Zon

Ik ben een echte "zonnemens". Als de zon schijnt krijg ik zin in van alles. Dat geldt waarschijnlijk voor de meeste mensen. Als je, vooral na een periode van regen en grijs weer, eindelijk buiten in de zon loopt is iedereen beter te spreken.

Soms denk ik wel dat ik in een verkeerd land of beter gezegd klimaat ben geboren.
In de winter heb ik het altijd koud. Natuurlijk kun je je kleden op kou en regen, maar nog steeds zit ik 's avonds het liefst met een dekentje op de bank.

Als het novemer is, krijg ik dat weemoedige gevoel van, o jee, het is weer voorbij en het duurt weer heel lang voor je echt buiten kunt gaan zitten. Dan gaat december redelijk snel vanwege al die speciale dagen, zeker als je nog echte Sinterklaaskinderen hebt. En dan komt dat saaie grijze gedoe met januari en februari. Want zo zijn de winters tenslotte vooral in Nederland, grijs, regen en wind. Niet om door te komen. Of als je denkt dat het voorjaar er aan komt komen er alsnog van die echt koude dagen.

Ik heb redelijk wat winters in warme streken gezeten, ook voor lange tijd en werkelijk geen dag naar de kou verlangd. De laatste elfstedentochten zijn dan ook niet bewust door mij meegemaakt en ik dacht vooral, heerlijk, jullie voor de buis, maar ik lekker op mijn slippertjes in de zon!

Ik herinner me wel de winters toen ik klein was. Het zal beslist niet iedere winter koud zijn geweest, maar iedereen leerde toch schaatsen op natuurijs en er was overal wel een schaatsbaantje van onder water gezet land. We waren allemaal lid van de ijsvereniging en schaatsten op de vrije middagen op de baan. Ik ben bepaald niet van voor de oorlog, dus het is beslist een bewijs van de verandering van het klimaat. Mijn jeugdwinters waren toch echt kouder dan nu, met de eerste kusjes op het ijs en chips en chocomel op een bankje bij de koek en zopie.

Ik ben van de generatie kunstschaatsen. Dus niet lange tochten rijden, maar rondjes draaien en daar wordt je natuurlijk niet warm van. Ik voel dan ook nog altijd die kou van vooral mijn handen. Ik kreeg regelmatig de veters van mijn schaatsen niet meer los en strompelde op mijn schaatsen naar huis, waar je handen helemaal pijn deden als ze weer warm werden. Na mijn 15e heb ik dan ook niet meer geschaatst. En mijn kinderen kunnen het dus ook niet, want tegenwoordig kun je het alleen nog leren op een kunstschaatsbaan. Dat leren ze dus niet van mij!

Dit jaar was januari dus inderdaad niet om door te komen! Het regende volgens mij vrijwel iedere dag. Maar vorig weekend was het eindelijk weer eens zo ver. Op het strand leek het wel lente! Je kunt opeens weer geloven in het gevoel dat je hier inderdaad weer in de zon kunt zitten zonder laarzen, truien en handschoenen aan. En ook afgelopen zondag, ondanks dat het kouder was, was dat gevoel er weer als je achter glas zat. Je kunt direct weer de hele wereld aan en krijgt zelfs ( heel even maar ) een voorjaarschoonmaak gevoel.

Al weer bijna maart en dan komen die mooie en warmere dagen er weer aan. Sokken uit, hemdjes aan en hele dagen buiten zijn! Ik kan niet wachten. Maar ik blijf hopen dat het moment komt dat ik het hele jaar buiten kan zitten met weinig aan. Daar dromen we nu nog over maar dat het ooit zal gebeuren staat wel vast!!

Uiteindelijk moet je niet alleen blijven dromen. Zeker niet als je het nooit meer koud wilt hebben!

