Dat een mens zo blij kan zijn om een uitkering te krijgen. Wie had dat verwacht. Ik heb mijn hele leven gewoon gewerkt voor alles en in periodes ook best hard gewerkt. Sinds ik met mijn huidige lief ben, heb ik voor het eerst het gevoel dat ik het niet alleen hoef te doen. In slechte tijden vangt hij het helemaal op en dat is heel fijn. Maar nu wij door alle perikelen van het afgelopen jaar financieel behoorlijk moeilijk zijn komen te zitten, heb ik daar veel moeite mee.
Ik werkte vanaf november bij een heel leuk bedrijf dat evenementen verzorgde voor bedrijven. Het was de ideale baan, zeker naast het bedrijfje wat ik toen had. We hadden het dus goed, verdienden lekker, hadden net ons huisje in Schoorl en het leven lachte ons toe. Ook al kwam die vreselijke zaak voorbij hadden we nog steeds het idee dat dat wel snel opgelost zou zijn. Maar toen de uitspraak van het kort geding niet goed was, er een 2e zaak aan kwam en ik na de zomervakantie plotseling geen werk meer bleek te hebben, ging het snel minder.
Ik dacht dat ik na mijn studententijd en wat andere periodes in het leven nooit meer in financiële problemen zou komen. Maar als je rekening na rekening krijgt en er beduidend minder geld binnenkomt, kan ik je zeggen dat je vermogen snel op een o-punt belandt. En geld gaat in je hoofd zitten en gaat er niet meer uit. Dan kan de Dalai Lama nog zo vaak zeggen dat het geen zin heeft te piekeren, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Heel wat nachten waren bij mij allang geen 8 en zelfs geen 6 uur slaap meer.
Mijn lief vond gelukkig na zijn sabattical, die langer duurde dan gepland, weer werk, maar hij stond er plotseling alleen voor. En dan merk je dat je leeftijd in deze woelige crisistijden tegen je gaat werken. Al heb je nog zoveel werkervaring, men ziet je geboortedatum en je gaat direct opzij. Ze hebben liever iemand met een MBO diploma, die ik niet heb, tenminste niet gericht op bijvoorbeeld administratieve zaken, dan een ervaren iemand zonder. Dom, maar wat doe je eraan?
Twee weken geleden ben ik naar het CWI gestapt, of hoe de instantie nu mag heten, om me officieel als werkzoekende in te schrijven. Misschien kan ik er gebruik van maken met ons bedrijfje wat we weer willen gaan opzeten. En daar gaf men aan dat ik beter toch maar moest proberen een uitkering aan te vragen. Men had mij verteld dat ik daar met mijn 0-uren contract geen recht op zou hebben, maar zij betwijfelden dat. Dus heb ik allerlei formulieren ingevuld. En kom je er tot je schrik achter dat ze eigenlijk alles van je weten. Je hele arbeidsverleden staat in je DigiD, van contract tot coontract, help.
Na nog wat telefoontjes en papieren opgestuurd te hebben belden ze vandaag. Per 1 december, de datum waarop ik officieel weg was bij mijn werkgever, gaf geen uitkering, maar aangezien ik al vanaf 25 augustus niet meer werkte kon het wel vanaf die datum. Dan kwam er wel weer een soort van boete over omdat ik het dan te laat had aangevraagd. Na weer een uur belde ze om door te geven dat ik een uitkering kreeg vanaf 25 augustus, die door zou lopen, gezien mijn arbeidsverleden, tot februari 2012.
En ben ik dus vanaf heden uitkeringsgerechtigd. En, mijn god, wat ben ik blij. Altijd gedacht dat ik me dan schuldig zou voelen, maar wat een onzin. Ik heb er altijd voor betaald en ja, het zit mij nu even niet mee, dus heb ik er ook recht op. Ik heb een traantje gelaten, was al blij dat 2009 voorbij was, maar weet nu zeker dat 2010 ons een heel ander, beter jaar zal gaan geven!!!
vrijdag 5 februari 2010
woensdag 3 februari 2010
Nachtmerrie
Sinds bijna een jaar ben ik in een soort van nachtmerrie beland waarvan ik het bestaan niet wist. Het ziet er naar uit dat ik er langzaam uit kom, maar ik blijf nog wat angstig, want wat kan er nu nog gebeuren.
Ik heb bijna 3 jaar gewerkt bij mijn achterburen, hard gewerkt in hun keuken tegen weinig geld. Na bijna 3 jaar hadden zij andere plannen, waar ik niet in mee wilde gaan en het werd eens tijd echt geld te verdienen of in ieder geval eens echt werk te hebben, dus zegde ik op.
Ik had nog geen idee wat ik zou gaan doen, maar het werd eerst zomer en het was heerlijk eens geen oppas te moeten regelen voor die weken dat je nog werkt. Lekker niets te hoeven, hele huis opruimen, alle kasten uitmesten, en in diezelfde tijd kwam een goede vriendin met de vraag een buffet te regelen voor een vriendin van haar die 40 werd. Ja leuk, dat leek me erg leuk.
En zo gebeurde het dat we ontdekten dat wij samen heel goed waren in iets wat we van onszelf wel wisten, namelijk koken, maar met z'n 2-en werkte het geweldig. We waren een team alsof we nooit anders hadden gedaan en dat straalden we blijkbaar uit. Tijdens dat feest werden we namelijk benaderd voor een feest te koken voor een house warming en even later ook voor een feest van wat collega's.
