Gestopt

Na lang wikken en wegen en allerlei opties tegen het licht houden heb ik besloten te stoppen bij mijn huidige werkgever. Ik vond het ontzettend moeilijk om te vertellen, zag op tegen de reactie, maar gelukkig was er de nodige begrip.

Bij een klein bedrijf, en dit bedrijf is heel erg klein, ik ben met nog een persoon de enige die in de keuken meedraait, val het niet mee om te zeggen dat je stopt. Ik werk er al ruim 3 jaar en het werk is toch voor een groot deel ingericht op mijn aanwezigheid. Het zal dus de werkzaamheden voor de anderen overhoop gooien en in dit werk en het aantal uren ( en dan heb ik het nog niet over de betaling! ) zal niet direct een nieuw iemand gevonden worden die weer moet worden ingewerkt.

Bovendien zijn het mijn buren, zitten de kinderen sinds dit jaar in dezelfde klas op school en werd het mede door dit laatste af en toe te veel met elkaar verwoven. Ik was af en toe toch bang dat een probleem in de privésfeer door zou werken in de werksituatie.

Toen ik de knoop had doorgehakt en het had gemeld, viel er dus best wel wat van me af. Had het dus toch blijkbaar eerder moeten doen. Ik heb de afgelopen jaren heel hard gewerkt, maar zeker met liefde. Ik ben tenslotte gek van koken. Heb er dus ontzettend veel van geleerd, maar op een gegeven moment wordt ook dit deels routine.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat ik altijd binnen schooltijden werk. Dat lijkt ideaal, maar je bent altijd aan het racen tagen de klok. Kinderen naar school, racen naar je werkplek, daar doen wat je moet doen en in mijn geval leek het nooit af te zijn en dan weer op tijd op school staan om er achter te komen dat ze ergens gaan spelen! Dan de vakanties die ik moest afstemmen op mijn werkgever en in de extra vrije dagen opvang zien te vinden. Ik vond het af en toe behoorlijk stressie.

De zomervakantie is dus opgelost, dan ben ik vrij. Natuurlijk ga ik weer iets zoeken en zelf dingen ondernemen. Open sollicitaties, weer een cv maken. Best eng, want waar kom ik nu weer terecht en wil men mij nog wel? Ik heb niet de perfecte leeftijd, heb wel erg veel verschillende dingen gedaan, maar dat kan natuurlijk ook in mijn voordeel werken. Het zal zich dus wel weer oplossen. Eigenlijk ben ik er niet bang voor.

Nu mijn lief nog! Hij is al lange tijd aan het nadenken om zijn leven anders te gaan indelen. Maar ja, er moet toch geld worden verdiend, niet waar? Dus andere tijden gaan werken, minder uren of toch een nieuwe stap. Dat gaan we dus van de zomer maar eens even op een rij zetten en dan is iedereen weer wat gelukkiger.

Wordt vervolgd dus!!!

Verjaardag

Het is weerzo ver. Weer een jaar ouder en de 50 nadert nu met rasse schreden. Ik zou het al niet vieren, alleen met het gezin, maar met de dood van poes de dag er voor, was het een rare dag. Het regende veel, maar we besloten uiteindelijk uitgebreid te gaan lunchen en later op de dag heerlijk Thais te gaan eten. En dat zijn de dingen die ik het leukst vind. Buiten de deur eten, je maakt me niet blijer.

Nou ja, niet blijer, dan heb ik het nog niet over het cadeau gehad. Want de lang begeerde fiets stond in de tuin!! Hij was er al een dag eerder, omdat ik op zondag jarig was en we op de zaterdag een feestje hadden waar we op de fiets naar toe zouden gaan, dus kon ik hem gelijk uit proberen.
Wat een genot, versnellingen over de duinpaden!!