Genieten

Mijn weblog heet niet voor niets Lien geniet. Ik ben een echte genieter!
Wat dat is?
Gewoon, in de auto zitten en genieten van het landschap, ook al rij je nergens speciaal naar toe. Of op een terras met een goede kop koffie ( het woord goede is hierbij wel belangrijk! ) drinken en mensen kijken.
Met je lief samen op de bank zitten en een mooie film zien.
Of aan tafel tijdens het eten de flauwe grappen van je kinderen aanhoren en vooral naar ze kijken als ze dan onder tafel liggen om elkaars opmerkingen.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik geniet en hoe meer ik de momenten tracht op te zoeken.
Het zal beslist met leeftijd te maken hebben dat je het steeds bewuster beleeft. Tenslotte maak je allerlei dingen mee, waardoor je vaker met beide voeten op de grond wordt gezet en je bewuster bent van het tijdelijke van ons bestaan.

Mijn vader is al bijna 24 jaar geleden overleden en er zijn nog steeds veel momenten die ik graag met hem had willen beleven. Hij heeft nooit kleinkinderen meegemaakt en had het beslist fantastisch gevonden. Dat mijn lief en mijn kinderen hem nooit hebben gekend is ook een gemis. En dat ik hem al vroeg kwijt was is vooral jammer omdat er nu veel vragen zijn die je niemand kunt stellen omdat er niemand is om ze te beantwoorden.
Hij vertelde ons altijd, mede door zijn soms wel moeilijke levensomstandigheden ( oorlog, veel ziektes ), dat je niets moest uitstellen, maar als je iets wilde en de mogelijkheid had om te doen, het ook doen . Dat is dan ook in het grootste deel van mijn leven wel mijn motto geweest.

Het is echter lastig in mijn huidige levensfase om dat te doen, Tenminste in "grote" zaken, zoals verre reizen maken, alles te stoppen en opnieuw te beginnen. Je verplicht je tijdens je leven ook aan een aantal zaken, je hebt bijvoorbeeld geld nodig om te leven en je hebt verantwoording af te leggen aan je kinderen, die jouw ideeën en idealen niet altijd hetzelfde zien. Bovendien bestaan er ook nog zaken als bijvoorbeeld leerplichtwet, waardoor je niet altijd zomaar je boeltje kunt oppakken om alles te veranderen.

Aangezien ik al heel wat heb gezien van de wereld, is het iets makkelijker alle grootse zaken even op een lager pitje te zetten, al blijft het kriebelen en hoop ik dat er nog genoeg nieuwe ervaringen zullen komen.

Dus is het genieten momenteel weer even het genieten van de kleine momenten geworden.
Mijn lief die op maandagochtend belt en zegt: de zon schijnt, gaan we appeltaart eten op de Noordermarkt? En dan heb je een heerlijk spijbel gevoel.
Of je sms't elkaar, ik mis je, zullen we een uurtje eerder stoppen en even met z'n allen naar het strand rijden. Dan nemen we lekkere dingen mee en een schep en een bal en komen zo de avond door. En als je dan weer opgeladen thuis komt, is dat het ultieme genieten, een kunst die iedereen kan leren en echt heel belangrijk is om het leven op een prettige manier te beleven.
En ik ben blij dat ik dit tot in de kleinste details beheers!

Moeder zijn

Ik heb mijn zoon pas gekregen toen ik bijna 32 was. Voor die tijd was ik eerlijk gezegd nooit zo bezig met kinderen. Had ook niet veel vrienden met kinderen en geen neefjes of nichtjes, dus het speelde bepaald niet. Rond mijn 30e begon het kriebelen en was ik vrij snel zwanger. Ook toen ging ik er niet echt meer over lezen, het gebeurde gewoon en zo verliep het dan ook vrij vanzelf. Er waren ook geen echte problemen, geen huilbaby, geen jarenlange gebroken nachten, geen ziektes, op koemelkallergie na, maar ook dat was makkelijk op te lossen en toen hij 2 was gingen we zelfs op reis, een jaar richting Azië, wat een geweldige ervaring was, waar ik beslist nog wel eens op terug zal komen, maar ook dat verliep zonder al te veel incidenten.

