Droevig

Mijn schoonzus is na 4 weken in Nederland te zijn geweest weer vertrokken naar Curacao. Ze was de eerste dagen bij ons, daarna reed ze Nederland rond voor de verdere familie en vrienden en de laatste dagen was ze weer hier. Anderhalf jaar zit ze al alleen op het overzeese eiland en ze heeft het beslist niet makkelijk gehad. Het lijkt met vakantie altijd leuk om zo te wonen, maar als je er dan echt zit, toch weing vrienden hebt, werk vindt wat het eigenlijk net niet is en niet zo veel geld, dan kan het weer nog zo lekker zijn en de stranden nog zo mooi, je blijft alleen.

Maar goed, het laatste half jaar vond ze steeds meer haar plek en nu kwam ze dan terug om de familie weer te zien. Er was nog niemand van de familie geweest om haar op te zoeken. Ten eerste is het toch duurder dan iedereen dacht, tickets zijn niet zo goedkoop, zeker als je vast zit aan vakantietijden, en we waren allemaal bang dat ze zou besluiten toch maar weer terug te komen, dus durf je niet zo snel te boeken. Bovendien zegt mijn lief altijd, ik wil wel heen voor mijn zus, maar normaal zou ik nooit naar een eiland gaan waar ik alleen strand heb en verder weinig cultuur, dus als je je geld maar één keer kunt uitgeven, beslis je toch om iets anders te doen.

In eerste instantie zag ik er een beetje tegenop, want mijn schoonzus, die ik echt leuk vind en waar je beslist mee kunt lachen, praat erg veel. Zij praat volgens mij altijd alles uit waar ze over denkt, om op die manier alles op een rij te zetten, want ze heeft een behoorlijk "denkhoofd". Maar dat maakt dat je er zelf niet zo snel tussen komt en dat kan best vermoeiend zijn. Maar ondanks dat ze vond dat ze op het eiland veel rustiger is geworden en ik dat niet echt ontdekte, viel het erg mee en was het natuurlijk erg gezellig. De eerste dagen had ze veel afspraken en zagen we haar niet veel, behalve de avonden en zo hoorden we alles over haar en het eilandleven. En we merkten dat ze er toch wel gelukkig aan het worden is. Daarna al de familie af en vrienden, het idee alleen al, maakte mij moe, maar wellicht is het makkelijker als je alleen bent. Ik vind het niet prettig steeds in een ander bed te slapen en steeds dezelfde verhalen te moeten vertellen, maar als je al anderhalf jaar "droog" staat, is het wellicht heerlijk. Woensdag kwam ze weer bij ons en wilde ik graag weten wat ze voor afspraken had, want uiteindelijk wilden wij ook nog wel wat met haar doen. Dus de laatste dagen waren gezellig, druk en rumoerig.

De zaterdag voor vertrek gingen we eten met het grootste deel van de familie en kwam de zus van mijn lief uit Maastricht logeren met man en dochter, dus was ons kleine huisje helemaal overvol, maar daar hou ik dan wel weer van. Ik vind het leuk een tafel vol met mensen aan de koffie en ontbijt. 's Avonds overal bedden en iemand op de bank. Het is in mijn eigen huis, dus kan ik mijn eigen gang gaan en dat vind ik altijd lastig als ik bij een ander ben. Aangezien mijn lief een grote familie heeft, was het eten ook leuk, want zo vaak zit je niet met elkaar aan tafel. Het was dus een super afscheid.

En dan het echte afscheid, zondag op Schiphol, met alleen de Maastrichtse familie en wij. Dan komen toch de tranen en zeker toen wij in onze eigen auto richting huis gingen en de rest naar het zuiden, overviel mij een droevig gevoel. En dit keer lag het niet aan de hormonen. Ik had het graag nog even willen vast houden, dit grote gezin gevoel. Het samen met anderen dingen doen of puur het samenzijn. Afscheid nemen is toch een rot gevoel, iets waar mijn dochter altijd moeite mee heeft na een leuk weekend. Ze huilt altijd als we weggaan van een vakantie plek, van een weekend bij familie of na een leuk weekend met elkaar en weer naar school toe moeten. En nu had ik dit gevoel en moest ik wat tranen laten.

Daarna gingen we leuke dingen doen, naar Hoorn naar een playmobil tentoonstelling en vis eten met uitzicht op prachtige boten aan het IJsselmeer, maar het gevoel is pas vandaag weer weg. En mijn schoonzus?? Die zal nu in haar eigen huisje, waar ze naar uitkeek, beslist de komende dagen dit droevige gevoel hebben. Ook al is ze er op haar plek, na een maand weer gezellig met familie en vrienden te zijn geweest, moet het wel weer even heel erg alleen voelen. En zal de twijfel beslist weer even toeslaan!! Kop op, schoonzus, ga nu gewoon maar eens voor die liefde daar, waar je nog over twijfelt (of hij) en neem die grote stap, zodat je nooit meer alleen ergens naar toe hoeft te gaan en in ieder geval altijd weer terug komt bij iemand, want dat maakt het leven een stuk aangenamer!!