Dodenherdenking

De 4e mei is voor mij altijd een dag die belangrijk is. Ik ben opgegroeid met altijd de oorlog ergens op de achtergrond. Mijn moeder was 16 toen de oorlog uitbrak en zij hadden joden in huis, terwijl aan de overkant de duitsers zaten. Mijn vader is op zijn 18e of 19e opgepakt en te werk gesteld in Duitsland. Later kwam hij in een kamp in Polen terecht, waar hij vreselijke dingen meemaakte en is uiteindelijk na de Russische bevrijding lopend teruggekomen.

Voor hen is de oorlog dus bepalend geweest voor hun leven. Midden in de periode dat je normaal alles gaat ontdekken, uitgaan, eerste liefdes, etc, zaten zij in een totaal andere situaitie. Ze ontmoeten elkaar dus op wat latere leeftijd en kregen dus ook laat kinderen. Ik heb dat nooit zo gemerkt alleen wel aan het feit dat bij ons de oorlog altijd aanwezig was. Dit was zeker niet zo bij klasgenoten.
Er werd veel over gesproken, mijn vader las er veel over en zeker tijdens verjaardagen en een borreltje op kwamen er wat verhalen. Mijn buurman had aan de Birma spoorweg gewerkt, dus die had ook zo zijn ervaringen en dat kwam dan allemaal boven. Verder werd er nooit gesproken over wat er zich allemaal had afgespeeld, maar het was wel altijd op de achtergrond aanwezig.

Omdat ik toch graag meer wilde weten las ik veel over de 2e wereldoorlog. maar echt weten hoe het was lukt natuurlijk nooit. De film Schindler's List geeft het gevoel behoorlijk goed weer denk ik, maar je blijft buitenstaander. Ook later zocht ik in bijvoorbeeld Thailand de plekken op waar men aan de spoorlijn had gewerkt en Westerbork heb ik bezocht. Het blijft altijd ergens bij je zitten.

Mijn vader heeft er later wel last van gehad, vooral lichamelijk. Door de lange ondervoeding en lichamelijk uitputting is hij altijd zwakker geweest. En ik ben er van overtuigd dat hij mede om die reden zo vroeg is overleden. Zijn lichaam was op.

Op 4 mei herdenk ik dus altijd mijn vader en alle anderen die toen en nu in oorlogen zijn. Vorig jaar op de erebegraafplaats bij Bloemendaal, erg indrukwekkend midden in de duinen. Andere keren op de Dam of gewoon thuis. Ik geef het mijn kinderen ook mee. Zeker nu laatst een neef van mijn lief in Afghanistan zat, gelukkig net weer heelhuids terug, word je weer extra op de vreselijke dingen gedrukt die bij oorlog horen.

Het mag dus echt nooit worden vergeten, deze 4e mei en moet altijd in ere worden gehouden, zodat iedereen eens per jaar even op zijn plaats wordt gezet na te denken over wat er allemaal in deze krankjorume wereld gebeurt!!!