Gestopt

Na lang wikken en wegen en allerlei opties tegen het licht houden heb ik besloten te stoppen bij mijn huidige werkgever. Ik vond het ontzettend moeilijk om te vertellen, zag op tegen de reactie, maar gelukkig was er de nodige begrip.

Bij een klein bedrijf, en dit bedrijf is heel erg klein, ik ben met nog een persoon de enige die in de keuken meedraait, val het niet mee om te zeggen dat je stopt. Ik werk er al ruim 3 jaar en het werk is toch voor een groot deel ingericht op mijn aanwezigheid. Het zal dus de werkzaamheden voor de anderen overhoop gooien en in dit werk en het aantal uren ( en dan heb ik het nog niet over de betaling! ) zal niet direct een nieuw iemand gevonden worden die weer moet worden ingewerkt.

Bovendien zijn het mijn buren, zitten de kinderen sinds dit jaar in dezelfde klas op school en werd het mede door dit laatste af en toe te veel met elkaar verwoven. Ik was af en toe toch bang dat een probleem in de privésfeer door zou werken in de werksituatie.

Toen ik de knoop had doorgehakt en het had gemeld, viel er dus best wel wat van me af. Had het dus toch blijkbaar eerder moeten doen. Ik heb de afgelopen jaren heel hard gewerkt, maar zeker met liefde. Ik ben tenslotte gek van koken. Heb er dus ontzettend veel van geleerd, maar op een gegeven moment wordt ook dit deels routine.

En dan heb ik het nog niet over het feit dat ik altijd binnen schooltijden werk. Dat lijkt ideaal, maar je bent altijd aan het racen tagen de klok. Kinderen naar school, racen naar je werkplek, daar doen wat je moet doen en in mijn geval leek het nooit af te zijn en dan weer op tijd op school staan om er achter te komen dat ze ergens gaan spelen! Dan de vakanties die ik moest afstemmen op mijn werkgever en in de extra vrije dagen opvang zien te vinden. Ik vond het af en toe behoorlijk stressie.

De zomervakantie is dus opgelost, dan ben ik vrij. Natuurlijk ga ik weer iets zoeken en zelf dingen ondernemen. Open sollicitaties, weer een cv maken. Best eng, want waar kom ik nu weer terecht en wil men mij nog wel? Ik heb niet de perfecte leeftijd, heb wel erg veel verschillende dingen gedaan, maar dat kan natuurlijk ook in mijn voordeel werken. Het zal zich dus wel weer oplossen. Eigenlijk ben ik er niet bang voor.

Nu mijn lief nog! Hij is al lange tijd aan het nadenken om zijn leven anders te gaan indelen. Maar ja, er moet toch geld worden verdiend, niet waar? Dus andere tijden gaan werken, minder uren of toch een nieuwe stap. Dat gaan we dus van de zomer maar eens even op een rij zetten en dan is iedereen weer wat gelukkiger.

Wordt vervolgd dus!!!