Ik heb de babytijd nooit zo moeilijk gevonden en daarna ook niet echt. Nu met mijn dochter gaat het ook weer zo. Natuurlijk loop je tegen de lastige dingen aan van moeders die werken en dat er helemaal niets op elkaar is ingesteld, zoals bijvoorbeeld werk- en schooltijden, maar dat zijn praktische dingen en geen opvoedkundige zaken.

Er zijn echt wel dingen wat zo nu en dan speelt zoals dat je af en toe een moment voor jezelf wilt en natuurlijk ben je ze ook weleens zat, maar over het algemeen is het toch vooral veel lol en praten. Genieten van wat ze doen, trachten enige regels vast te houden en dus af en toe streng te zijn, maar dat is allemaal behoorlijk goed te doen.

Ik dacht dus dat de pubertijd, die ikzelf zeer heftig ben door gekomen ( een ware ramp voor vooral mijn moeder, nooit afspraken nakomen, niet laten weten waar je bent, etc ) wel door zou komen als ik mijn eigen tijd voor ogen zou houden.
Nu, niets is minder waar. Ik vind het slopend en kijk uit naar de periode, ik hoop uiterlijk met de leeftijd van 18 jaar, dat deze voorbij zal zijn. En dan staat er straks nog één aan te komen.

Ik snap echt prima waar ze mee zitten en dat het leven een ramp is, die je alleen maar met vrienden wilt beleven en zeker niet met je ouders wilt delen. Maar dat het zo zou voelen had ik nooit verwacht.
Wat je ook doet of zegt, niets is goed. Boos zijn of de discussie aangaan is echt heel erg dom, want je wilt niet constant ruzie. In alles meegaan geeft de meest ongeïnteresseerde puber die er is. Als je ze negeert heb je geen aandacht voor ze. En het trappen op je ziel, terwijl je echt wel weet dat het niet zo bedoeld is, maar nodig om zich van jou los te maken, doet zo'n verdomde pijn.

Aangezien ik zelf 2 jaar achter elkaar ben blijven zitten en mijn ouders me behoorlijk op mijn nek zaten om toch vooral mijn school af te maken, weet ik , nu mijn zoon in zo'n zelfde fase zit, hoe moeilijk dit voor hen moet zijn geweest. Uiteindelijk blijf jij als ouder verantwoordelijk, wat ze niet willen begrijpen ( "ik ben zelf verantwoordelijk voor wat ik doe", prima, maak dan ook maar je eigen eten, doe zelf je was, laat niet alles slingeren en vergeet en verlies niet constant al je spullen en bel waar je bent, ik betaal tenslotte het abonnement van je mobiel!!). Waarvan de laatste opmerking pedagogisch ook wel niet goed zal zijn.
Maar op school te moeten komen om een "goed gesprek" aan te gaan met leidinggevenden voelt toch alsof je zelf iets fout hebt gedaan en wellicht denkt men er zo ook over.

Ik weet echt af en toe niet hoe er mee om te gaan, maar geloof er beslist in dat straks alles weer goed komt en het een vreselijke leuke, blije, charmante, geïnteresseerde jongen zal zijn. ( Die hij natuurlijk in goede momenten ook nu best wel is, het is tenslotte niet continu vreselijk! )
Tenslotte is het met mij ook allemaal goed gekomen. Maar ik kan niet wachten tot dat dit moment is aangekomen!!!

Pechvogels

Ik heb af en toe het idee dat ik en mijn gezin echte pechvogels zijn, of in ieder geval van die stomme dingen hebben of meemaken.

Het zijn geen onoverkomelijke zaken en het belemmert je ook niet echt in het leven, maar het ergert je af en toe wel en je wordt er soms ook wel gek van.

