het "taartjes maken" , mariabiscuitjes besmeren met boter en hagelslag. Mijn moeder kon wel goed taarten bakken. Dus dat heb ik dan wel weer van haar.

Mijn vader hield wel van lekker eten en alles uitproberen. Hij at graag in een restaurant en ging liefst iedere week naar de visboer. Wij gingen al snel op vakantie naar het buitenland, wat zeker niet gewoon was in die tijd en probeerde daar alles uit, zoals bijvoorbeeld slakken. Wat de rest van het gezin om te griezelen vond. Hij en ik hielden van kluiven aan de kip, terwijl mijn moeder en zus het allemaal van de botjes af wilden hebben. En hij liep graag door de supermarkten om met nieuwe dingen aan te komen. Het eet avontuur heb ik dus beslist van hem. Ik vind het dan ook erg jammer dat hij mijn gekokkerel wat ik vandaag de dag doe, dan ook niet meemaakt. Hij had er van genoten en gesmuld.

Je doet mij dus een groot plezier met kookboeken. Ik lees ze echt voor mijn plezier, zelfs in plaats van een roman of thriller voor het slapen gaan.

In mijn studenten en eerste banentijd stond ik bekend om de feestjes waar veel te eten viel en nog steeds tijdens verjaardagen of feesten maak ik er veel werk van. Geen verjaardagen voor mij waarbij iedereen zit en wacht tot er wat wordt ingeschonken. De tafel vol met eten en zelf je drankje inschenken. Zo hoort een feest te zijn voor mij.

Mijn zoon eet van kleins af aan altijd alles. Ik heb nooit concessies gedaan aan wat er op tafel komt. Natuurlijk weet je wat iedereen lekker vind en maak je dat ook geregeld maar verder wordt er gegeten wat er is gemaakt. Mijn dochter eet van kleins af aan de meest vreemde dingen, een schaaltje olijven ging zo op toen ze 2 was en pittige smaken zijn geen probleem. Maar groente gaat er niet zo makkelijk in. Het avondeten is sowieso vaak een traag gebeuren. Maar dan nog steeds komt er niets anders op tafel en als er niet is gegeten komt er ook geen boterham ofzo. En ik lijk beslist op mijn moeder want ook frisdrank zoals cola is geen normaal gebeuren en mac donalds is eigenlijk vies, dus je kunt de spullen die bij een happy meal zitten ( want daar gaat het tenslotte om ) ook los kopen.

Tijdens een feestje laatst sprak ik hierover met een vader, die mij daarin dus erg streng vond. Zijn zoon zit bij mijn dochter in de klas en hij was van mening dat het uiteindelijk wel goed komt. Ik heb daarover mijn twijfels. Tijdens het kerstdiner op school at zijn zoon alleen het stokbrood omdat hij verder niets lustte. Ik hoorde laatst ook dat je smaak wordt bepaald als je nog jong bent en dat het later moeilijker wordt om nog aan te passen.

Ik maak me dan ook best wel zorgen over het eetgebeuren tegenwoordig. Natuurlijk is er een groep, die ik ook vooral om mij heen heb, die bewust kookt en koopt en liefst zoveel mogelijk puur en vers. Maar wij kunnen het ons ook veroorloven. Als je weinig geld hebt wordt dit toch een stuk lastiger. Als je veel kookt met kant en klare spullen en pakjes en zakjes krijg je toch echt veel te veel zout, suiker en vet binnen en wordt ook je smaak dusdanig beïnvloedt dat je niet meer weet hoe iets echt smaakt.

Ik verbaas me bijvoorbeeld vaak over mensen die, zonder dat ze nog maar iets hebben geproefd, zout over hun eten gooien. Normaliter heb je dit nooit extra nodig. Geen wonder dus dat er steeds meer mensen te zwaar zijn en er steeds meer mensen suikerziekte hebben. En een Sonja Bakker, waar ik echt niets mee heb, lost dit uiteindelijk ook niet op. Leren koken op school is de oplossing denk ik, schooltuintjes en misschien het eten tussen de middag op school, mits het goed gebeurt is allemaal niet zo slecht. En je gezonde verstand gebruiken.