En dus namen we het besluit om samen een bedrijfje te starten, zeker nadat we gevraagd werden een plan en offerte te maken voor een personeelsfeest van het Leger des Heils voor 200 man!! En ja, daar waren we plotseling een bedrijf: Eef en Lien. Op 19 november startten we officieel.
In de tussentijd had ik ook een baantje voor 24 uur gevonden, het was dus druk, maar het leven was leuk en goed.
We waren blij, gelukkig en supertrots en iedereen leefde met ons mee. We hadden plannen voor zoveel dingen, maakten een website, tot er een telefoontje kwam van mijn vorige werkgever. Hij had mij gezien bij de groothandel, dat kon kloppen, ik had hem niet gezien, ik meldde in dat gesprek af en toe iets te doen met een vriendin en dat was dat. Een gesprek van 3 minuten.
Ik had al geen contact meer met ze, ook al woonden ze achter ons, ze kwamen al tijden niet meer achterom, maar zetten hun fietsen voor het huis, ik zocht daar verder niets achter. Ze waren tenslotte altijd al een beetje vreemd geweest, ook één van de redenen dat ik bij ze weg wilde.
En toen kwam die dag dat alles veranderde, 24 maart 2009. Er lag een brief op de mat van een advocaat dat ik werd aangeklaagd voor 80.000 euro vanwege een concurrentiebeding!
Ik kan je zeggen, dan wordt je gek!!
Mijn ex-werkgever doet specifiek in Italiaans eten en dat doen ze goed. Wij deden niets, maar dan ook niets met Italiaans eten, hadden een totaal andere aanpak, leken in niets op wat zij deden, dus waar hadden ze het over??
En iedereen die je het vertelde, inclusief de advocaat die we viavia leerden kennen, zeiden dat dit echt niet kon, dus leek het redelijk snel opgelost te worden.
Maar dan weet je nog niets van het rechtssysteem van Nederland en ik kan je zeggen, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En daar word je niet blij van.
Je kunt echt nog beter iemand iets letterlijk aandoen, dan dat je economisch iets doet.
En nu is het dus 3 februari 2010, heb ik sinds een paar weken een 2e uitslag en ben ik pas rond 13 april gerust, als de tijd voor het hoger beroep voorbij is voor ik echt weer vrolijk kan rondhuppelen. Heel veel geld armer, echt heel veel. Weet dat ik heel veel goede, leuke vrienden heb die me steunen in slechte tijden. En heel veel vertrouwen in justitie armer.
En over dit alles in een volgende blog dus meer.
Ik heb bijna 3 jaar gewerkt bij mijn achterburen, hard gewerkt in hun keuken tegen weinig geld. Na bijna 3 jaar hadden zij andere plannen, waar ik niet in mee wilde gaan en het werd eens tijd echt geld te verdienen of in ieder geval eens echt werk te hebben, dus zegde ik op.
Ik had nog geen idee wat ik zou gaan doen, maar het werd eerst zomer en het was heerlijk eens geen oppas te moeten regelen voor die weken dat je nog werkt. Lekker niets te hoeven, hele huis opruimen, alle kasten uitmesten, en in diezelfde tijd kwam een goede vriendin met de vraag een buffet te regelen voor een vriendin van haar die 40 werd. Ja leuk, dat leek me erg leuk.
En zo gebeurde het dat we ontdekten dat wij samen heel goed waren in iets wat we van onszelf wel wisten, namelijk koken, maar met z'n 2-en werkte het geweldig. We waren een team alsof we nooit anders hadden gedaan en dat straalden we blijkbaar uit. Tijdens dat feest werden we namelijk benaderd voor een feest te koken voor een house warming en even later ook voor een feest van wat collega's.
En dus namen we het besluit om samen een bedrijfje te starten, zeker nadat we gevraagd werden een plan en offerte te maken voor een personeelsfeest van het Leger des Heils voor 200 man!! En ja, daar waren we plotseling een bedrijf: Eef en Lien. Op 19 november startten we officieel.
In de tussentijd had ik ook een baantje voor 24 uur gevonden, het was dus druk, maar het leven was leuk en goed.
We waren blij, gelukkig en supertrots en iedereen leefde met ons mee. We hadden plannen voor zoveel dingen, maakten een website, tot er een telefoontje kwam van mijn vorige werkgever. Hij had mij gezien bij de groothandel, dat kon kloppen, ik had hem niet gezien, ik meldde in dat gesprek af en toe iets te doen met een vriendin en dat was dat. Een gesprek van 3 minuten.
Ik had al geen contact meer met ze, ook al woonden ze achter ons, ze kwamen al tijden niet meer achterom, maar zetten hun fietsen voor het huis, ik zocht daar verder niets achter. Ze waren tenslotte altijd al een beetje vreemd geweest, ook één van de redenen dat ik bij ze weg wilde.
En toen kwam die dag dat alles veranderde, 24 maart 2009. Er lag een brief op de mat van een advocaat dat ik werd aangeklaagd voor 80.000 euro vanwege een concurrentiebeding!
Ik kan je zeggen, dan wordt je gek!!
