Ondernemen

Vanaf 1 november ben ik officieel onderneemster. En dat voelt goed, ook al onderneem ik momenteel niet zo veel. In augustus deed ik met een vriendin een catering voor een vriendin van haar en dat liep zo goed en zo vanzelfsprekend, dat smaakte naar meer. We hadden al een naam bedacht, een logo maakte mijn lief en er kwamen visitekaartjes. Op diezelfde avond sprak iemand ons aan of we voor hen een barbeque wilden gaan cateren, en alsof we het hadden afgesproken, keken we elkaar aan en zeiden, ja natuurlijk, op die datum hebben we nog niets. Bluffen heet dat. Maar het verliep heel goed. We hadden inmiddels wat mooie kisten aangeschaft voor vervoer, wat serviesgoed en het was wederom een succes. Daarna nog een opdracht en toen besloten we dan maar officieel te starten.

Zeker toen we de aanvraag kregen, via een zakelijk contact van mijn "zakenpartner", om het kertsdiner van het personeel van het Leger des Heils te gaan cateren. Die wilden wel eens iets anders, maar dit ging wel om 200 man!! Wederom bluften we. En dat hebben we geweten. Serviesgoed gehuurd, nog meer (hele mooie) schalen gekocht, 2 vriendinnen gecharterd, een heel weekend gekookt, met de mannen alles op maandagochtend opgebouwd en eten afgemaakt. Het laatste stond net op tafel toen de horde aanviel. We dachten even dat het de daklozen waren in plaats van het personeel en waren blij dat de laatste had opgeschept en de schalen nog niet leeg waren. Daarna alles weer opruimen en afspoelen, wat niet meeviel met een kleine boiler, die al geen warm water meer had toen alleen de glazen nog maar waren gespoeld. Mijn lief ontdekte een totaal nieuw talent, spoelhulp in de afwaskeuken, waar we gelukkig terecht konden. En rond 6 uur kwamen we totaal uitgeput weer thuis.
We hadden hier goed aan verdiend, maar nog een keer zoiets groots zou toch wel anders moeten. Maar ook dit keer was het wel weer een succes. Al waren we blij dat de 2 aanvragen voor de week erna niet doorgingen. We hadden tenslotte ook nog ons gewone werk. En ik was daar nog maar net begonnen, wat ook de nodige energie kostte.

Ik blijf me verbazen hoeveel cateraars vast zitten in een vast patroon van salades (meestal uit bakken van de groothandel,), saté en stokbrood met kruidenboter. En dat veel mensen het blijkbaar normaal vinden dit geserveerd te krijgen tijdens een buffet en daar ook nog redelijk wat voor betalen. Terwijl het zo makkelijk anders kan en niet veel meer hoeft te kosten. En dat is onze kracht. Puur eten, liefst biologisch, mooi opgemaakt en vooral met liefde gemaakt.

We genieten echt iedere keer weer. We maken alles af op de plek waar we leveren en zetten alles op tafel die we mooi dekken. Tot nu toe is men iedere keer weer verrast en het kost ons echt niet veel moeite om te maken, terwijl, ik moet het toegeven, het er iedere keer weer prachtig uitziet. Zo leuk om dan de reacties te zien en vooral ook te krijgen. Ze zijn altijd even enthousiast.
En dan werken we zo lekker samen zonder problemen. Doen allebei ons ding en het komt altijd op het juiste moment samen. Wat een mazzel als je dat van elkaar ontdekt. Ik hoop dan ook dat we hier nog jaren mee door kunnen gaan, want ik heb het zo wel gevonden. Dit is echt leuk om te doen!! En ik ben er best trots op om onderneemster te zijn en dit te kunnen zeggen. Je zult vast nog van ons gaan horen en veel over ons gaan lezen, ik weet het zeker!!

Donorregistratie

Ik las zojuist een berichtje over donorregistratie. iedereen die dit jaar 18 jaar wordt, krijgt persoonlijk een brief en informatie over donorregistratie. Natuurlijk in de hoop dat er zo meer donoren gaan komen. Ik hoop dan ook dat het een goede actie gaat worden en dat men dit blijft herhalen voor iedereen die 18 wordt. Ik denk dat je op deze leeftijd open staat voor dit soort zaken en als al je vrienden het krijgen, hoop ik dat men erover gaat praten.

Ik blijf me verbazen over het feit dat het zo moeilijk is om donor te worden. Zelfs na de, misschien wat te ver gaande, actie van de BNN, is het nog steeds een moeilijk verhaal. En waarom?

Ik ben al donor sinds ik 25 ben ofzo. ben er eigenlijk door mensen in mijn omgeving op gewezen en na enig nadenken, heb ik mijzelf opgegeven. Met uitzondering van mijn huid. Misschien wat tuttig, maar ik wil graag van buiten enigszins ongeschonden de kist in.