Waarom we in Nederland geen eetcultuur hebben weet ik niet. Dat is iets wat ik graag eens een keer wil gaan uitzoeken. Ik werk veel met buitenlanders en die hebben allemaal veel tradities die altijd met eten te maken hebben. En hebben allemaal recepten die in de familie rondgaan. En ik denk dat wij dat in Nederland erg missen. Dus iedereen aan een goed makkelijk kookboek, bijvoorbeeld iets van Jamie Oliver. Hij is popie maar heeft wel al aardig wat mensen aan het koken gebracht en meer aan het nadenken over eten. Dan kan Sonja uit de kast en dat lijkt me geen verkeerde beslissing.

Huisje

Afgelopen weekend begonnen we er toch weer over. Wij wonen in de stad, wat ik niet anders zou willen. Hebben zelfs een tuin, voor stads begrippen een grote, midden in het centrum, dus alles bij de hand. Theater, bioscoop, de winkels, alles wat het leven aangenaam maakt. Tenminste voor ons wel. Het is natuurlijk voor kinderen soms lastig, gelukkig hebben wij een pleintje achter ons huis waar ze kunnen leren fietsen en skaten, maar, zoals neven en nichten die meer richting platteland wonen, gewoon buiten op straat of stoep spelen, kan natuurlijk niet. En we wonen in een buurt met ook veel bedrijfjes, dus buren om binnen te lopen en kinderen om mee te spelen zijn er ook niet zoveel. Maar dat geeft niets als je het toch niet gewend bent.


Maar we krijgen wel steeds meer behoefte aan af en toe de rust. Zal wel aan de leeftijd liggen. Ik kom zelf uit de kop van Noord Holland en als we daar naar toe rijden kom ik wel altijd thuis. De mensen lekker nuchter, de ruimte en de kust. Maar er wonen is nu nog geen optie, bovendien zou ik dan het liefst in bijvoorbeeld Schoorl of Bergen willen wonen en dat is financieel gezien ook niet echt aan de orde.

Dus op Funda rondgekeken voor recreatie woningen en op zondag een rondje gemaakt langs eventuele opties. En alleen dit is al leuk. Je komt op plekken waarvan je direct denkt, nee, kale ruimte, huisjes keurig in een rijtje, niet echt ons ding. Of juist bij heel leuke huisjes waar je jezelf wel ziet zitten, maar ja, is het wel dicht genoeg bij de kust. Want dit is wel één van de voorwaarden. Het is ook leuk om te zien dat zo veel mensen ergens een plekje hebben waar ze toch regelmatig naar toe gaan om even van huis te zijn. En dat gevoel begrijp ik steeds beter.

Vorig jaar hebben we serieus gedacht aan een houten huisje aan de kust. Ook nog een ander huisje gezien. Maar de eerste plek werd nooit van jezelf en er lag een plan om wellicht alles te veranderen, waardoor je geen recht had op de plek waar je zat. Met andere woorden, je geeft geld uit aan eigenlijk niets. De 2e plek was zo klein en belachelijk duur, dat het je verbaast dat mensen zo iets kopen. Hoe leuk het ook was. Maar 75000 euro voor een houten huisje van 35 m2 is toch waanzin. Ik hoorde van vrienden die een huisje op het strand hebben ook van mensen die ongelofelijke bedragen konden krijgen voor hun houten hutje, want dat is het tenslotte. En dat willen we nu net weer niet.

Maar goed. We zagen dus wel een paar leuke plekken, maar twijfelen toch nog wel. Verder kijken dus, of misschien toch maar in het buitenland gaan zoeken, al moet je dan vrijwel iedere vakantie daar naar toe en veel verder rijden. Het heeft namelijk wel wat om binnen een half uur of 3 kwartier op een plekje buiten te zijn, wat toch echt wel van jou is.