Mijn ex-werkgever doet specifiek in Italiaans eten en dat doen ze goed. Wij deden niets, maar dan ook niets met Italiaans eten, hadden een totaal andere aanpak, leken in niets op wat zij deden, dus waar hadden ze het over??
En iedereen die je het vertelde, inclusief de advocaat die we viavia leerden kennen, zeiden dat dit echt niet kon, dus leek het redelijk snel opgelost te worden.
Maar dan weet je nog niets van het rechtssysteem van Nederland en ik kan je zeggen, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En daar word je niet blij van.
Je kunt echt nog beter iemand iets letterlijk aandoen, dan dat je economisch iets doet.
En nu is het dus 3 februari 2010, heb ik sinds een paar weken een 2e uitslag en ben ik pas rond 13 april gerust, als de tijd voor het hoger beroep voorbij is voor ik echt weer vrolijk kan rondhuppelen. Heel veel geld armer, echt heel veel. Weet dat ik heel veel goede, leuke vrienden heb die me steunen in slechte tijden. En heel veel vertrouwen in justitie armer.
En over dit alles in een volgende blog dus meer.
dinsdag 24 februari 2009
Ondernemen
Vanaf 1 november ben ik officieel onderneemster. En dat voelt goed, ook al onderneem ik momenteel niet zo veel. In augustus deed ik met een vriendin een catering voor een vriendin van haar en dat liep zo goed en zo vanzelfsprekend, dat smaakte naar meer. We hadden al een naam bedacht, een logo maakte mijn lief en er kwamen visitekaartjes. Op diezelfde avond sprak iemand ons aan of we voor hen een barbeque wilden gaan cateren, en alsof we het hadden afgesproken, keken we elkaar aan en zeiden, ja natuurlijk, op die datum hebben we nog niets. Bluffen heet dat. Maar het verliep heel goed. We hadden inmiddels wat mooie kisten aangeschaft voor vervoer, wat serviesgoed en het was wederom een succes. Daarna nog een opdracht en toen besloten we dan maar officieel te starten.
Zeker toen we de aanvraag kregen, via een zakelijk contact van mijn "zakenpartner", om het kertsdiner van het personeel van het Leger des Heils te gaan cateren. Die wilden wel eens iets anders, maar dit ging wel om 200 man!! Wederom bluften we. En dat hebben we geweten. Serviesgoed gehuurd, nog meer (hele mooie) schalen gekocht, 2 vriendinnen gecharterd, een heel weekend gekookt, met de mannen alles op maandagochtend opgebouwd en eten afgemaakt. Het laatste stond net op tafel toen de horde aanviel. We dachten even dat het de daklozen waren in plaats van het personeel en waren blij dat de laatste had opgeschept en de schalen nog niet leeg waren. Daarna alles weer opruimen en afspoelen, wat niet meeviel met een kleine boiler, die al geen warm water meer had toen alleen de glazen nog maar waren gespoeld. Mijn lief ontdekte een totaal nieuw talent, spoelhulp in de afwaskeuken, waar we gelukkig terecht konden. En rond 6 uur kwamen we totaal uitgeput weer thuis.
We hadden hier goed aan verdiend, maar nog een keer zoiets groots zou toch wel anders moeten. Maar ook dit keer was het wel weer een succes. Al waren we blij dat de 2 aanvragen voor de week erna niet doorgingen. We hadden tenslotte ook nog ons gewone werk. En ik was daar nog maar net begonnen, wat ook de nodige energie kostte.
Ik blijf me verbazen hoeveel cateraars vast zitten in een vast patroon van salades (meestal uit bakken van de groothandel,), saté en stokbrood met kruidenboter. En dat veel mensen het blijkbaar normaal vinden dit geserveerd te krijgen tijdens een buffet en daar ook nog redelijk wat voor betalen. Terwijl het zo makkelijk anders kan en niet veel meer hoeft te kosten. En dat is onze kracht. Puur eten, liefst biologisch, mooi opgemaakt en vooral met liefde gemaakt.
We genieten echt iedere keer weer. We maken alles af op de plek waar we leveren en zetten alles op tafel die we mooi dekken. Tot nu toe is men iedere keer weer verrast en het kost ons echt niet veel moeite om te maken, terwijl, ik moet het toegeven, het er iedere keer weer prachtig uitziet. Zo leuk om dan de reacties te zien en vooral ook te krijgen. Ze zijn altijd even enthousiast.
En dan werken we zo lekker samen zonder problemen. Doen allebei ons ding en het komt altijd op het juiste moment samen. Wat een mazzel als je dat van elkaar ontdekt. Ik hoop dan ook dat we hier nog jaren mee door kunnen gaan, want ik heb het zo wel gevonden. Dit is echt leuk om te doen!! En ik ben er best trots op om onderneemster te zijn en dit te kunnen zeggen. Je zult vast nog van ons gaan horen en veel over ons gaan lezen, ik weet het zeker!!
