85

Wat een vreemde titel denk je. Nou, dat valt wel mee. Mijn moeder is pas 85 geworden en dat vind ik een ongelofelijke prestatie. Wij moeten dat nog maar zien te worden en zeker als je haar ziet. Niet dat altijd alles zonder problemen verloopt, zeker het afgelopen jaar niet. Eerst brak ze haar pols toen ze viel met de fiets (met kleinkind achterop!), daarna was het haar enkel na een slippartij van een houten opstapje, daarna plotseling naar het ziekenhuis (bleek een veel te hoge bloeddruk te zijn) en na hartcontrole ging ze naar huis, met voor het eerst in haar leven pillen en nu gleed ze pas uit over een handdoek en bezeerde ze haar rug. Ik kan je vertellen dat ze daar allemaal behoorlijk over moppert en ze zichzelf een oud mens begint te voelen.

Misschien toch maar naar een tehuis opperen sommigen, maar wat denk je, ze gaat toch niet tussen die oudjes zitten!! En ik denk dat ze gelijk heeft, ze krabbelt iedere keer weer op, zeker nu ze minder pillen slikt. Ze kan in de buurt haar boodschappen doen (liefst op de fiets!), kent alle buurtjes en mijn zus woont vlakbij, dus wat wil je nog meer. Verkassen zou denk ik heel slecht zijn.

Afgelopen zaterdag moest dit jubileum dus worden gevierd en dat deden we buiten de deur in een soort cafeetje. Vrijwel iedereen die was uitgenodigd kwam, zelfs uit Delft en Amsterdam. Ze zag er wel wat tegenop, wilde liever niet in de belangstelling staan, maar dat gebeurde natuurlijk toch. En ze genoot. Liep van tafel naar tafel en sprak met iedereen. En de "visite" genoot ook. Anders loop je de hele dag op een verjaardag met koffie, taart en hapjes rond te rennen en spreek je niemand echt. Nu renden anderen rond en had iedereen tijd om elkaar te spreken. Ik zag neven die ik 30 jaar niet had gezien, één had ik op straat echt nooit herkend. Dus dat was grappig.

Ik had de laatste tijd allerlei verhalen van haar jeugd en huwelijk genoteerd en dat samen met oude foto's in een boek gedaan (via zo'n programma van de Hema) en was hier werkelijk trots op. Zo ontstaat er een soort van familiekroniek die wij als kinderen verder kunnen laten gaan. Iets wat ik zeker voor mijn kinderen wil gaan doen.

Op zo'n moment mis ik mijn vader wel. Aangezien hij overleed toen ik 24 was, heb ik hem nooit al die dingen kunnen vragen, zoals ik bij mijn moeder kon. Boevndien was hij enig kind, dus was er ook verder niemand om aan te vragen. Dat vind ik nog steeds ontzettend jammer. Hij had het feest prachtig gevonden, hield namelijk wel van in de belangstelling staan. Dus was het toch wel beter dat ie er niet was, nu ging alle aandacht naar mijn moeder, die anders vast op een achterafje was gaan zitten.

Daarna gingen we dus nog eten met de kinderen en kleinkinderen En zo was de dag goed. Ze belde mij gisteren om te bedanken en te zeggen dat ze zo genoot van het boek. Daar ben ik blij mee, net als het feit dat ze er nog steeds is en we van elkaar kunnen genieten.
Mijn dochter zei op de terugweg: Mam, wat is jouw mamma toch lief. En dat is ze!!!