Moeder moeder

Ik ben niet zo'n moeder moeder, als je begrijpt wat ik bedoel. Om mij heen zie ik veel vrouwen die erg bezig zijn met de kindjes. Ze zien er mooi uit, zitten op vele clubjes, zitten met de kindjes en andere moeders koffie te drinken in leuke tentjes, rijden rond in hun bakfietsen met alle buurtkinderen erin en bedenken leuke doedingen op vrije middagen.

Soms voel ik me daar schuldig om. Er kan bij mij vaak worden gespeeld en dan mag er ook best veel. Stoepkrijten op alle tegels, alle barbies uit de kast + de verkleedspullen + de playmobil. Waarom niet. Maar er zijn ook dagen dat ik echt geen kind mee wil hebben. Nu even niet. Niet omdat ik zoveel heb te doen, maar omdat ik even geen gedoe en gezeur wil hebben. Ik bemoei me ook niet met wat ze doen, vind het vooral prettig als er kinderen komen die dus echt kunnen spelen, want ik ga dat niet met ze doen. Kom op, zeg, ik ben hun moeder en geen kind meer!

Wat ik wel doe is bijvoorbeeld koekjes bakken of kleine appeltaartjes, als ik daar zin in heb of al beloofd heb. En dan gaat zo'n kind dus naar huis met lekkers voor de rest van de familie. Best aardig, toch. En ik ga ook echt wel met ze naar de speeltuin in de buurt, maar heb dan wel een boek mee en ga zitten lezen of laat ze daar even achter en ga ondertussen boodschappen doen.

Ik ben al vanaf dat ze een baby zijn ook niet zo goed in het bedenken van wat er allemaal mee moet als je ergens naar toe gaat. De meesten hebben tassen vol spullen bij zich, flesjes, doekjes, andere kleren, speeltjes, spullen voor als het te warm wordt of als het gaat regenen. Ik moest vaak luiers kopen omdat ik ze weer vergeten was.
Van die moeders die de achterklep van de auto opendoen als ze naar het strand of bos gaan en standaard laarzen, schepnetjes, ballen en regenjasjes bij zich hebben. Die van mij heeft regenlaarzen ( of misschien zijn ze allang te klein ) maar heeft ze denk ik nog nooit aangehad in een blubberige omgeving. En de schep ligt altijd net weer thuis als we op het strand aankomen. Maar je kunt ook graven met handen en gevonden voorwerpen.

Ik heb gemerkt dat het ook niet zo belangrijk is. Ik heb wel altijd een flesje water bij me, dat wordt er dan vrijwel ook alleen maar gedronken, pakjes vinden ze niet eens zo lekker. Een broodje kan ik ook onderweg wel kopen, wel zo lekker, in plaats van zo'n platgedrukt klef broodje van een paar uur geleden. En wij stappen zomaar op zonder na te denken en hebben daar dus ook zelden gezeur om, want men weet niet beter. Geen gedoe met plotselinge veranderingen in het dagschema dus.

Natuurlijk ben ik blij met mijn kinderen en zou ze voor geen goud willen missen, maar ze zijn niet de continue aanvulling op mijn dag. Ik heb veel lol met ze, lees 's avonds altijd voor ( of het moet te laat zijn ,wat ook regelmatig gebeurt omdat we niet zulke regelmaat hebben in op tijd eten en dus ook slapen). Eten altijd met elkaar aan tafel 's avonds, zonder televisie aan ( gebeurt echt nooit!!) en bespreken dan de dag van iedereen. We gaan met elkaar leuke dingen doen zoals bioscoop, musea en fietsen en stadten. Maar verder moeten ze zichzelf vermaken net zoals ik mezelf vermaak.

Al met al niet zo'n echte moeder moeder dus, maar volgens mij toch best wel een leuke. Mijn dochter zegt tenminste 's avonds vaak : mamma, je bent zooooo lief! En grote zoon vindt het nog steeds leuk om ergens in de stad wat met me te drinken en zelfs een weekendje samen weg te gaan. Dus altijd "leuk" bezig zijn is niet het belangrijkste. Als je er maar bent als het nodig is, dat is volgens mij de basis waar het om draait.