Zeker toen we de aanvraag kregen, via een zakelijk contact van mijn "zakenpartner", om het kertsdiner van het personeel van het Leger des Heils te gaan cateren. Die wilden wel eens iets anders, maar dit ging wel om 200 man!! Wederom bluften we. En dat hebben we geweten. Serviesgoed gehuurd, nog meer (hele mooie) schalen gekocht, 2 vriendinnen gecharterd, een heel weekend gekookt, met de mannen alles op maandagochtend opgebouwd en eten afgemaakt. Het laatste stond net op tafel toen de horde aanviel. We dachten even dat het de daklozen waren in plaats van het personeel en waren blij dat de laatste had opgeschept en de schalen nog niet leeg waren. Daarna alles weer opruimen en afspoelen, wat niet meeviel met een kleine boiler, die al geen warm water meer had toen alleen de glazen nog maar waren gespoeld. Mijn lief ontdekte een totaal nieuw talent, spoelhulp in de afwaskeuken, waar we gelukkig terecht konden. En rond 6 uur kwamen we totaal uitgeput weer thuis.
We hadden hier goed aan verdiend, maar nog een keer zoiets groots zou toch wel anders moeten. Maar ook dit keer was het wel weer een succes. Al waren we blij dat de 2 aanvragen voor de week erna niet doorgingen. We hadden tenslotte ook nog ons gewone werk. En ik was daar nog maar net begonnen, wat ook de nodige energie kostte.
Ik blijf me verbazen hoeveel cateraars vast zitten in een vast patroon van salades (meestal uit bakken van de groothandel,), saté en stokbrood met kruidenboter. En dat veel mensen het blijkbaar normaal vinden dit geserveerd te krijgen tijdens een buffet en daar ook nog redelijk wat voor betalen. Terwijl het zo makkelijk anders kan en niet veel meer hoeft te kosten. En dat is onze kracht. Puur eten, liefst biologisch, mooi opgemaakt en vooral met liefde gemaakt.
We genieten echt iedere keer weer. We maken alles af op de plek waar we leveren en zetten alles op tafel die we mooi dekken. Tot nu toe is men iedere keer weer verrast en het kost ons echt niet veel moeite om te maken, terwijl, ik moet het toegeven, het er iedere keer weer prachtig uitziet. Zo leuk om dan de reacties te zien en vooral ook te krijgen. Ze zijn altijd even enthousiast.
En dan werken we zo lekker samen zonder problemen. Doen allebei ons ding en het komt altijd op het juiste moment samen. Wat een mazzel als je dat van elkaar ontdekt. Ik hoop dan ook dat we hier nog jaren mee door kunnen gaan, want ik heb het zo wel gevonden. Dit is echt leuk om te doen!! En ik ben er best trots op om onderneemster te zijn en dit te kunnen zeggen. Je zult vast nog van ons gaan horen en veel over ons gaan lezen, ik weet het zeker!!
maandag 23 februari 2009
Donorregistratie
Ik las zojuist een berichtje over donorregistratie. iedereen die dit jaar 18 jaar wordt, krijgt persoonlijk een brief en informatie over donorregistratie. Natuurlijk in de hoop dat er zo meer donoren gaan komen. Ik hoop dan ook dat het een goede actie gaat worden en dat men dit blijft herhalen voor iedereen die 18 wordt. Ik denk dat je op deze leeftijd open staat voor dit soort zaken en als al je vrienden het krijgen, hoop ik dat men erover gaat praten.
Ik blijf me verbazen over het feit dat het zo moeilijk is om donor te worden. Zelfs na de, misschien wat te ver gaande, actie van de BNN, is het nog steeds een moeilijk verhaal. En waarom?
Ik ben al donor sinds ik 25 ben ofzo. ben er eigenlijk door mensen in mijn omgeving op gewezen en na enig nadenken, heb ik mijzelf opgegeven. Met uitzondering van mijn huid. Misschien wat tuttig, maar ik wil graag van buiten enigszins ongeschonden de kist in.
Natuurlijk hoop ik pas dood te gaan als ik heel oud ben en dan ook nog het liefst in mijn slaap. Maar ik weet ook dat het voor veel mensen niet is gegeven zo te sterven. En waarom zou ik dan niet een deel van mijzelf afstaan om een ander te laten leven. Als er toch geen hoop meer is, leef ik liever voort in een ander. En die beslissing wil ik niet overlaten aan mijn, vooral op zo'n moment, hevig geëmotioneerde familieleden.
Er is niets mis mee af en toe stil te staan bij het feit dat je toch een keer dood gaat. Dan kun je ook aan je meest naasten alvast vertellen wat je belangrijk zou vinden op zo'n moment. Tot hoe ver je in leven wilt blijven bijvoorbeeld, liefst niet als kasplantje. Of hoe je begraven of gecremeerd wilt worden. Liever die dingen een keer bij volle verstand bespreken dan als het vrijwel niet meer kan.
Ik weet uit ervaring hoe ingewikkeld het is alles te moeten regelen als je er nooit over hebt gesproken. Zeker als iemand plotseling overlijdt. Mijn vader was al veel ziek geweest, maar toen hij overleed was dit totaal onverwacht. En echt, het valt dan niet mee te bedenken hoe hij alles gewild zou hebben. Welke muziek, wie uitnodigen en waar zijn dan de adressen, waar begraven of gecremeerd, wel of geen bloemen. Ik, en mijn zus, hebben hier veel van geleerd. Ook wat we niet leuk vonden. Aan mijn moeder hebben we dan ook gevraagd wat zij zou willen en wat wij prettig zouden vinden, zodat we niet meer voor zo'n situatie komen te staan. Ook weten wij van elkaar welke muziek we zouden willen, of tenminste waar we dat opschrijven. En met mijn lief heb ik het er ook af en toe wel over.