Ja, jarig zijn. Voor kinderen is het één van de belangrijkste dingen die er zijn. Feest wat om jou draait, cadeautjes krijgen en vooral, tenminste de leeftijd van mijn dochter, de partijtjes. Als je ouder wordt krijg je er toch een ander gevoel bij. Tenminste ik wel.
Ik hou ontzettend van feesten, maar ik hou niet van verjaardagen. Tenminste in de traditionele manier zoals de meeste Nederlanders het vieren. De hele dag open huis, koffie met gebak, daarna borreltje met wat hapjes of nootjes en dan nog meer borrels. En dan vooral zitten en blijven zitten en de gastvrouw maar rond rennen.

Buitenlanders vinden het vaak een vreemd gebeuren, onze verjaardagen. Het feit dat je als jarige zelf moet trakteren vinden ze al zeer vreemd. In de meeste landen wordt je getrakteerd!

Ik ben dus vanaf het moment dat ik uit huis was gestopt met zo verjaardagen vieren.Ik heb er heel wat in het buitenland gevierd, maar het ook regelmatig overgeslagen. En als ik het wel vier nodig ik verschillende mensen uit en zorg dat er veel te eten is, wat iedereen zelf moet pakken. Of ik hang er een thema aan, zoals bijvoorbeeld een high tea met natuurlijk eerst thee en daarna natuurlijk altijd nog wel de drank!

Maar ik ga dus niet de hele dag zitten wachten op visite en weer koffie zetten als er mensen komen. We bespreken nu de verjaardag van mijn moeder, zij wordt dit jaar 85 en zoals bij iedereen op zo'n leeftijd wordt de kennissenkring steeds kleiner en zijn we dus bezig om het eens buiten de deur te gaan regelen. Dat is natuurlijk ook een goede optie, dan ben je helemaal van al het geren en geregel af.

Maar goed, ik ben dus naarstig op weg naar de 50, waarvan de vraag is of ik dit nu wel of niet ga vieren. Heb nog even om er over na te denken, maar in ieder geval zal het geen open huis worden van 11 tot 24 uur en een surprise party??
Sorry, maar dan keer ik om!!!!!!

Ode aan poes

Ik heb in mijn jeugd altijd wel huisdieren om mij heen gehad. Eerst honden, waar ik toen al niet echt veel mee had. Je hebt tenslotte honden- en katten mensen. En ik ben een echt kattenmens, Die zijn lekker eigenzinnig, gaan hun eigen gang en, dat is voor mij vooral van groot belang, hoef je nooit uit te laten!!!
De eerste hond weet ik vrijwel niet meer, de 2e is verongelukt, maar kan ik me nog wel herinneren. Maar echt verdriet had ik volgens mij niet.
Later hadden we altijd wel poezen, die kregen weer jonkies en verdwenen weer of gingen dood.

Toen ik op mijzelf ging wonen wilde ik ook een poes. Het werd een rode kater, die helaas na een paar jaar opeens niet meer thuiskwam. Vreselijk, avonden lang zoeken en roepen. Al kwam het wel net op het moment dat ik mijn relatie aan het eindigen was en ik terug ging naar Amsterdam, waar de poes niet mee kon. Dus het leek alsof het beest dit dilemma zo voor mij oploste.

Daarna kwam er een poes die bij een collega was komen aanlopen, maar haar kat accepteerde dit niet. In eerste instantie een schuw beest. Zat dagen in de schuur voor het wilde eten, maar uiteindelijk vreselijk lief. Toen ik weer ging verhuizen nar een huis waar een drukke weg langs liep, nam mijn zus hem in huis. Maar na een paar weken verongelukte hij voor haar deur. Wederom heel vervelend.

Toen mijn zoon 5 werd, besloten we weer een poes te nemen. Gezellig en goed voor een kind om een huisdier te hebben. Een collega ( die zijn blijkbaar de schuldigen dat ik er steeds weer in trap! ) had jonge poesjes en wij zochten er één uit. Natuurlijk is dat leuk, zo'n klein beestje. Helaas verdween hij na een paar maanden. Mijn zoon was ontroostbaar, briefjes met een tekening in de buurtsuper en op lantaarnpalen en na een paar weken belde iemand uit de buurt op de kat te hebben gevonden.Later bleek dat mensen uit de straat hem hadden meegenomen met verhuizen maar poes wist toch terug te komen of ze waren het zelf zat.

