"Samengesteld" gezin

Het is een vreselijke uitdrukking, vind ik, maar wij zijn wel zo'n gezin. Mijn zoon heeft een andere vader waar hij een aantal dagen per week is. Aangezien mijn zoon sinds hij naar de middelbare school gaat nogal lastig is, valt dat niet altijd mee. Hij heeft het eerste jaar in Haarlem gedaan, maar dit vond hij vreselijk en hij deed geen moeite dit te veranderen, dus is hij het 2e jaar naar Amstelveen gegaan, waar zijn vader woont. Dit beviel beter, zeker met zijn vrienden, maar voor mij was het een soort afscheid. Ik heb tenslotte kinderen gewild om een gezin te zijn. Nu hij zijn school en vrienden in een andere plaats had dan waar ik woonde werd dit geen onderdeel van mijn bestaan. Op de basisschool, die ook in Amstelveen was, kende ik al zijn vrienden wel. Tenslotte kom je daar als ouder regelmatig, je helpt met zaken en ze kwamen ook wel bij ons thuis. Maar op de middelbare school ben je als ouder niet meer aanwezig en dus ook niet in het onderdeel vrienden. Dit is lastig, maar zoals alles, het went. Waar andere ouders het moeilijk krijgen met het verlaten van hun kind als ze gaan studeren, had ik dit dus al op de middelbare school.

Wat het bij ons extra lastig maakt, is dat zijn vader een chronische ziekte heeft en dus niet altijd in staat is goed te zorgen voor mijn zoon. Dit gaf wel eens de nodige strubbelingen. Nu mijn zoon dus ruim 16 is, wordt het op zich makkelijker omdat hij zijn eigen gang kan gaan, maar juist dit punt maakt het ook ingewikkeld. Waar hij bij ons gewoon onderdeel is van een gezin, is hij dat bij zijn vader niet. Die vindt het wel makkelijk dat hij weinig last van hem heeft, dus als hij weinig thuis is, is dat wel zo makkelijk. En als je pubers te vrij laat, ben je het overzicht behoorlijk kwijt. Iets waar ik nogal moeite mee heb.

Zijn zusje weet niet beter dan dat haar broer een andere vader heeft en dus een aantal dagen per week weg is. Ze vraagt meestal of hij thuis komt als ze uit school komt, zo niet, ook prima. Al vindt ze het niet leuk als hij er weinig is. Maar voor mijn lief is het een stuk lastiger, want hij is tenslotte niet de vader. Ik vind het vaak ook lastig. Eigenlijk moet ik de belangrijke zaken regelen met mijn zoon en zeker in het begin heb ik dat niet goed gedaan, of ben ik te makkelijk geweest. Ik heb zelden ergens spijt van, maar hier heb ik wel degelijk spijt van of zou ik een aantal zaken achteraf liever anders hebben gedaan. Zijn leven speelt zich dus voornamelijk bij zijn vader af en ik heb daar weinig zicht op. Bovendien is hij zeker de laatste 2 jaar behoorlijk aan het puberen geweest en hield zich weing aan afspraken en regels. Mijn lief ergert zich daar groen en geel aan, terecht, en ik heb de meeste discussies met mijn zoon op een moment dat hij er niet is en laat hem soms te veel gaan, waardoor het lijkt alsof ik alles goed vind, wat natuurlijk niet zo is. Maar het blijft lastig op deze leeftijd zaken af te spreken. Vooral het ongelofelijke alleen met zichzelf bezig zijn gedrag kan zeer storend zijn.

Scheiden blijft toch altijd falen, vind ik. Je hebt het je kind het nooit aan willen doen en laat daarom vaak te veel toe. Omdat je het ze niet nog moeilijker wilt maken. En als er wat jaren voorbij zijn, is dit moeilijk terug te draaien. Ik doe mijn best en zal vandaag weer eens een zoveelste gesprek voeren om zaken op een rij te zetten en wederom afspraken weer duidelijk te maken. Maar de rol van politieagent is niet zo erg de mijne. Het is een item in je nieuwe relatie die hierdoor behoorlijk onder druk kan staan.

Gelukkig houden we ontzettend van elkaar en zouden we nooit zonder elkaar kunnen. Bovendien zou ik het mijn dochter niet aan willen doen, maar er zijn zeker momenten dat je denkt, waren we maar een gewoon gezin en waren ze maar allebei van ons samen. Dan kun je de opvoedtaken echt samen delen, want volgens mij is een vader toch vaak iets duidelijker en strenger en mis ik die bij mijn zoon toch wel. Natuurlijk geeft mijn lief ook zijn mening, maar ja, het is uiteindelijk niet zijn vader, niet waar.

Al met al is een "samengesteld" gezin niet altijd zo gezellig en gemakkelijk als het er van de buitenkant uiziet. Maar we doen ons best en zolang jet het pratende houdt moet het lukken. Bovendien komt er altijd de dag dat ze het zelf moeten gaan doen en zo ver ik het om me heen zie, zien de meesten dan in dat het toch nog niet zo beroerd was, thuis!!!