Boven de 40

Ik las net allerlei intervieuws van net of bijna veertigers. Dat het leven zo veel makkelijker is, dat je niet meer zo onzeker bent en dat het wel eindiger wordt maar zeker niet minder leuk.

Ik kan me daar voor een groot deel wel in vinden, maar ik ben rond de 40 blijven hangen. Als ik foto's zie of stukken lees van mensen van 40 denk ik altijd: net als mij, maar dat is onzin, want ik ben de 40 al enige tijd gepasseerd en ben nu dichter bij de volgende fase, 50 dus.

Mijn 30e heb ik groots gevierd. Mijn 40e was ik weer zwanger van mijn , toen nog behoorlijk nieuwe, lief en het leven stond open. Alles kon, alles was nieuw en spannend. Een nieuwe man, nieuw huis, andere woonplaats en een nieuw leven op komst, dus wat was er mis aan 40 worden.
Maar nu ik die grens over ben van half 40, al een paar jaar, wordt het gevoel anders. Voor het eerst denk ik, ik vind dit eigenlijk niet leuk. Ik zie er echt nog prima uit, niemand schat mijn werkelijke leeftijd ( het scheelt echt als je op latere leeftijd kinderen krijgt ), ben nog actief genoeg, maar het leven wordt steeds eindiger en de dingen die ik nog wil doen steeds meer. Dus denk ik regelmatig: help, het moet even stoppen. Want ook de tijd lijkt steeds sneller te gaan en er is nog zoveel te doen.

Het is een feit dat je lijf, al ben je nog zo sportief, het gaat verliezen van de zwaartekracht. De rimpels trekken echt niet zo snel meer weg, maar dat is allemaal nog enigszins te aanvaarden. Al kost het me behoorlijk wat moeite. En wat zeur ik, want ik pas nog steeds in maatje 38, waar veel een moord voor zouden doen. Maar mini, nee, het voelt niet prettig meer. De rok moet toch wel rond de knie eindigen. En de vlechten die ik nog weleens in had, kunnen ook echt niet meer. Bovendien ga ik op foto's steeds meer op mijn moeder lijken en vind ik dat wel leuk??

En dan komen de eerste momenten van de overgang er aan. Ik zal er geen traan om laten om die maandelijkse periode af te sluiten, maar de bijwerkingen zijn niet echt leuk te noemen. De mensen die soms oppperen of God misschien toch een vrouw zou zijn, echt niet, die had die hormonen nooit bedacht. 's Nachts warm en zweten en behoorlijk emotioneel en opvliegend. Ik geef het je te doen als je ook nog een puber in huis hebt. Maar verder is het natuurlijk allemaal gezeik als je gezond bent.

Mijn lief begint het laatste jaar ook meer en meer te midlifecrisissen. Hij hoeft nog geen Harley ofzo, maar twijfelt wel erg aan waarom hij doet wat hij doet en dat het tijd wordt om nuttiger bezig te zijn. We voeren veel dieptegesprekken, maar de oplossingen zijn nog niet 1-2-3 voorhanden.

Nee, het duurt nog een paar jaar, maar of ik die 50 echt ga vieren, ik weet het niet. Ik heb nog even om dat te besluiten en tegen die tijd ben ik vast weer wijzer, maar ook weer een paar jaar verder, dus nog minder tijd en ik wil nog zoveel.......................