Hierna was het wel een beetje een vreemd beest, vooral moeilijk met eten. Zeer kieskeurig en van de één op de andere dag niets meer lustte. Maar wel ontzettend lief. Toen mijn ex en ik uit elkaar gingen woonde ik op een plek waar de kat niet mee kon dus die bleef achter. Maar na een jaar, toen ik net bij mijn lief woonde, werd poes kaal en bleek het dat ie aandacht tekort had en kwam hij dus weer bij mij terecht. Niet dat mijn lief er op zat te wachten, hij was net een jaartje katloos, wat wel beviel, maar ja, je moet wat voor de liefde over hebben!

En zo werd onze poes op 12 mei 11 jaar. Een onderdeel van ons gezin, waar vooral mijn dochter erg gek op was. De laatste tijd was ie onrustig, steeds op zoek naar een andere plek om te liggen, slechter eten en hij kreeg wat kale plekjes. Toen hij 2 weken geleden vrijwel niet meer at besloten we toch maar naar de dierenarts te gaan En die meldde dat zijn bloedwaardes allemaal te laag waren en gaf hem een opkikinjectie. Wij wachtten op de opkikker maar er gebeurde niets. We gingen er dus vanuit dat we hem op de afspraak een week na de injectie waarschijnlijk moesten laten inslapen en bereidden vooral mijn dochter hierop voor.

Helaas, afgelopen vrijdag nacht begon poes te schreeuwen, het ging door merg en been. Hij was benauwd en kon bijna niet overeind komen. We zaten bij hem tot hij rustig werd en verwachtten dat hij in de ochtend dood zou zijn, maar nee, hij vocht door. En toen moesten wedus besluiten naar de spoedkliniek te gaan en het op een waardige manier te laten eindigen.
Wat kan een mens huilen en verdrietig zijn om een beest. Vreselijk, al was het eind mooi en rustig. Ik was al voor euthanasie, maar als je zag hoe rustig hij insliep en wegzakte, ben ik helemaal voor deze manier van waardig afscheid nemen.

En daar ligt ie nu in zijn grafje in de tuin. Met zijn voorletter van stenen, vaasje bloemen erop. Tjonge, wat gaan we dat beest missen. Dus er komt geen nieuwe meer, al zal het af en toe moeilijk worden alsvriendjes een jong beestje hebben, Toe mam, nee, ik ga niet meer voor de bijl. Afscheid nemen, zelfs van een beest, doet te veel pijn!

Jongens en meisjes

Mijn dochter had vorige week een sportdag en zoals altijd met dit soort evenementen had men veel hulp van ouders nodig en had ik me dus ook opgegeven.
Op een groot sportveld had men 2 delen gemaakt, zodat de klassen 3 t/m 5 op één deel bezig waren en de hoogste klassen op een ander deel.
Bovendien had men alle groepen door elkaar gehusseld en zaten er in mijn groepje dus, buiten mijn dochter om, een aantal kinderen uit groep 3, 4 en 5, die elkaar niet kenden. Ik had 7 kinderen op mijn lijst, waarvan er 1 ziek bleek te zijn ( net de enige die ik wel kende! ) en bleven er dus 3 jongens en 3 meisjes over.

De start ging redelijk, al zag ik direct dat 1 van de jongens er één was waar ik rekening mee moest gaan houden. Hij was al druk in de weer met tassen slaan naar jongens in een groepje naast ons en stopte daar bepaald niet makkelijk mee, toen ik vroeg daar mee te op te houden. Er zat een Turks jongetje bij die lief was zolang zijn moeder er bij was, maar na aanvang gezellig mee ging klieren met het lastige jongetje. Dat begon al goed, dus.

Bij het eerste spel liep het redelijk, daarna moesten wij, d.w.z. de 3 meiden, achter de 2 jongens aan rennen, want die wilden het hele traject precies zo gaan doen zoals zij wilden. Het derde jongetje liep dromerig rond en waren we continu kwijt en mijn stem was ik halverwege het traject kwijt, om de 2 jongens enigszins in toom te houden.