Maar ook hij is nog steeds geen donor en kan daar nog steeds geen goede verklaring voor geven. Dus zullen we het er af en toe over hebben en probeer ik echt hem zo ver te krijgen, want als je zelf in een situatie terecht komt waarop je bijvoorbeeld een nier nodig zou hebben om door te kunnen leven, geloof ik niet dat je zegt, laat maar, als het je wordt aangeboden. Denk er dus alsjeblieft eens over na en doe het dan ook, je staat tenslotte zo ingeschreven!!!
Ik blijf me verbazen over het feit dat het zo moeilijk is om donor te worden. Zelfs na de, misschien wat te ver gaande, actie van de BNN, is het nog steeds een moeilijk verhaal. En waarom?
Ik ben al donor sinds ik 25 ben ofzo. ben er eigenlijk door mensen in mijn omgeving op gewezen en na enig nadenken, heb ik mijzelf opgegeven. Met uitzondering van mijn huid. Misschien wat tuttig, maar ik wil graag van buiten enigszins ongeschonden de kist in.
Natuurlijk hoop ik pas dood te gaan als ik heel oud ben en dan ook nog het liefst in mijn slaap. Maar ik weet ook dat het voor veel mensen niet is gegeven zo te sterven. En waarom zou ik dan niet een deel van mijzelf afstaan om een ander te laten leven. Als er toch geen hoop meer is, leef ik liever voort in een ander. En die beslissing wil ik niet overlaten aan mijn, vooral op zo'n moment, hevig geëmotioneerde familieleden.
Er is niets mis mee af en toe stil te staan bij het feit dat je toch een keer dood gaat. Dan kun je ook aan je meest naasten alvast vertellen wat je belangrijk zou vinden op zo'n moment. Tot hoe ver je in leven wilt blijven bijvoorbeeld, liefst niet als kasplantje. Of hoe je begraven of gecremeerd wilt worden. Liever die dingen een keer bij volle verstand bespreken dan als het vrijwel niet meer kan.
Ik weet uit ervaring hoe ingewikkeld het is alles te moeten regelen als je er nooit over hebt gesproken. Zeker als iemand plotseling overlijdt. Mijn vader was al veel ziek geweest, maar toen hij overleed was dit totaal onverwacht. En echt, het valt dan niet mee te bedenken hoe hij alles gewild zou hebben. Welke muziek, wie uitnodigen en waar zijn dan de adressen, waar begraven of gecremeerd, wel of geen bloemen. Ik, en mijn zus, hebben hier veel van geleerd. Ook wat we niet leuk vonden. Aan mijn moeder hebben we dan ook gevraagd wat zij zou willen en wat wij prettig zouden vinden, zodat we niet meer voor zo'n situatie komen te staan. Ook weten wij van elkaar welke muziek we zouden willen, of tenminste waar we dat opschrijven. En met mijn lief heb ik het er ook af en toe wel over.
Maar ook hij is nog steeds geen donor en kan daar nog steeds geen goede verklaring voor geven. Dus zullen we het er af en toe over hebben en probeer ik echt hem zo ver te krijgen, want als je zelf in een situatie terecht komt waarop je bijvoorbeeld een nier nodig zou hebben om door te kunnen leven, geloof ik niet dat je zegt, laat maar, als het je wordt aangeboden. Denk er dus alsjeblieft eens over na en doe het dan ook, je staat tenslotte zo ingeschreven!!!
woensdag 28 januari 2009
Sorry
Sorry dat ik zo lang niet heb geschreven. Voor een aantal trouwe fans niet goed te spreken. Sorry dus. Ik ga niet zoeken naar excuses, druk, druk, druk, voldoet natuurlijk niet. Zoveel te doen ook niet. En geen inspiratie al helemaal niet. Maar toch is er iets van al deze opsommingen wel degelijk de reden.
Zo schreef ik nog dat ik op zoek was naar een nieuwe baan. Zo liet ik mijn CV achter op een aantal sites. Zo zat ik aan een sollicitatiegesprek en zo werkte ik een week later in een ontzettend leuk bedrijf, met leuk werk en hele leuke collega's. En dat terwijl de wereld in een crisis donderde.
Zo was ik nog bezig een cateringbedrijfje op te richten met mijn vriendin. Zo zaten we nog te praten over hoe ons bekend te maken en zo werden we een aantal keer benaderd en waren we bezig met een catering voor 200 man (en vrouw)! En gelukkig daarna weer voor 30 man.
Zo was ik dus al een aantal maanden thuis en begon net te denken dat er iets moest gaan gebeuren. Zo besloot mijn lief eens even thuis te gaan zitten en na te gaan denken om wat dingen te gaan veranderen in het leven en dan vooral in het werk. En zo waren we ons aan het begeven aan een omgekeerde wereld. Ik de deur uit, hij onze dochter naar school brengen en halen. Hij, die zelden kookt, een maaltijd in elkaar aan het draaien als ik thuis kwam. En eerlijk is eerlijk, ik heb hem in tijden niet zo gelukkig gezien.