Misschien dus maar een jaar eerst een caravan ergens neer zetten om te proeven of het wel iets voor ons is. We zijn er nog niet echt uit. Maar de weekenden zo door het land te rijden is al erg leuk, op plekken komen waar je nog nooit van hebt gehoord, onderweg hier en daar wat drinken, dat is al een soort vakantiegevoel en wie weet wat we nog gaan tegenkomen.

Verandering

Ik hoor vaak om me heen dat mensen lang op een zelfde plek werken. Ik ben wat dat betreft een ongedurig persoon. Ik heb al veel baantjes gehad. Toen ik jong was deed ik veel aan ballet en was daar erg mee bezig maar het bleek niet iets te zijn voor de toekomst. Vlak voor mijn eindexamen besloot ik iets te gaan doen in de mode en heb dus modeacademie gedaan. Erg leuk en echt in mijn straatje, al was het uitvoeren zonder hulp van mijn super handige moeder nooit gelukt. Ik werkte een tijd met plezier bij The Salty Dog maar toen men hier besloot het bedrijf over te doen aan een ander, probeerde ik voor mijzelf te beginnen. Dit lukte niet echt. En daarna begon het jobhoppen.

Na een aantal jaar ergens te hebben gewerkt werd het steeds weer tijd voor iets anders. Ik heb veel interesses, maar ben ook snel verveeld als mijn werk te lang hetzelfde blijft. Meestal had ik banen waarbij steeds iets veranderde, of ik regelde zelf voor veranderingen, maar altijd kwam er, meestal na hooguit 5 of 6 jaar het moment dat het tijd werd voor iets nieuws.

Soms word ik daar wel eens gek van, die eeuwige onrust en altijd weer zoeken naar iets nieuws. Ben echt wel eens jaloers op mensen die gewoon 25 jaar bij hetzelfde bedrijf werken. Lijkt me een duidelijk bestaan en vooral rustig voor jezelf, maar vooral toch wel erg saai. Want ook in mijn verdere leven zoek ik regelmatig veranderingen op.

Mijn huis verandert toch zeker ieder jaar wel ergens anders van kleur of indeling. Mijn kinderen ruilen geregeld van slaapplek en de woonbladen zijn een prettig iets om door te kijken en ideeën op te doen.

Ik ben heel wat keren verhuisd en sinds ik niet meer bij mijn ouders woon is het huis waar ik nu woon denk ik de plek waar ik het langst zit, zo'n 7 jaar. Ongelofelijk, want ook al hebben we rond gegekeken en is het huis te klein, de plek is zo ideaal dat we toch maar blijven zitten en dus regelmatig ons huis veranderen.

En zo zit ik nu dus weer in een fase dat ik twijfel of het niet eens tijd is om iets anders te gaan doen. Op werkgebied dus. Ik werk binnen schooltijden en moet toch zeker 20 minuten fietsen van school naar werk, dus een behoorlijk gestress altijd. En ook al ben ik gek van koken, na een tijdje zijn de dingen toch weer hetzelfde. Dus net toen ik had besloten dat ik na de zomer zou stoppen, besloot mijn werkgever de zaken drastsich te gaan veranderen, waardoor het voor mij ook zal veranderen, dichter bij huis en school, andere opzet, dus toch nog maar even blijven en kijken hoe dat bevalt.

Wel zo makkelijk, want om eerlijk te zijn, wordt het gezien mijn leeftijd ( ik zag pas al een bureau die banen regelde voor 45+ ers ) zal het niet meevallen iets nieuws te vinden. Zeker gezien mijn gejobhop, want dat zal niet in mijn voordeel werken. En om nog eerlijker te zijn word ik hoe ouder ik word eerder onzekerder over wat ik wel en niet kan, dan zekerder. Dus nog even uitstel voor ik weer een radicale verandering aan zal gaan. Al zal die er echt wel komen, daar ben ik dan weer niet bang voor. Wordt vervolgd dus.