Bij het blokjes omgooien, viel er per ongeluk een blokje tegen de borst van het 3e jongetje, die krijsend ter aarde strortte en mijn dochter, die dit had gedaan, bijna in tranen was omdat dat niet de bedoeling was. Ik keek voor de 20e keer op mijn telefoon of het al tijd was. Greep de 2 etterbakjes in hun kladden en zei dat ik het helemaal met ze had gehad, daar schrokken ze wel even van, maar wilden daarna eigenlijk niet meer mee doen. Het 3e jongetje besloot aan de kant te gaan zitten, onder het mom, ze pesten me en die meldde ik dat hij daar maar lekker moest blijven zitten tot we klaar waren. Ook daar keek hij verbaasd van op, meent ze dat nou? Ja, ik meende het. Zoek het maar uit jongens, we gaan wel verder met de meiden. Die dat prima vonden. Lekker rustig. Dat was dus ook weer niet de bedoeling, dus sloten de heren zich toch maar weer bij ons aan.

Ik ben zelden zo blij geweest de toeter voor het afscheidsijsje te horen als toen. De volgende keer als ik me aanmeldt, zal ik aangeven alleen meisjes in een groep te willen hebben, zo niet, doe ik niet meer mee. Ik hoorde dit van verschillende moeders, die geen zonen hebben. En ik heb er wel één, maar dan was er vaak wel één klier aanwezig, maar niet allemaal!

Ik geloof echt dat er wat moet worden gedaan aan enige strengere opvoeding. Er wordt te vaak gedacht, ach het zijn toch jongens, die zijn nu eenmaal wilder. Onzin! Gewoon nee roepen is toch niet te veel gevraagd. Het lijkt wel of iedereen ADHD heeft, maar dat is natuurlijk totale onzin.
Laatst bij een demonstratie van mijn dochters judo klasje waren er ook een aantal jongens die maar niet bleven zitten en de ouders vertederd toekeken. Ik ergerde me dood en dacht als dat er 1 van mij was, zou ik beslist wat zeggen.

Er zit wel één goede kant aan dit gebeuren. Momenteel studeren er al meer meisjes af dan jongens en zijn ze serieuzer in hun keuzes voor beroepen. Dus die meiden van ons gaan al deze heren dik overvleugelen. Eindelijk gaat het dan toch gebeuren, het duurt nog 15 tot 20 jaar maar dan krijgen de vrouwen toch echt alles voor het zeggen!!
En mogen wij, moeders, ons stevig op onze schouders kloppen. Nog even tanden op elkaar dus!

Oppassen

Aangezien ik zelf vrij laat kinderen kreeg en ik niet in buurt woon van opa's en oma's, kan ik wel eens jaloers zijn op al die mensen die hun kinderen te pas en te onpas bij opa en oma kunnen brengen. Bovendien vind men dit ook zo normaal dat er nooit over wordt nagedacht.

Mijn moeder was 68 toen ze haar eerste kleinkind kreeg en zij is nu bijna 85 en de jongste is net 7 geworden! Zij is gelukkig gezond en kon lange tijd nog wel af en toe oppassen ( en doet dit nog steeds bij de dochter van mijn zus ) al gaf ze van het begin af aan, dit alleen af en toe te willen doen, want ze was wel oma. En ze had ook haar eigen leven. Maar de gemidelde leeftijd van veel grootouders ligt momenteel wel wat lager. Verder hebben wij geen opa's meer in beide families en één oma zit in een verpleegtehuis, dus oppas opties zijn nihil.


Ik las net in allerlei bladen, waarschijnlijk omdat het moederdag werd, allerlei artikelen over allerlei soorten van moederschap. Als je daarbij de gemiddelde leeftijd zag van de moeders, is die toch vrij hoog tegenwoordig. Heel wat moeders van rond de 40 hadden allemaal nog behoorlijk jonge kinderen. Bovendien lees je dan dat de vergoedingen voor het oppassen van opa's en oma's weer zal worden ingetrokken. Dat zette mij aan het denken.