Natuurlijk hoop ik pas dood te gaan als ik heel oud ben en dan ook nog het liefst in mijn slaap. Maar ik weet ook dat het voor veel mensen niet is gegeven zo te sterven. En waarom zou ik dan niet een deel van mijzelf afstaan om een ander te laten leven. Als er toch geen hoop meer is, leef ik liever voort in een ander. En die beslissing wil ik niet overlaten aan mijn, vooral op zo'n moment, hevig geëmotioneerde familieleden.

Er is niets mis mee af en toe stil te staan bij het feit dat je toch een keer dood gaat. Dan kun je ook aan je meest naasten alvast vertellen wat je belangrijk zou vinden op zo'n moment. Tot hoe ver je in leven wilt blijven bijvoorbeeld, liefst niet als kasplantje. Of hoe je begraven of gecremeerd wilt worden. Liever die dingen een keer bij volle verstand bespreken dan als het vrijwel niet meer kan.

Ik weet uit ervaring hoe ingewikkeld het is alles te moeten regelen als je er nooit over hebt gesproken. Zeker als iemand plotseling overlijdt. Mijn vader was al veel ziek geweest, maar toen hij overleed was dit totaal onverwacht. En echt, het valt dan niet mee te bedenken hoe hij alles gewild zou hebben. Welke muziek, wie uitnodigen en waar zijn dan de adressen, waar begraven of gecremeerd, wel of geen bloemen. Ik, en mijn zus, hebben hier veel van geleerd. Ook wat we niet leuk vonden. Aan mijn moeder hebben we dan ook gevraagd wat zij zou willen en wat wij prettig zouden vinden, zodat we niet meer voor zo'n situatie komen te staan. Ook weten wij van elkaar welke muziek we zouden willen, of tenminste waar we dat opschrijven. En met mijn lief heb ik het er ook af en toe wel over.

Maar ook hij is nog steeds geen donor en kan daar nog steeds geen goede verklaring voor geven. Dus zullen we het er af en toe over hebben en probeer ik echt hem zo ver te krijgen, want als je zelf in een situatie terecht komt waarop je bijvoorbeeld een nier nodig zou hebben om door te kunnen leven, geloof ik niet dat je zegt, laat maar, als het je wordt aangeboden. Denk er dus alsjeblieft eens over na en doe het dan ook, je staat tenslotte zo ingeschreven!!!

Sorry

Sorry dat ik zo lang niet heb geschreven. Voor een aantal trouwe fans niet goed te spreken. Sorry dus. Ik ga niet zoeken naar excuses, druk, druk, druk, voldoet natuurlijk niet. Zoveel te doen ook niet. En geen inspiratie al helemaal niet. Maar toch is er iets van al deze opsommingen wel degelijk de reden.

Zo schreef ik nog dat ik op zoek was naar een nieuwe baan. Zo liet ik mijn CV achter op een aantal sites. Zo zat ik aan een sollicitatiegesprek en zo werkte ik een week later in een ontzettend leuk bedrijf, met leuk werk en hele leuke collega's. En dat terwijl de wereld in een crisis donderde.

Zo was ik nog bezig een cateringbedrijfje op te richten met mijn vriendin. Zo zaten we nog te praten over hoe ons bekend te maken en zo werden we een aantal keer benaderd en waren we bezig met een catering voor 200 man (en vrouw)! En gelukkig daarna weer voor 30 man.

Zo was ik dus al een aantal maanden thuis en begon net te denken dat er iets moest gaan gebeuren. Zo besloot mijn lief eens even thuis te gaan zitten en na te gaan denken om wat dingen te gaan veranderen in het leven en dan vooral in het werk. En zo waren we ons aan het begeven aan een omgekeerde wereld. Ik de deur uit, hij onze dochter naar school brengen en halen. Hij, die zelden kookt, een maaltijd in elkaar aan het draaien als ik thuis kwam. En eerlijk is eerlijk, ik heb hem in tijden niet zo gelukkig gezien.

Zo kon een week best wel even duren en zo was een week behoorlijk snel om. Aangezien er af en toe dus gewerkt moest worden in de weekends, was een week wel heel erg kort. En zo kon ik de rust niet meer vinden om te schrijven. Het leven verliep op zoveel fronten anders dat ik daar even mijn weg in moest zien te vinden. En die heb ik, denk ik, nu wel gevonden en komt er dus weer tijd om te schrijven. Want dat ik daar verder mee wil is wel duidelijk. Al is het alleen om voor mijzelf af en toe weer wat zaken op een rijtje te zetten. Mijn blijdschap of juist boosheid kwijt te kunnen.

Dus, zo keek waarschijnlijk niemand meer of er nog een nieuwe blog was. Zo probeer ik er toch weer een aantal per week op te zetten. Ik ben er weer..............