Verwennen

Ik hou wel van verwennnen. Als ik naar iemand toe ga, neem ik vrijwel altijd iets mee. Het hoeft niet veel te zijn en regelmatig neem ik iets zelfgemaakt mee, vooral op eetgebied. Ook cadeautjes geven aan mijn geliefden doe ik graag. De kinderen hebben dus niet echt te klagen, maar het gaat niet om grote dingen.
Ook al heeft mijn zoon zelf kleedgeld en verdient hij nu en dan wat, hij krijgt regelmatig toch een shirt of dvd van mij. En mijn dochter krijgt toch dat t-shirtje ook al heeft ze het niet echt nodig. Ook als ze iets willen kopen en ze hebben net niet genoeg geld ben ik best wel bereid wat bij te leggen.
Dus ook ik zal het af en toe niet goed doen en strenger moeten zijn, maar verwennen is best leuk.

Waar ik me echter wel zorgen om maak dat het tegenwoordig normaal is om grote cadeaus te geven met bijvoorbeeld verjaardagen en sinterklaas. En dan denk ik dat ik toch wel van een andere generatie stam. Ook al kom ik bepaald niet uit een armlastig gezin, als we een nieuwe fiets wilden moesten we toch echt zelf een deel er van verdienen. Dus liepen wij met krantjes rond en pelden bollen in de zomervakantie. Niets mis mee, vind ik. En dat principe heb ik ook toegepast op mijn zoon toen hij ging voor de eerste spelcomputers, ipod en psp. Ik betaalde een deel en de rest moest hij zelf bij elkaar krijgen d.m.v. zakgeld, geld vragen voor zijn verjaardag en zo kwam het er uiteindelijk altijd wel.

Ik verneem echter regelmatig dat men de nieuwste ipod krijgt met sinterklaas of kerst. Een playstation 3 ( van 500 euro ofzo) voor een verjaardag en wat al niet meer. Ik vind dat eigenlijk niet kunnen. De cadeaus worden zo steeds groter en steeds normaler voor het kind. Het besef van waarde verdwijnt.

De laatste discussie met mijn zoon ging dan ook over een scooter. Hij wordt eerdaags 16 en de grootste wens is een scooter, die iedereen namelijk op zijn zestiende krijgt van zijn ouders. Nu weten hij en ik natuurlijk wel degelijk dat niet iedereen dit krijgt maar een groot deel van zijn vrienden dus wel. En dat vind ik ongelofelijk. Hij is van mening dat je 16e een speciale leeftijd is, wat misschien wel zo is, want nu mag er toch echt makkelijker worden uitgegaan, biertjes worden gedronken zonder probleem en inderdaad brommer worden gereden. Maar om "gewoon" een scooter te geven vind ik ietwat overdreven. Er zijn zelfs vrienden die een nieuwe totaal opgepimpte versie krijgen ter waarde van 3000 euro. We kregen dus een behoorlijke discussie. Hij hoeft geen nieuwe maar hoeveel mocht hij van zijn spaarrekening afhalen en wat kreeg hij van zijn ouders en wat moest er dus zelf bij elkaar worden gelegd. En dan raak ik wat geïrriteerd en dus boos, wat niet bevorderlijk is voor de discussie. Tenslotte tracht je hem al jaren de waarde van geld te doen inzien, maar het lijkt wel of dat niet zo geslaagd is momenteel.

En dus word ik vooral boos op al die ouders die hun kind dusdanig verwennen dat ze het erg moeilijk maken voor iedereen. Hun kinderen hebben geen besef van geld en waarde en hoe doen ze het straks zelf. Blijven pa en ma steeds bijspringen. En voor de rest die er niet aan mee wil of vooral kan doen, is het een vervelende situatie. Je kunt je kind echt ook te veel verwennen. En dat is beslist niet goed.