Er wordt veel gesproken over de lichamelijke problemen die kunnen ontstaan bij het krijgen van kinderen op latere leeftijd, maar er wordt nog steeds weinig gekeken naar de veranderingen die dit gaat geven in de toekomst. De redenen waarom vrouwen steeds later beginnen aan kinderen zal best wel worden uitgezocht, maar of er nu veel aan wordt gedaan bewijfel ik. Nederland is nog steeds ontzettend slecht met allerlei regelingen om makkelijk opvang te krijgen en zorgregelingen in vergelijking met het buitenland. En dat is beslist één van de hoofdredenen.

Maar hoe gaat dat worden als dit zo door blijft gaan. Want als wij gemiddeld half 30 zijn als we kinderen krijgen en onze kinderen doen dit ook, dan zijn we gemiddeld 70 als we opa en oma worden. Kleine kans dat die allemaal nog zo fit zijn dat ze ook nog wel gaan oppassen! Dus wie gaat dat dan doen?? Want wees eerlijk, zonder deze opa's en oma's zou de kinderopvang nog veel dramatischer zijn en de wachtlijsten veel en veel hoger.


Ik geloof dat de politiek hier eens over moet gaan nadenken en niet zolang moet wachten zodat je een zelfde situatie gaat krijgen als nu met het onderwijs, want tegen de tijd dat je dat hebt opgelost staat dit probleem al weer voor de deur!!

Postorder

De dag dat we terug kwamen van Terschelling, lag er een briefje dat er een pakje bij de buren was bezorgd. Mijn dochter blij want zij zat hier al op te wachten. Ik heb namelijk sinds kort de site van H&M ontdekt. De winkel zelf vind ik over het algemeen zo hopeloos overvol met spullen dat ik door de bomen het bos niet meer zie ( oftewel door de volle rekken de kleding niet meer ) en bij de kassa's is het ook altijd enorm druk en duurt het lang, aangezien iedereen met minstens 10 kledingstukken staat, dat ik altijd weer snel af haak. Bovendien vind ik de kwaliteit niet optimaal, maar voor kinderen hebben ze leuke, goedkope spullen wat weer handig is aangezien de gemiddelde levensduur van een kledingstuk vrij beperkt houdbaar is met de af en toe snelle groei ( al valt dat met mijn kinderen op basisschoolleeftijd wel mee, zij doen toch altijd wel een seizoen met één maat kleding en schoen ).

Maar goed, op de site kun je dus bestellen. Je ziet gelijk of het in voorraad is en als het niet goed is kun je het bij de winkel ruilen of terugbrengen. Perfect dus, al moet je je wel zien in te houden bij het bestellen, want er is zoveel wat mijn dochter leuk vindt en alles staat haar goed! Mijn zoon heeft af en toe de opmerking dat zij veel meer spullen heeft dan hij, maar ja als ik voor 60 euro bestel, komen er zo 4 t-shirts, 2 broeken, een legging, slippers en een petje binnen en bij hem ( want H&M kan echt niet !!!, hoogstens voor een t-shirt wat je ergens onder draagt ) kopen we daar net een shirt voor.

Bij het openen van het pakketje riep mijn lief dat het hem deed denken aan vroeger. Er kwam toen bij hem thuis ( ze waren met 8 kinderen en bepaald niet rijk) een man met een grote koffer waar allemaal kleding in zat. Daar werd dan uit gekozen en hij herinnerde zich vooral de nieuwe kleding geur die daar aan hing. Ik zie ze al zitten, 8 van die koppies om een koffer en maar passen. Wat mijn dochter nu dus ook deed, er volgde gelijk een modeshow en wat het ze het mooist vond bleef direct aan.

Mijn moeder had vroeger ook altijd postorderboeken, maar ik herinner me niet dat wij daar ooit iets uit bestelden. Wel dat mijn zus en ik later uit die boeken van alles knipten. Hele interieurs en allerlei modellen waar we dan modeshows en woningen mee maakten.