Zo kon een week best wel even duren en zo was een week behoorlijk snel om. Aangezien er af en toe dus gewerkt moest worden in de weekends, was een week wel heel erg kort. En zo kon ik de rust niet meer vinden om te schrijven. Het leven verliep op zoveel fronten anders dat ik daar even mijn weg in moest zien te vinden. En die heb ik, denk ik, nu wel gevonden en komt er dus weer tijd om te schrijven. Want dat ik daar verder mee wil is wel duidelijk. Al is het alleen om voor mijzelf af en toe weer wat zaken op een rijtje te zetten. Mijn blijdschap of juist boosheid kwijt te kunnen.
Dus, zo keek waarschijnlijk niemand meer of er nog een nieuwe blog was. Zo probeer ik er toch weer een aantal per week op te zetten. Ik ben er weer..............
Zo schreef ik nog dat ik op zoek was naar een nieuwe baan. Zo liet ik mijn CV achter op een aantal sites. Zo zat ik aan een sollicitatiegesprek en zo werkte ik een week later in een ontzettend leuk bedrijf, met leuk werk en hele leuke collega's. En dat terwijl de wereld in een crisis donderde.
Zo was ik nog bezig een cateringbedrijfje op te richten met mijn vriendin. Zo zaten we nog te praten over hoe ons bekend te maken en zo werden we een aantal keer benaderd en waren we bezig met een catering voor 200 man (en vrouw)! En gelukkig daarna weer voor 30 man.
Zo was ik dus al een aantal maanden thuis en begon net te denken dat er iets moest gaan gebeuren. Zo besloot mijn lief eens even thuis te gaan zitten en na te gaan denken om wat dingen te gaan veranderen in het leven en dan vooral in het werk. En zo waren we ons aan het begeven aan een omgekeerde wereld. Ik de deur uit, hij onze dochter naar school brengen en halen. Hij, die zelden kookt, een maaltijd in elkaar aan het draaien als ik thuis kwam. En eerlijk is eerlijk, ik heb hem in tijden niet zo gelukkig gezien.
Zo kon een week best wel even duren en zo was een week behoorlijk snel om. Aangezien er af en toe dus gewerkt moest worden in de weekends, was een week wel heel erg kort. En zo kon ik de rust niet meer vinden om te schrijven. Het leven verliep op zoveel fronten anders dat ik daar even mijn weg in moest zien te vinden. En die heb ik, denk ik, nu wel gevonden en komt er dus weer tijd om te schrijven. Want dat ik daar verder mee wil is wel duidelijk. Al is het alleen om voor mijzelf af en toe weer wat zaken op een rijtje te zetten. Mijn blijdschap of juist boosheid kwijt te kunnen.
Dus, zo keek waarschijnlijk niemand meer of er nog een nieuwe blog was. Zo probeer ik er toch weer een aantal per week op te zetten. Ik ben er weer..............
vrijdag 24 oktober 2008
Baan zoeken
Ik zit vanaf de vakantie thuis. zelf voor gekozen, heb tussendoor wat cateringen gedaan, maar dat zit nog in de startfase, dus vult maar een aantal dagen. En nu ben ik toe aan weer wat geld te verdienen. Mijn lief is echt de beroerdste niet, maar als je altijd zelf je geld hebt verdiend, wil je dit weer. Dus begin je rond te kijken en dat valt niet mee.
Ook al dacht ik nooit meer op een kantoor te gaan zitten, besef ik dat het daar toch wel weer op neer zal komen, want ik denk dat 3/4 van al het werk op kantoor wordt gedaan. En als dit bij een leuk bedrijf is, moet het ook niet zo vervelend zijn, denk ik dan maar. Je moet jezelf toch moed inspreken.
En nu merk ik dat het niet meevalt om iets te vinden voor 3 dagen per week. Het grootste deel van de werkgevers zoekt full timers of minimaal 32 uur. En fulltime is dan ook weer 40 uur. Dan denk je, misschien moet ik dan toch maar weer voor 4 dagen gaan, maar hoe ga ik dat doen. Mijn dochter zit op een cursus op school, na school en kan dan nog een middag gebruik maken van naschoolse opvang, maar dan blijven er nog steeds 2 dagen over. Op de "echte" naschoolse opvang zijn wachtlijsten, dus zal je op zoek moeten naar een oppas en daar gaat je zuurverdiende geld dan weer.
Ik heb veel verschillende dingen gedaan, maar kom er nu achter dat het wellicht toch maar het beste is nooit te jobhoppen nadat je kinderen hebt gekregen en zeker niet te stoppen, want je komt echt alleen nog in slecht betaaldere baantjes terecht en privileges, zoals zo veel mogelijk werken binnen schooltijden, valt niet mee. Hier is politiek toch echt nog heel wat aan te doen. Want men wil al die vrouwen toch aan het werk hebben?? Dat los je niet alleen op door scholen te verplicht naschoolse opvang te bieden, als de mogelijkheden daar niet voldoende op zijn afgestemd. Want wie gaat er op je kind passen en wat gaan ze doen??
Ik geef de moed nog niet op, maar wellicht wordt het uiteindelijk toch iets vanuit huis werken, want alleen dan kun je zelf je tijd aanpassen aan alles en iedereen er om heen. Als vrouwen moeten we toch meer onze krachten gaan bundelen, dus ga ik me daar de komende tijd maar eens in verdiepen. Daar moeten toch veel meer mogelijkheden te vinden zijn!!