Gelukkig sprak ik vandaag met een aantal ouders hierover die ook niet van plan zijn mee te gaan in deze race en het ook belachelijk vinden. En dat sterkte mij in de gedachte dat ik toch niet zo verkeerd bezig ben. Maar het zal nog wel wat discussie en argumentatie vergen, die ik vanaf nu rustiger en goed onderbouwd zal brengen.
En die scooter.... ach die komt er vast wel met ook echt wel een deel van mijn geld, want tenslotte hou ik wel van verwennen!!!

Vakantie voorbij

Ik hoor regelmatig dat mensen een vakantie vaak halverwege al voldoende vinden en liever weer thuis zijn. Ik krijg juist altijd in de laatste week van een vakantie of de laatste dagen als het een korte periode is, een weemoedig gevoel. Naar huis ga ik liever nog niet, want dan kom je automatisch weer in die eeuwige sleur.

Zelfs nu na een weekje vakantie in februari, waarin alleen de kinderen vrij waren en ik gewoon werkte, is het gevoel al zo. Al die dagen dat je niet hoeft te rennen, op tijd je bed uit, zorgen dat iedereen met de juiste spullen op de juiste tijd vertrekt, de jongste op tijd op school afleveren en gehaast naar je werk fietsen. Daar al je klussen doen en dan weer op tijd op school staan, waar je alsnog zonder kind vertrekt omdat die ergens gaat spelen en je dus later weer een keer een ritje maakt om het ergens op te halen. 's Avonds eten, nog even wat spelen of tv kijken, en dan weer de vaste naar bed gaan rituelen. Slopend!! Nee, geef mij dan maar die momenten dat iedereen een beetje zijn eigen gang gaat.

Natuurlijk komt dit vooral omdat je kinderen hebt. En zelfs als ze al groot zijn blijf je ze trachten op tijd wakker te krijgen, want volgens mij zijn er weinig kinderen die vrolijk uit zichzelf op staan en op tijd naar school vertrekken. We hadden deze vakantie 1 dag dat alle kids weg waren en we dus 's ochtends alleen aan onszelf hoefden te denken. Ik moet zeggen, dat was geen straf. Wat een stuk relaxter opstaan en op je werk aankomen.

Deze eerste dag na de vakantie is dan ook altijd een enorme wendag. Ik hoor ouders zeggen : wat heerlijk dat ze weer naar school gaan, maar dat gevoel heb ik echt nog nooit gehad. Ik blijf toch echt liever thuis alles rustig in ons eigen tempo doen.

Natuurlijk kan ik na een vakantie weg te zijn geweest weer blij thuis komen. Mijn huis lijkt dan altijd ruimer en lichter dan daarvoor. Ik ga altijd weg met een totaal opgeruimd huis, dus dat is ook altijd prettig thuis komen. Maar na een paar dagen ben je het hele vakantiegevoel meestal weer kwijt, zit je al weer helemaal in je normale dagelijkse beslommeringen en is je huis al weer volledig op "normale" orde, dus lekker rommelig. Daar kijk ik echt niet naar uit.

Ik heb het voordeel dat ik op maandag vrijwel altijd vrij ben. Ik snap ook niet dat de meeste mensen op een vrijdag vrij willen zijn, want dan is de halve wereld vrij, is het overal net zo druk als in het weekend en zijn vaak de kinderen ook al weer vroeg thuis, dus heb je er verder weinig aan. Nee, geef mij maar die maandag. Als dan iedereen de deur uit is, kun je gaan zitten met je eerste bak koffie, even de zaterdag krant doornemen waar je toch geen tijd voor had, je huis opruimen van de weekendrotzooi, zodat het de rest van de week enigszins op orde blijft en tegenwoordig zijn de winkels op tijd open, dus ook die mogelijkheid is er, met vrijwel niemand om je heen te winkelen, heerlijk. De Noordermarkt op maandagochtend of met mooi weer als één van de weinigen op het strand te zitten. Wat wil een mens nog meer.

Maar dit gevoel zou ik graag veel vaker willen. Want dit is dus het ultieme vrij zijn gevoel. En dat vind ik prima om met al mijn geliefden te beleven. Ik mis ze ook altijd echt na zo'n vakantie weekje. Maar goed na deze dag is het gevoel al weer weg en zitten we weer in het "normale" ritme. Is het al weer snel vakantie????