Ik heb zelf in mijn "arme" periode toen ik net met mijn zoon alleen woonde en vrijwel geen geld had, ook wat dingen zo gekocht, omdat ik het dan in delen kon terug betalen, maar daarna eigenlijk nooit meer.

Dat is niet helemaal waar, want pas nog toen mijn moeders fornuis eigenlijk op was en mijn zus en ik besloten een nieuwe te geven voor haar verjaardag, zou ik dat gaan regelen. Eerst op marktplaats gezocht, maar dat viel niet mee, vooral omdat je dan zelf al het vervoer moet gaan organiseren. En ik woon niet vlakbij mijn moeder. Dus uiteindelijk via de Wehkamp besteld, zodat het bij mijn moeder werd afgeleverd en geplaatst, de oude meegenomen, dus dat was wel de meest ideale oplossing.

Ik ben dus om met het postorderen, als er weer een nieuwe gids binnenkomt wil ik het liefst direct weer wat bestellen, vooral vanwege het uitzicht van een pakje aan de deur. Ik zou wel veel meer gidsen willen aanvragen, maar ik hou het maar bij H&M, want voor je het weet komt die nieuwe fiets er pas over een jaar!!!!!!

Terschelling

Ik ben een echt eilandenmens. De Griekse eilanden, daar heb ik er redelijk wat van gezien, maar vooral een eilandentrip rond de Cycladen is favoriet. Ook allerlei eilanden in Thailand zijn geweldig. Vooral de bootreizen er naar toe horen hier bij. Uren op zee varen en dan plotseling een stuk land zien opdoemen en in een totaal nieuwe plaats aankomen. Heerlijk. Daarom zijn de waddeneilanden bij mij populair. Ik ken ze niet allemaal, maar weet zeker dat het waddengevoel, wat dat dan ook mag zijn, op alle eilanden aanwezig is.

Mijn favoriet blijft echter altijd Terschelling. Ik kom er al jaren met enige regelmaat en het verveelt me nooit. Twee uur op de boot en dan aankomen in West Terschelling voelt altijd een beetje als thuiskomen. In de plaats aankomen is vooral zo heerlijk en dat mis ik wel bij de andere eilanden.

De meivakantie waren we er dus weer een paar dagen. Het was al weer bijna 3 jaar geleden maar echt veel verandert er nooit. We zaten dit keer in een pension vlakbij de aankomstplek van de boot en dat was erg prettig. Zo vanuit de boot met de tas naar je slaapverblijf lopen is toch niet gek. Bovendien is het met minder mooi weer altijd prettig in een plaats te zitten waar ook nog het nodige te doen is, al was dat dit keer niet van toepassing. Ik heb nog nooit 4 dagen achtereen constante blauwe lucht gezien, geen wolkje aan de lucht. De eerste 2 dagen nog wel aardig wat wind maar het werd iedere dag warmer, heerlijk.

En wat doe je dan op zo'n eiland, vraag je je misschien af? Nou, fietsen dus. Het hele eiland rond en dan vooral regelmatig stoppen voor een drankje, een ijsje, een borrel, eten en het strand. Want meer heb je niet nodig op vakantie, toch. We hebben ieder strandpaviljoen gezien en dat zijn er wel zes!!! Maar dan wel op kilometers afstand en allemaal totaal verschillend. Heart Breakhotel, in jaren 50 stijl, dus daar aten we een Elvis sandwich en hamburgers. Bij Kaap Hoorn zit je voor het duin op een veranda en dronken we cranberry-sinaasappelsap met lekkere chippies erbij en aten we ijs. Bij Zeezicht, totaal in verweerd hout ingericht, aten we echte Terschellingse lamsshoarma en we zaten uren in de Walvis, een paviljoen waar je over een stuk strand kijkt wat regelmatig helemaal droog ligt en waar je alle boten via de vaargeulen ziet binnenkomen.