Ook al dacht ik nooit meer op een kantoor te gaan zitten, besef ik dat het daar toch wel weer op neer zal komen, want ik denk dat 3/4 van al het werk op kantoor wordt gedaan. En als dit bij een leuk bedrijf is, moet het ook niet zo vervelend zijn, denk ik dan maar. Je moet jezelf toch moed inspreken.
En nu merk ik dat het niet meevalt om iets te vinden voor 3 dagen per week. Het grootste deel van de werkgevers zoekt full timers of minimaal 32 uur. En fulltime is dan ook weer 40 uur. Dan denk je, misschien moet ik dan toch maar weer voor 4 dagen gaan, maar hoe ga ik dat doen. Mijn dochter zit op een cursus op school, na school en kan dan nog een middag gebruik maken van naschoolse opvang, maar dan blijven er nog steeds 2 dagen over. Op de "echte" naschoolse opvang zijn wachtlijsten, dus zal je op zoek moeten naar een oppas en daar gaat je zuurverdiende geld dan weer.
Ik heb veel verschillende dingen gedaan, maar kom er nu achter dat het wellicht toch maar het beste is nooit te jobhoppen nadat je kinderen hebt gekregen en zeker niet te stoppen, want je komt echt alleen nog in slecht betaaldere baantjes terecht en privileges, zoals zo veel mogelijk werken binnen schooltijden, valt niet mee. Hier is politiek toch echt nog heel wat aan te doen. Want men wil al die vrouwen toch aan het werk hebben?? Dat los je niet alleen op door scholen te verplicht naschoolse opvang te bieden, als de mogelijkheden daar niet voldoende op zijn afgestemd. Want wie gaat er op je kind passen en wat gaan ze doen??
Ik geef de moed nog niet op, maar wellicht wordt het uiteindelijk toch iets vanuit huis werken, want alleen dan kun je zelf je tijd aanpassen aan alles en iedereen er om heen. Als vrouwen moeten we toch meer onze krachten gaan bundelen, dus ga ik me daar de komende tijd maar eens in verdiepen. Daar moeten toch veel meer mogelijkheden te vinden zijn!!
Kinderen
Gisteren las ik een column van Herman Koch en ik hield direct van die man. Hij had het over het onderwerp, het vroege opstaan van kinderen en het eten met kinderen in restaurants. Onderwerpen waarover ik mezelf in Nederland nogal druk kan maken.
Ik verbaas me altijd zeer over het feit hoe ongelofelijk moeilijk mensen doen over het op tijd in bed krijgen van kinderen. In Nederland moet er op z'n laatst om 6 uur worden gegeten, want de kinderen moeten er, liefst gewassen en al, om 7 uur in liggen. Waarom in godsnaam?
En dan klagen dat de kinderen altijd al om 6 uur 's ochtends naast hun bed staan. Ja, wat wil je dan? Als jij er om 9 uur iedere avond in ligt sta je ook om 6 uur op.
Mijn lief en ik worden vaak meewarig aangekeken als wij melden dat onze dochter (en vroeger ook mijn zoon) tussen 8 en half 9 naar bed gaat. Ik mis inderdaad vrijwel altijd het nieuws van 8 uur, want dan zijn wij bezig met tanden poetsen, knuffelen, verhaaltjes voor lezen en eventuele nog niet besproken zaken alsnog te bespreken. En dat neemt altijd nog wat tijd. Ze ligt daarna dan ook meestal direct te slapen. Dat is volgens Nederlandse begrippen veel te laat, want dan zouden ze op school niet goed presteren. Echt nog nooit iets van gemerkt. Mijn zoon ging slecht presteren op de middelbare school, maar dat lag niet als hoofdzaak aan laat naar bed gaan ( al speelt het op die leeftijd zwaarder, denk ik, maar dan hebben we het wel over hele andere uren).
Ze slaapt gewoon gemiddeld de 10 uur die er voor haar leeftijd zou staan, want ze is pas rond kwart over 7, half 8 wakker en in het weekend kan het zelfs half 9, 9 uur worden. Waarom zou je het jezelf dus zo ingewikkleld maken. Het grootste deel van de mensen werkt tegenwoordig, dus dan haal je je kinderen rond half 6 op, moet je als een gek gaan koken, rennen om ze dat bed in te krijgen, omdat je zo nodig tijd voor jezelf moet hebben. Ik ken legio vaders die hun kinderen
's avonds dus nooit zien, wat is daar de lol van? Je kunt toch lekker even van je kinderen genieten tijdens het eten, nog een spelletje doen ofzo, of samen televisie kijken. Zomers gaan wij vaak buiten eten, wij zitten vlak bij het strand, maar het kan natuurlijk overal. We nemen alles mee, voetballen met elkaar en zijn rond 8 uur weer thuis met een vakantiegevoel.
