Ode aan poes

Ik heb in mijn jeugd altijd wel huisdieren om mij heen gehad. Eerst honden, waar ik toen al niet echt veel mee had. Je hebt tenslotte honden- en katten mensen. En ik ben een echt kattenmens, Die zijn lekker eigenzinnig, gaan hun eigen gang en, dat is voor mij vooral van groot belang, hoef je nooit uit te laten!!!
De eerste hond weet ik vrijwel niet meer, de 2e is verongelukt, maar kan ik me nog wel herinneren. Maar echt verdriet had ik volgens mij niet.
Later hadden we altijd wel poezen, die kregen weer jonkies en verdwenen weer of gingen dood.

Toen ik op mijzelf ging wonen wilde ik ook een poes. Het werd een rode kater, die helaas na een paar jaar opeens niet meer thuiskwam. Vreselijk, avonden lang zoeken en roepen. Al kwam het wel net op het moment dat ik mijn relatie aan het eindigen was en ik terug ging naar Amsterdam, waar de poes niet mee kon. Dus het leek alsof het beest dit dilemma zo voor mij oploste.

Daarna kwam er een poes die bij een collega was komen aanlopen, maar haar kat accepteerde dit niet. In eerste instantie een schuw beest. Zat dagen in de schuur voor het wilde eten, maar uiteindelijk vreselijk lief. Toen ik weer ging verhuizen nar een huis waar een drukke weg langs liep, nam mijn zus hem in huis. Maar na een paar weken verongelukte hij voor haar deur. Wederom heel vervelend.

Toen mijn zoon 5 werd, besloten we weer een poes te nemen. Gezellig en goed voor een kind om een huisdier te hebben. Een collega ( die zijn blijkbaar de schuldigen dat ik er steeds weer in trap! ) had jonge poesjes en wij zochten er één uit. Natuurlijk is dat leuk, zo'n klein beestje. Helaas verdween hij na een paar maanden. Mijn zoon was ontroostbaar, briefjes met een tekening in de buurtsuper en op lantaarnpalen en na een paar weken belde iemand uit de buurt op de kat te hebben gevonden.Later bleek dat mensen uit de straat hem hadden meegenomen met verhuizen maar poes wist toch terug te komen of ze waren het zelf zat.

Hierna was het wel een beetje een vreemd beest, vooral moeilijk met eten. Zeer kieskeurig en van de één op de andere dag niets meer lustte. Maar wel ontzettend lief. Toen mijn ex en ik uit elkaar gingen woonde ik op een plek waar de kat niet mee kon dus die bleef achter. Maar na een jaar, toen ik net bij mijn lief woonde, werd poes kaal en bleek het dat ie aandacht tekort had en kwam hij dus weer bij mij terecht. Niet dat mijn lief er op zat te wachten, hij was net een jaartje katloos, wat wel beviel, maar ja, je moet wat voor de liefde over hebben!

En zo werd onze poes op 12 mei 11 jaar. Een onderdeel van ons gezin, waar vooral mijn dochter erg gek op was. De laatste tijd was ie onrustig, steeds op zoek naar een andere plek om te liggen, slechter eten en hij kreeg wat kale plekjes. Toen hij 2 weken geleden vrijwel niet meer at besloten we toch maar naar de dierenarts te gaan En die meldde dat zijn bloedwaardes allemaal te laag waren en gaf hem een opkikinjectie. Wij wachtten op de opkikker maar er gebeurde niets. We gingen er dus vanuit dat we hem op de afspraak een week na de injectie waarschijnlijk moesten laten inslapen en bereidden vooral mijn dochter hierop voor.

Helaas, afgelopen vrijdag nacht begon poes te schreeuwen, het ging door merg en been. Hij was benauwd en kon bijna niet overeind komen. We zaten bij hem tot hij rustig werd en verwachtten dat hij in de ochtend dood zou zijn, maar nee, hij vocht door. En toen moesten wedus besluiten naar de spoedkliniek te gaan en het op een waardige manier te laten eindigen.
Wat kan een mens huilen en verdrietig zijn om een beest. Vreselijk, al was het eind mooi en rustig. Ik was al voor euthanasie, maar als je zag hoe rustig hij insliep en wegzakte, ben ik helemaal voor deze manier van waardig afscheid nemen.

En daar ligt ie nu in zijn grafje in de tuin. Met zijn voorletter van stenen, vaasje bloemen erop. Tjonge, wat gaan we dat beest missen. Dus er komt geen nieuwe meer, al zal het af en toe moeilijk worden alsvriendjes een jong beestje hebben, Toe mam, nee, ik ga niet meer voor de bijl. Afscheid nemen, zelfs van een beest, doet te veel pijn!