We hebben het wrakkenmuseum bezocht, want alles op zo'n eiland heeft natuurlijk altijd met de zee te maken. En dan zie je dat er nogal wat boten tenonder zijn gegaan en alls wat er weer van terug is gevonden. Of de ladingen van containers die op het strand aanspoelen, zoals ladingen sportschoenen waar je dus moeite moest doen om 2 gelijke maten te vinden om een paar te krijgen. Van allerlei aangespoelde spullen was er werkelijk een fantastische speeltuin voor kinderen gemaakt, met niets te vergelijken.
En later op een boot naar een zandbank om zeehonden te zien, waar mijn dochter gek van is. Er lagen er wel 80 of meer. Wat een prachtig gezicht. Je verwacht het niet zomaar in Nederland.

Uiteindelijk ben je maar 4 dagen weg, maar door het steeds buiten zijn in een prachtige omgeving en iedereen die ontzettend relaxed is, kom je volledig uitgerust terug, alsof je 3 weken weg bent geweest. De laatste dag fietsten we dan ook behoorlijk weemoedig rond tot de laatste boot er lag en we toch echt weer terug moesten gaan.

Ook al komen er veel toeristen, het is de moeite waard en eigenlijk zou je als Nederlander allemaal een keer op een waddeneiland geweest moeten zijn, want de natuur zoals hier is echt nergens anders te vinden en misschien wordt iedereen er iets rustiger van. Al was dat tijdens het wachten op de boot al niet meer te merken. Tassen snel op de karretjes gooien, maakt niet uit als een ander niets meer kwijt kan en rennen de boot op voor het ultieme plekje op het dek. De meesten waren al snel weer bezig met het haastige leven op het vaste land. Wij niet, we aten nog wat in Harlingen en hadden daarna nog 3 dagen waarin we ook vrijwel niets uitvoerden tot we ook weer de ratrace in moesten. Ik denk dat ik het zou kunnen, alleen nog maar rond fietsen en niets meer doen, maar ja, hoe doe je dat.....

Dodenherdenking

De 4e mei is voor mij altijd een dag die belangrijk is. Ik ben opgegroeid met altijd de oorlog ergens op de achtergrond. Mijn moeder was 16 toen de oorlog uitbrak en zij hadden joden in huis, terwijl aan de overkant de duitsers zaten. Mijn vader is op zijn 18e of 19e opgepakt en te werk gesteld in Duitsland. Later kwam hij in een kamp in Polen terecht, waar hij vreselijke dingen meemaakte en is uiteindelijk na de Russische bevrijding lopend teruggekomen.

Voor hen is de oorlog dus bepalend geweest voor hun leven. Midden in de periode dat je normaal alles gaat ontdekken, uitgaan, eerste liefdes, etc, zaten zij in een totaal andere situaitie. Ze ontmoeten elkaar dus op wat latere leeftijd en kregen dus ook laat kinderen. Ik heb dat nooit zo gemerkt alleen wel aan het feit dat bij ons de oorlog altijd aanwezig was. Dit was zeker niet zo bij klasgenoten.
Er werd veel over gesproken, mijn vader las er veel over en zeker tijdens verjaardagen en een borreltje op kwamen er wat verhalen. Mijn buurman had aan de Birma spoorweg gewerkt, dus die had ook zo zijn ervaringen en dat kwam dan allemaal boven. Verder werd er nooit gesproken over wat er zich allemaal had afgespeeld, maar het was wel altijd op de achtergrond aanwezig.

Omdat ik toch graag meer wilde weten las ik veel over de 2e wereldoorlog. maar echt weten hoe het was lukt natuurlijk nooit. De film Schindler's List geeft het gevoel behoorlijk goed weer denk ik, maar je blijft buitenstaander. Ook later zocht ik in bijvoorbeeld Thailand de plekken op waar men aan de spoorlijn had gewerkt en Westerbork heb ik bezocht. Het blijft altijd ergens bij je zitten.

Mijn vader heeft er later wel last van gehad, vooral lichamelijk. Door de lange ondervoeding en lichamelijk uitputting is hij altijd zwakker geweest. En ik ben er van overtuigd dat hij mede om die reden zo vroeg is overleden. Zijn lichaam was op.