Je hebt je kinderen toch niet alleen gekregen om er in het weekend iets mee te doen, lijkt mij. Maar in Nederland moet je zo veel doen en willen, dat je vooral tijd voor jezelf moet zien te vinden. Dit is volgens mij in vrijwel geen enkel ander land zo, zeker niet in de mediterrane landen. Daar voel ik me dan ook vaak meer thuis. Zeker als je uit eten gaat, want ze vinden het juist leuk als je met de hele familie komt, iets wat hier niet schijnt te horen. Ja, bij de grote M, maar dat kun je geen restaurant noemen, of bij pannenkoekenhuizen of wokrestaurants. Maar ook dat kun je niet echt uit eten gaan noemen. En de plekken waar het wel kan, is toch helemaal geen ontspanning. Dan worden ze bezig gehouden met tekenen of filmpjes, lopen er overal kinderen rond, is voor ons echt geen leuk avondje uit.
Je kunt je kinderen echt van kleins af aan leren hoe je moet gedragen in een restaurant. Tenslotte lopen ze thuis toch ook niet ieder moment van tafel af, toch? Als ze klein zijn zorg je voor papier en kleurtjes, of je tekent achterop servetten of viltjes. En als ze groter zijn kun je het echt wel pratende houden. Dat heet opvoeden. En daar ontbreekt het nogal eens aan in Nederland. Ik pretendeer niet dat ik alles goed doe, maar dit soort zaken storen mij behoorlijk. Wij worden vreemd bekeken omdat we het anders doen, maar zijn we nu echt zo vreemd. Beslist meer relaxed en meer genietend van het moment. En dat is ook wat waard!
Ik verbaas me altijd zeer over het feit hoe ongelofelijk moeilijk mensen doen over het op tijd in bed krijgen van kinderen. In Nederland moet er op z'n laatst om 6 uur worden gegeten, want de kinderen moeten er, liefst gewassen en al, om 7 uur in liggen. Waarom in godsnaam?
En dan klagen dat de kinderen altijd al om 6 uur 's ochtends naast hun bed staan. Ja, wat wil je dan? Als jij er om 9 uur iedere avond in ligt sta je ook om 6 uur op.
Mijn lief en ik worden vaak meewarig aangekeken als wij melden dat onze dochter (en vroeger ook mijn zoon) tussen 8 en half 9 naar bed gaat. Ik mis inderdaad vrijwel altijd het nieuws van 8 uur, want dan zijn wij bezig met tanden poetsen, knuffelen, verhaaltjes voor lezen en eventuele nog niet besproken zaken alsnog te bespreken. En dat neemt altijd nog wat tijd. Ze ligt daarna dan ook meestal direct te slapen. Dat is volgens Nederlandse begrippen veel te laat, want dan zouden ze op school niet goed presteren. Echt nog nooit iets van gemerkt. Mijn zoon ging slecht presteren op de middelbare school, maar dat lag niet als hoofdzaak aan laat naar bed gaan ( al speelt het op die leeftijd zwaarder, denk ik, maar dan hebben we het wel over hele andere uren).
Ze slaapt gewoon gemiddeld de 10 uur die er voor haar leeftijd zou staan, want ze is pas rond kwart over 7, half 8 wakker en in het weekend kan het zelfs half 9, 9 uur worden. Waarom zou je het jezelf dus zo ingewikkleld maken. Het grootste deel van de mensen werkt tegenwoordig, dus dan haal je je kinderen rond half 6 op, moet je als een gek gaan koken, rennen om ze dat bed in te krijgen, omdat je zo nodig tijd voor jezelf moet hebben. Ik ken legio vaders die hun kinderen
's avonds dus nooit zien, wat is daar de lol van? Je kunt toch lekker even van je kinderen genieten tijdens het eten, nog een spelletje doen ofzo, of samen televisie kijken. Zomers gaan wij vaak buiten eten, wij zitten vlak bij het strand, maar het kan natuurlijk overal. We nemen alles mee, voetballen met elkaar en zijn rond 8 uur weer thuis met een vakantiegevoel.
Je hebt je kinderen toch niet alleen gekregen om er in het weekend iets mee te doen, lijkt mij. Maar in Nederland moet je zo veel doen en willen, dat je vooral tijd voor jezelf moet zien te vinden. Dit is volgens mij in vrijwel geen enkel ander land zo, zeker niet in de mediterrane landen. Daar voel ik me dan ook vaak meer thuis. Zeker als je uit eten gaat, want ze vinden het juist leuk als je met de hele familie komt, iets wat hier niet schijnt te horen. Ja, bij de grote M, maar dat kun je geen restaurant noemen, of bij pannenkoekenhuizen of wokrestaurants. Maar ook dat kun je niet echt uit eten gaan noemen. En de plekken waar het wel kan, is toch helemaal geen ontspanning. Dan worden ze bezig gehouden met tekenen of filmpjes, lopen er overal kinderen rond, is voor ons echt geen leuk avondje uit.
Je kunt je kinderen echt van kleins af aan leren hoe je moet gedragen in een restaurant. Tenslotte lopen ze thuis toch ook niet ieder moment van tafel af, toch? Als ze klein zijn zorg je voor papier en kleurtjes, of je tekent achterop servetten of viltjes. En als ze groter zijn kun je het echt wel pratende houden. Dat heet opvoeden. En daar ontbreekt het nogal eens aan in Nederland. Ik pretendeer niet dat ik alles goed doe, maar dit soort zaken storen mij behoorlijk. Wij worden vreemd bekeken omdat we het anders doen, maar zijn we nu echt zo vreemd. Beslist meer relaxed en meer genietend van het moment. En dat is ook wat waard!
Abonneren op:
Posts (Atom)