Zusje

Van de week vroeg mijn dochter tijdens het eten wanneer zij een zus zou krijgen. Dat lukt niet meer of misschien van je vader maar dan wordt het ingewikkeld. Dat begreep ze niet. Het zou natuurlijk nog kunnen dat er onverwacht iemand aanbelt, waar je vader niets van weet, maar onze lachbui vond ze niet grappig.Nee, net zoals jij mam, een grote zus.

Ja, een grote zus. Ze is inderdaad al vanaf haar 2e groter dan ik, maar ze is bijna 2 jaar jonger dus is en blijft ze altijd mijn zusje. Mijn zusje die niet altijd het meest makkelijke leven heeft gehad. Ze kwam tijdens een heel moeilijke bevalling ter wereld en is misschien daardoor toch altijd wat minder sterk geweest. Niet toen ze klein was, ze turnde fantastisch, had veel vrienden, zeker in haar puberteit. Maar op de middelbare school kreeg ze de ziekte van Pfeiffer, erg heftig en sindsdien was ze altijd wat sneller moe.

Ze was jonger en had daardoor de mazzel dat ze eerder dan ik uit mocht, want ze ging met mij mee. Alleen ging zij keurig op tijd naar huis in tegenstelling tot mij. We hadden veel gezamelijke vrienden, vooral toen ze ook nog een tijdje bij mij kwam werken. We gingen vaak samen uit. Ze sliep veel bij mij, ook toen ik allang samenwoonde, maar voor haar liep de liefde niet vlekkeloos.
We gingen veel op vakantie met elkaar, zeker in de tijd dat ik weer single was. Al flirtte ik er op los en had met enige regelmaat weer een vriendje, had zij die vooral tijdens de vakanties, vooral in Griekenland. We gingen samen naar Australië en later toen ik lang op reis ging met mijn toenmalige partner en zoon, zocht ze ons op in Indonesië en Thailand en reisde een tijdje mee.

Ze leek eindelijk de ware te hebben gevonden in een wat oudere man met bijna volwassen kinderen, wat ook een beetje haar kinderen werden. Ik zei nog tegen mijn moeder dat ze nu eindelijk een dochter had die zou gaan trouwen. Maar zonder een voor haar duidelijke reden hield dit plotseling op en toen kwam ze tot het besluit dat ze toch graag een kind wilde en dat dan maar alleen moest doen. Dapper, ik zou het nooit hebben aangedurfd, maar het lukte vrij snel en het leek goed te gaan.

In diezelfde tijd ontdekte ze dat ze reuma had. Tijdens de zwangerschap ging het goed maar het kwam in razende vaart terug na deze periode. Maar ook dat kon ze aan. Steeds minder werken, deels in de WAO, maar ze had een goede werkgever die meedacht, leuke collega's en het liep, natuurlijk niet altijd makkelijk, toch redelijk goed door. Haar huisje was klein maar leuk en klaar, de tuin opgeknapt, het leek zo goed te gaan. En ik was trots op haar. Vroeger leek ze wel eens snel te kunnen opgeven, maar nu met kind was ze sterker dan ik dacht.

Ik volgde de frustaties met alle instanties als je best wilt werken maar niet zo veel kunt. De regelgeving steeds strenger. Herkeuringen gaven aan dat ze meer moest werken, terwijl de artsen zeiden dat het niet kon. Maar ze ging door. En toen werd er op haar werk aangegeven dat men failliet ging. Ze kon blijven, maar natuurlijk tegen minder goede condities en een contract voor een half jaar. Na dat halve jaar kon ze alsnog vertrekken. En dan kom je in een traject, daar zou je dagelijks een blog over kunnen schrijven. Niet bemiddelbaar volgens het CWI. De volgende dag een baan aangeboden krijgen om schoon te maken in een kroeg, terwijl ze zelf iemand heeft die dat doet omdat ze dingen niet zelf meer kan. Te goed voor andere trajecten, maar ze blijft optimistisch. Je zou van minder ziek worden.

Vorige week belde ze me op mijn werk: of ik mee wilde naar het ziekenhuis want ze had een knobbeltje ontdekt in haar borst en ze wilde het liefst mij mee tijdens het onderzoek. Dat streelde me wel, want het contact is, mede door de afstand van wonen en haar ziekte die haar meer en meer beperkt, minder dan vroeger, maar natuurlijk ging ik mee. Maar ik werd ook ontzettend boos. Het mocht niet dat mijn zusje ook nog eens zo'n traject in zou moeten gaan. Ze had haar portie wel gehad.

Afgelopen woensdag zaten we dus in het ziekenhuis. Het duurde lang. Eerst een mammografie en foto's en daarna een echo. Ik zag een grote zwarte vlek op het scherm en schrok maar de arts meldde direct dat het een cyste was, goedaardig en dat ze zich echt geen zorgen moest maken. We gingen daarna direct aan de koffie met taart. Wat een last viel er van ons af. Al zal het leven voor mijn zusje natuurlijk nog de nodige vervelende dingen krijgen, dit gelukkig niet.

Toen ze me afzette bij het station zei ze, en nu op weg naar een borrel. Ik hoop dat het er meer zijn geworden!!!