Op 4 mei herdenk ik dus altijd mijn vader en alle anderen die toen en nu in oorlogen zijn. Vorig jaar op de erebegraafplaats bij Bloemendaal, erg indrukwekkend midden in de duinen. Andere keren op de Dam of gewoon thuis. Ik geef het mijn kinderen ook mee. Zeker nu laatst een neef van mijn lief in Afghanistan zat, gelukkig net weer heelhuids terug, word je weer extra op de vreselijke dingen gedrukt die bij oorlog horen.

Het mag dus echt nooit worden vergeten, deze 4e mei en moet altijd in ere worden gehouden, zodat iedereen eens per jaar even op zijn plaats wordt gezet na te denken over wat er allemaal in deze krankjorume wereld gebeurt!!!

Koninginnedag

Koninginnedag is voor mij de belangrijkste feestdag van het jaar. Altijd al geweest. Ik vind het de dag waarop echt feest wordt gevierd zoals jezelf wilt. Iedereen vrolijk, zelfs als het geen mooi weer is wordt het gevierd. En zonder religieuze thema's. Zelfs al is de konigin niet echt jarig op deze dag, daar gaat het in principe toch om. We vieren dat er iemand jarig is en dat de hele dag.

Ik werkte vroeger vaak in wisselende diensten. Horeca, geldwisselkantoren, theater en bespreekburo's doen niet aan feestdagen. Juist op deze dagen wordt er extra verdiend en wordt er dus gewoon gewerkt. Maakte mij nooit uit. Pasen, Pinksteren en zelfs Kerstmis, mij mocht je aan het werk zetten. Het verdiende extra en ik hoefde niet zo nodig al dit gebeuren te vieren, maar koninginnedag werkte ik nooit. Deze dag was mij heilig.

Als kind waren er volgens mij vooral sportdagen. Op een veld, ik weet niet of dit van school uitging of van de gymvereniging waar we lid van waren, maar er was een soort feestelijke sportdag.
Later werd Amsterdam het gebeuren. Zeker jaren geleden was dit vanaf de avond en nacht voor de 30e een grote happening. Ik kan me koude dagen herinneren, dat je steeds blij was een plekje te vinden in een café om warm te worden. Maar ook dagen dat je volledig verbrand weer thuis kwam.

Ik heb 1 keer de nacht met verkopen doorgebracht, dat mocht toen nog. Een collega had sportkleding laten maken maar zat daar na een jaar nog steeds mee. Die nacht verkochten we ze aan de lopende band, vooral rond 5 uur 's nachts, aan de vele dronken mensen. En toen moesten we nog de hele dag staan. Ik was kapot, maar heb zelden zo gelachen als die dag.

Sinds ik in Haarlem woon, blijven we hier. Het is een beetje de Amsterdamse vrijmarkt van vroeger. En aangezien we vrienden hebben wonen in de grote winkelstraat, staan we daar sinds een aantal jaar voor de deur. En dat is ook weer de hele dag genieten. Het gaat niet om de bedragen die je verdient, maar om hoe je het verkoopt. De ontzettende lol om iets aan de man te brengen op een ludieke manier, daar gaat het om. En dan de hele dag alle mensen bekijken die langs schuifelen. Heerlijk.

Ook dit jaar dus weer. We hadden niet veel te verkopen, aangezien de meeste verkoop rotzooi was afgebrand in de loods waar we alles hadden opgeslagen. Maar kinderkleding vind je altijd wel, wat oude lampen uit de schuur, boeken die je toch nooit meer leest en zo lag er toch weer een kleedje vol. De kinderen een schaal snoepjes om te verkopen en zo kom je de dag dan weer door. Allemaal oranje kleding aan, ik had dit jaar werkelijk een geweldige jurk en had daar veel succes mee. 's Avonds later nog naar een bandje kijken en mijn dag kon niet meer stuk. Ik kijk nu al weer uit naar de volgende keer.

Dus als je Amsterdam zat bent van de te grote drukte , kom gerust naar Haarlem. Het is de moeite waard. laat het gewoon gebeuren en aan het eind van de dag heb je er zo weer 10 nieuwe vrienden bij!!!