Strand

Er zijn mensen die van bossen houden en daar graag door heen wandelen of zelfs wonen.
Ik ben echter een echt strand mens. Bossen vind ik snel donker en geven mij een opgesloten gevoel. Ik vind het heerlijk over de Veluwe te fietsen en te lopen, maar dan vooral de open heidevelden en zandverstuivingen. Het zal beslist te maken hebben met waar je bent opgegroeid.

Als kind woonde ik ten hoogste een half uur fietsen en dus een kwartiertje met de auto van het strand vandaan. Mijn ouders waren geen strandmensen in de zin van op het strand liggen, maar we liepen er wel veel en zeker met storm gingen we altijd hoge golven kijken. Jezelf met moeite het duin opklimmen en dan zien of de zee tot aan de duinen stond. Ik kan me een keer herinneren dat we met de auto heen waren gereden en boven op het duin de auto flink heen en weer zagen gaan door de wind, dat was wel een spannend maar ook wel eng gezicht.

Vanaf mijn pubertijd ontdekte ik het strand vooral voor het liggen in de zon en de zomer. En in die tijd het bruin worden, wat erg belangrijk was.

Mijn vakanties komen uiteindelijk ook altijd terecht bij zee. Hoeft niet de hele vakantie te zijn, maar er moet toch altijd een moment zijn waarop ik een zee kan zien met zijn eindeloze blauwe vlakte. Een meer kan hier niet tegenop, maar als ik eerlijk ben, ook geen zee met alleen rotsen eronder. Bij mijn zee hoort zand te zijn en dus een echt strand zoals ik als kind gewend ben.

Ik hou vooral van de ruimte die het geeft en van de het ruisen van het water. Het beeld van een zee is ook altijd anders. Grote witte koppen op de golven van de wind, zacht kabbelend in de zomer en zelfs, al komt het niet vaak voor, als een meer zo vlak en rustig. Ik heb ooit in een strandpaviljoen gewerkt en het was iedere dag weer heerlijk om op het strand aan te komen en te zien hoe de zee er nu weer bij lag. Ook heb ik de strandzesdaagse een keer gelopen van Hoek van Holland tot Den Helder en dat verveelde geen dag.

Ik heb vrij veel gereisd en daardoor veel stranden gezien. De brede stranden van Australië, de zwarte stranden in Nieuw Zeeland en op Santorini in Griekenland. Weken in een hutje geslapen op eilanden in Thailand. Allemaal even mooi en prachtig, maar als het er op aan komt zijn er weinig zulke mooie en eindeloze lange stranden als in ons eigen land. De brede stranden op Terschelling vind ik één van de mooiste, maar ook de stranden in de kop van Noord Holland en Zeeland, het ongelooflijke strand van IJmuiden. Ik vind ze allemaal even mooi.

Deze ochtend stonden we weer bij zee, als één van de weinigen, want het had enorm gestormd en er stond nog steeds erg veel wind. Het gevoel om bovenop de boulevard te staan en jezelf tegen de wind in te kunnen laten hangen, was fantastisch en voelde weer even als toen ik klein was. Mijn dochter vloog vooruit zonder moeite te doen. Haar benen gingen sneller dan ze kon hebben en haar pet vloog door de lucht, heerlijk!!

Ik ben dus blij weer in de buurt te wonen van het strand, alleen is het jammer dat het met echt mooi weer vrijwel niet te doen is er heen te gaan. Al kunnen wij het fietsen, op een zomerse zondag is het zo druk op het strand dat het geen pretje is daar tussen te liggen. Dus gaan wij alsnog met de auto naar plekjes die rustig zijn, want ze zijn er echt wel. Maar die plekken houd ik mooi voor mijzelf. Ik hou namelijk ook vooral van stranden waar je vrijwel alleen kunt zijn, zodat je er echt van kunt genieten en die verklap ik niet!!