Bijvoorbeeld in een druk café : als wij daar eindelijk een plekje hebben gevonden heeft iedereen die gelijk of na ons kwam al zijn 3e drankje, terwijl wij nog steeds geen serveerster of ober hebben gezien, of zij hebben ons in ieder geval nog niet gezien. Zo onopvallend zijn we toch echt niet volgens mij. En zo'n arm die je maar weer steeds in de lucht gooit om aandacht te trekken wordt na een tijdje ook wat genant.

Een ander voorbeeld, die wellicht velen met ons meemaken, maar wij vrijwel iedere keer. Het is nog een wonder dat we bij het grootste woonwarenhuis van Nederland, nee Europa of zelfs waarschijnlijk de hele wereld, durven te kopen.
Als wij daar een kast, tafeltje of wat dan ook kopen, mist er halverwege het in elkaar zetten steevast een boutje of moertje, of is het bij het openmaken van de verpakking toch niet de juiste kleur.
Heb je eindelijk na weken van niet op voorraad te zijn geweest, eindelijk die felbegeerde kast voor zoonlief in huis, is er een plank kapot en was dit alweer de laatste kast op voorraad, waardoor je alsnog weken moet wachten.
De laatste stunt was het in elkaar zetten van een nieuwe wc borstel, waarbij je een "piep" maar dan ook "piep" klein schroefje in moet draaien, rolt dit schroefje van het aanrecht, in de gootsteen en voordat ik het kon pakken verdween het in het putje.
Nu schuift de borstel dus iedere keer van de stok als je deze door de wc haalt, grrrr...

Afgelopen zaterdag was mijn dochter na een jaar twijfelen eindelijk zo ver dat ze gaatjes liet prikken in haar oren. Ze zat er stoer en zonder tranen bij. De 1e ging prima, bij het 2e gaatje bleef ( gebeurt echt nooit mevrouw ) het plastic hulsje vastzitten aan haar oorbel. Staan er 2 mannen met pincetten en tangetjes een klein meisjesoor te mishandelen. Ik zag mezelf al zitten bij de eerste hulp, toen ze het gelukkig toch nog loskregen. Met een lollie en pas tranen toen ze buiten was, kun je dan alleen nog denken :
Ja, dat hebben wij dus weer....!

Omrijden

De huidige burgemeester van Haarlem wil deze stad "op de kaart" zetten, zoals hij zegt. Dat houdt in dat de stad aantrekkelijk moet worden voor vooral toeristen en dagjesmensen. Hij dacht dus blijkbaar aan Amsterdam, want daar komen veel toeristen en waarschijnlijk lagen er nog de nodige subsidies die op moesten, want men is begonnen met allerlei aanpassingen aan de wegen. En dit heeft hij iets te letterlijk genomen want werkelijk de hele stad ligt overhoop.

Onze eigen straat mist al een half jaar een brug, waardoor je er met de auto dus helemaal niet meer door heen kunt en per fiets alleen via een noodbruggetje en daarna via 5! sla-lom paaltjes, dus dit traject sla ik voortaan over.

Als ik mijn dochter naar school breng is men de wegen langs haar school aan het voorzien van allerlei nieuwe leidingen, bovendien liggen er wellicht nog wat vergeten bommen uit de 2e wereldoorlog, dus dat onderzoek duurt nog wel even. Al het verkeer wat de stad uitgaat moet nu via één route lopen, dus is het een heksenketel met al die auto's en fietsers en wordt je regelmatig van je fiets afgereden. Met de auto hier naar toe gaan is totaal uitgesloten. En ook al zit het politiebureau om de hoek, zie ik de agenten verdacht weinig in deze buurt rondlopen tijdens de spits.

Als ik daarna naar mijn werk wil moet ik het centrum door fietsen en is de winkelstraat momenteel afgesloten voor fietsverkeer, deze heb je dan al bereikt via één grote bouwput waar dan weer wel bussen door heen rijden. De volgende straat is half afgesloten omdat men eindelijk een bouwval aan het opknappen is. En ondertussen ben je dus kilometers aan het omrijden, tussen allerlei geïrriteerde fietsers, auto's en werklui.

