Kinderen

Gisteren las ik een column van Herman Koch en ik hield direct van die man. Hij had het over het onderwerp, het vroege opstaan van kinderen en het eten met kinderen in restaurants. Onderwerpen waarover ik mezelf in Nederland nogal druk kan maken.

Ik verbaas me altijd zeer over het feit hoe ongelofelijk moeilijk mensen doen over het op tijd in bed krijgen van kinderen. In Nederland moet er op z'n laatst om 6 uur worden gegeten, want de kinderen moeten er, liefst gewassen en al, om 7 uur in liggen. Waarom in godsnaam?
En dan klagen dat de kinderen altijd al om 6 uur 's ochtends naast hun bed staan. Ja, wat wil je dan? Als jij er om 9 uur iedere avond in ligt sta je ook om 6 uur op.

Mijn lief en ik worden vaak meewarig aangekeken als wij melden dat onze dochter (en vroeger ook mijn zoon) tussen 8 en half 9 naar bed gaat. Ik mis inderdaad vrijwel altijd het nieuws van 8 uur, want dan zijn wij bezig met tanden poetsen, knuffelen, verhaaltjes voor lezen en eventuele nog niet besproken zaken alsnog te bespreken. En dat neemt altijd nog wat tijd. Ze ligt daarna dan ook meestal direct te slapen. Dat is volgens Nederlandse begrippen veel te laat, want dan zouden ze op school niet goed presteren. Echt nog nooit iets van gemerkt. Mijn zoon ging slecht presteren op de middelbare school, maar dat lag niet als hoofdzaak aan laat naar bed gaan ( al speelt het op die leeftijd zwaarder, denk ik, maar dan hebben we het wel over hele andere uren).

Ze slaapt gewoon gemiddeld de 10 uur die er voor haar leeftijd zou staan, want ze is pas rond kwart over 7, half 8 wakker en in het weekend kan het zelfs half 9, 9 uur worden. Waarom zou je het jezelf dus zo ingewikkleld maken. Het grootste deel van de mensen werkt tegenwoordig, dus dan haal je je kinderen rond half 6 op, moet je als een gek gaan koken, rennen om ze dat bed in te krijgen, omdat je zo nodig tijd voor jezelf moet hebben. Ik ken legio vaders die hun kinderen
's avonds dus nooit zien, wat is daar de lol van? Je kunt toch lekker even van je kinderen genieten tijdens het eten, nog een spelletje doen ofzo, of samen televisie kijken. Zomers gaan wij vaak buiten eten, wij zitten vlak bij het strand, maar het kan natuurlijk overal. We nemen alles mee, voetballen met elkaar en zijn rond 8 uur weer thuis met een vakantiegevoel.

Je hebt je kinderen toch niet alleen gekregen om er in het weekend iets mee te doen, lijkt mij. Maar in Nederland moet je zo veel doen en willen, dat je vooral tijd voor jezelf moet zien te vinden. Dit is volgens mij in vrijwel geen enkel ander land zo, zeker niet in de mediterrane landen. Daar voel ik me dan ook vaak meer thuis. Zeker als je uit eten gaat, want ze vinden het juist leuk als je met de hele familie komt, iets wat hier niet schijnt te horen. Ja, bij de grote M, maar dat kun je geen restaurant noemen, of bij pannenkoekenhuizen of wokrestaurants. Maar ook dat kun je niet echt uit eten gaan noemen. En de plekken waar het wel kan, is toch helemaal geen ontspanning. Dan worden ze bezig gehouden met tekenen of filmpjes, lopen er overal kinderen rond, is voor ons echt geen leuk avondje uit.

Je kunt je kinderen echt van kleins af aan leren hoe je moet gedragen in een restaurant. Tenslotte lopen ze thuis toch ook niet ieder moment van tafel af, toch? Als ze klein zijn zorg je voor papier en kleurtjes, of je tekent achterop servetten of viltjes. En als ze groter zijn kun je het echt wel pratende houden. Dat heet opvoeden. En daar ontbreekt het nogal eens aan in Nederland. Ik pretendeer niet dat ik alles goed doe, maar dit soort zaken storen mij behoorlijk. Wij worden vreemd bekeken omdat we het anders doen, maar zijn we nu echt zo vreemd. Beslist meer relaxed en meer genietend van het moment. En dat is ook wat waard!