Haarlem zal over een tijdje beslist heel mooi zijn geworden, rond de kerk is het tenslotte ook goed gekomen na jaren van openliggende stukken. Men is echter vergeten dat er nog mensen in de stad wonen, die zich ook van A naar B moeten bewegen. Dus waarschijnlijk zit de stad over een aantal jaar vol met toeristen en dagjesmensen, maar zijn de huidige bewoners allemaal vertrokken naar elders, want als je, zoals velen, Amsterdam mede om deze ergernis hebt verlaten, kun je tenslotte net zo goed weer terug gaan.

Zwart

Mijn dochter stond op met de mededeling dat ze zwart had gedroomd.

Dat vind ik nu een mooie opmerking. Niet : ik heb niet gedroomd, maar ik heb zwart gedroomd.

Ik droom vrijwel altijd zwart. Soms word ik wakker met een gevoel dat er een droom was, maar wat ik ook probeer, er komt niets boven. Er wordt wel eens gezegd dat je een opschrijfboekje naast je bed moet leggen om het direct op te schrijven bij het wakker worden, maar ja, hoe krijg je het terug in je hoofd, als je niets weet te herinneren.

Het is ook wel zo rustig als je zwart droomt. Volgens mij word je dan uitgeruster wakker. Al weet ik natuurlijk ook dat iedereen droomt, maar als je het niet meer weet zullen het waarschijnlijk ook geen heftige dromen zijn.

Het is misschien ook wel goed dat ik zo droom, want de meest naasten om mij heen zijn over het algemeen heftige dromers.

Vroeger toen ik nog thuis woonde had ik een zus die veel droomde en alles nog wist bij het opstaan. Het gebeurde dan ook regelmatig dat ze heel boos was op mij tijdens het ontbijt, terwijl ik geen idee had waarom. Pas later bleek dat de droom nog erg aanwezig was. Ze droomde wel veel over ruzies met mij, misschien moet dat toch eens worden uitgezocht. Bovendien slaapwandelde zij ook regelmatig en schrok je je dood als ze 's nachts naast je bed stond en hele onbegrijpelijke gesprekken met je voerde.

Mijn ex droomde altijd "af", zoals wij dat toen noemden. De gebeurtenissen van de dag kwamen altijd weer voorbij. Hij reed in die tijd regelmatig naar het buitenland op een vrachtwagen en eenmaal thuis zat ie vaak rechtop al sturend om een berg op of af te gaan. Ook daar kun je behoorlijk van schrikken in het donker.

Mijn lief droomt altijd de meest waanzinnige dromen, waar vaak familie in voor komt. Deze dromen zien er levensecht uit, zoals hij zegt, maar in totaal absurde situaties, waar je achteraf altijd erg om kunt lachen. Maar hij weet ze dus ook altijd nog zeer gedetailleerd terug te vertellen.

De leukste dromen had mijn zoon toen hij een jaar of 5 was. Dan lag hij letterlijk te schaterlachen in bed. Maar helaas kon hij 's ochtends niet meer vertellen waar het om ging.

De enige droom die ik me altijd goed herinner, is een droom die ik in steeds wisselende situaties opnieuw droom. Daarbij rijd ik met mijn auto in het water, kan in een gracht, sloot of meer zijn. Eén van mijn kinderen zitten er altijd in en ik droom door tot ik onder water ben en mijzelf en mijn kind heb bevrijd. Ik word dan ook totaal in paniek wakker. Ik heb deze droom sinds ik kinderen heb en momenteel steeds minder, wellicht omdat de jongste nu ook kan zwemmen. Het werkt zo ver door dat ik in werkelijkheid ook niet graag parkeer bij het water en zeker niet ga omkeren. En dat valt niet mee, want wij wonen tussen de grachten in, dus komen vrijwel altijd bij het water terecht om te parkeren.

Al met al ben ik dus blij dat ik meestal zwart droom, dit is toch wel zo rustig en daar is slapen volgens mij toch voor bedoeld.

Oversteken?

Er is mij blijkbaar een belangrijke verandering in de wet ontgaan. Heb niets gelezen in de krant en er ook niemand over horen praten, maar sinds een aantal jaar hoef je blijkbaar in Nederland niet meer te stoppen voor een zebrapad.

Ik weet zeker dat het geen europees iets is, want zodra je de grens overgaat in België of Duitsland, stopt men altijd, zelfs als je je voet nog niet op een streep hebt gezet.

Daar wacht men trouwens als voetganger ook netjes tot het stoplicht op groen staat, maar dat is weer een ander onderwerp.

Mijn jongste dochter heeft nog geen verkeersles, wat wel handig zou zijn om te geven vanaf groep 1 als je in de stad woont. Dus ik heb de nieuwe regel nog niet via haar vernomen. En van mijn zoon, die inmiddels bijna 16 is, weet ik zeker, dat hij met zijn fietsexamen, nog netjes moest stoppen. Dus het is ergens in deze periode gebeurd.

Het is wel een lastig iets en geeft veel ergernis en behoorlijk gevaarlijke situaties, maar waarschijnlijk zullen de vele automobilisten dit niet met mij eens zijn, want iedere seconde telt tenslotte vandaag de dag.

Het viel mij voor het eerst echt op toen ik mijn dochter naar school moest brengen. Haar school ligt midden in de stad, tussen 2 straten in, waar men aan de ene kant de stad in komt en de andere kant de stad uit gaat. Je moet dus altijd oversteken via een zebrapad. Er lopen en fietsen tijdens de schoolspitstijden dus honderden kinderen en ouders via het zebrapad naar school, maar in plaats van te stoppen, geeft men nog even gas, want als je stopt, kost dit je natuurlijk wellicht 1 minuut van je tijd plus het getoeter van alle wachtende auto’s achter je. Dat wil natuurlijk niemand mee maken!

Dus zou iemand mij de nieuwe regelgeving kunnen toesturen?? Dan kan ik mijn dochter goed uitleggen wat te doen bij een zebrapad, want ik geef haar beslist verouderde informatie over de werking hiervan.

Mijn eerste weblog bericht

Vroeger hield ik dagboeken bij. Dat was in mijn pubertijd, dus vol drama, liefde en gemopper op school en allerlei mensen, vooral mijn ouders. Toen ik dit later doorlas tijdens de zoveelste verhuizing , dacht ik wat een gezeur en gooide het weg.

Stom, stom, stom. Een heel deel van je jeugd en hoe je toen was weg. Ik heb niet snel spijt van zaken, maar dit is toch wel erg jammer.

Ook tijdens vakanties kan ik regelmatig uitgebreide dagelijkse verslagen maken. Met daarbij kaarten en stukjes die ik uit bladen, etc. scheur.

Maar van mijn “gewone” dagelijkse leven hou ik niets bij en dat is eigenlijk wel gek, want schrijven vind ik leuk en het helpt ook vaak je gedachten te ordenen.

Gewoon schrijven doet vrijwel niemand meer, dus moet er maar geweblogd gaan worden. Ik hoorde er veel over, maar ben pas sinds kort gaan kijken wat het nu eigenlijk is en besloten dat dit de manier is om te gaan schrijven.

Dan komt het moment dat je gaat nadenken, wat en hoe wil je dit gaan doen?

Een soort dagelijks verslag van wat je overkomt, kan af en toe best saai worden, want er gaan beslist dagen, wellicht weken, voorbij waarop je op de automatische piloot leeft. Of moet je schrijven over wat er in je omgaat, over boeken die je leest of de politieke ontwikkelingen?

Onzin, ik schrijf gewoon wat ik per dag wil schrijven. Dat zal dus een mengeling worden van al deze zaken, want net zoals ik per dag totaal anders denk over wat ik aan zal trekken (stoer, netjes of gewoon iets uit de kast trekken), zal ik iedere dag ook anders beleven qua idee van wat ik kwijt wil.

We zien het wel, gewoon doen dus...