Dat een mens zo blij kan zijn om een uitkering te krijgen. Wie had dat verwacht. Ik heb mijn hele leven gewoon gewerkt voor alles en in periodes ook best hard gewerkt. Sinds ik met mijn huidige lief ben, heb ik voor het eerst het gevoel dat ik het niet alleen hoef te doen. In slechte tijden vangt hij het helemaal op en dat is heel fijn. Maar nu wij door alle perikelen van het afgelopen jaar financieel behoorlijk moeilijk zijn komen te zitten, heb ik daar veel moeite mee.
Ik werkte vanaf november bij een heel leuk bedrijf dat evenementen verzorgde voor bedrijven. Het was de ideale baan, zeker naast het bedrijfje wat ik toen had. We hadden het dus goed, verdienden lekker, hadden net ons huisje in Schoorl en het leven lachte ons toe. Ook al kwam die vreselijke zaak voorbij hadden we nog steeds het idee dat dat wel snel opgelost zou zijn. Maar toen de uitspraak van het kort geding niet goed was, er een 2e zaak aan kwam en ik na de zomervakantie plotseling geen werk meer bleek te hebben, ging het snel minder.
Ik dacht dat ik na mijn studententijd en wat andere periodes in het leven nooit meer in financiële problemen zou komen. Maar als je rekening na rekening krijgt en er beduidend minder geld binnenkomt, kan ik je zeggen dat je vermogen snel op een o-punt belandt. En geld gaat in je hoofd zitten en gaat er niet meer uit. Dan kan de Dalai Lama nog zo vaak zeggen dat het geen zin heeft te piekeren, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Heel wat nachten waren bij mij allang geen 8 en zelfs geen 6 uur slaap meer.
Mijn lief vond gelukkig na zijn sabattical, die langer duurde dan gepland, weer werk, maar hij stond er plotseling alleen voor. En dan merk je dat je leeftijd in deze woelige crisistijden tegen je gaat werken. Al heb je nog zoveel werkervaring, men ziet je geboortedatum en je gaat direct opzij. Ze hebben liever iemand met een MBO diploma, die ik niet heb, tenminste niet gericht op bijvoorbeeld administratieve zaken, dan een ervaren iemand zonder. Dom, maar wat doe je eraan?
Twee weken geleden ben ik naar het CWI gestapt, of hoe de instantie nu mag heten, om me officieel als werkzoekende in te schrijven. Misschien kan ik er gebruik van maken met ons bedrijfje wat we weer willen gaan opzeten. En daar gaf men aan dat ik beter toch maar moest proberen een uitkering aan te vragen. Men had mij verteld dat ik daar met mijn 0-uren contract geen recht op zou hebben, maar zij betwijfelden dat. Dus heb ik allerlei formulieren ingevuld. En kom je er tot je schrik achter dat ze eigenlijk alles van je weten. Je hele arbeidsverleden staat in je DigiD, van contract tot coontract, help.
Na nog wat telefoontjes en papieren opgestuurd te hebben belden ze vandaag. Per 1 december, de datum waarop ik officieel weg was bij mijn werkgever, gaf geen uitkering, maar aangezien ik al vanaf 25 augustus niet meer werkte kon het wel vanaf die datum. Dan kwam er wel weer een soort van boete over omdat ik het dan te laat had aangevraagd. Na weer een uur belde ze om door te geven dat ik een uitkering kreeg vanaf 25 augustus, die door zou lopen, gezien mijn arbeidsverleden, tot februari 2012.
En ben ik dus vanaf heden uitkeringsgerechtigd. En, mijn god, wat ben ik blij. Altijd gedacht dat ik me dan schuldig zou voelen, maar wat een onzin. Ik heb er altijd voor betaald en ja, het zit mij nu even niet mee, dus heb ik er ook recht op. Ik heb een traantje gelaten, was al blij dat 2009 voorbij was, maar weet nu zeker dat 2010 ons een heel ander, beter jaar zal gaan geven!!!
vrijdag 5 februari 2010
woensdag 3 februari 2010
Nachtmerrie
Sinds bijna een jaar ben ik in een soort van nachtmerrie beland waarvan ik het bestaan niet wist. Het ziet er naar uit dat ik er langzaam uit kom, maar ik blijf nog wat angstig, want wat kan er nu nog gebeuren.
Ik heb bijna 3 jaar gewerkt bij mijn achterburen, hard gewerkt in hun keuken tegen weinig geld. Na bijna 3 jaar hadden zij andere plannen, waar ik niet in mee wilde gaan en het werd eens tijd echt geld te verdienen of in ieder geval eens echt werk te hebben, dus zegde ik op.
Ik had nog geen idee wat ik zou gaan doen, maar het werd eerst zomer en het was heerlijk eens geen oppas te moeten regelen voor die weken dat je nog werkt. Lekker niets te hoeven, hele huis opruimen, alle kasten uitmesten, en in diezelfde tijd kwam een goede vriendin met de vraag een buffet te regelen voor een vriendin van haar die 40 werd. Ja leuk, dat leek me erg leuk.
En zo gebeurde het dat we ontdekten dat wij samen heel goed waren in iets wat we van onszelf wel wisten, namelijk koken, maar met z'n 2-en werkte het geweldig. We waren een team alsof we nooit anders hadden gedaan en dat straalden we blijkbaar uit. Tijdens dat feest werden we namelijk benaderd voor een feest te koken voor een house warming en even later ook voor een feest van wat collega's.
En dus namen we het besluit om samen een bedrijfje te starten, zeker nadat we gevraagd werden een plan en offerte te maken voor een personeelsfeest van het Leger des Heils voor 200 man!! En ja, daar waren we plotseling een bedrijf: Eef en Lien. Op 19 november startten we officieel.
In de tussentijd had ik ook een baantje voor 24 uur gevonden, het was dus druk, maar het leven was leuk en goed.
We waren blij, gelukkig en supertrots en iedereen leefde met ons mee. We hadden plannen voor zoveel dingen, maakten een website, tot er een telefoontje kwam van mijn vorige werkgever. Hij had mij gezien bij de groothandel, dat kon kloppen, ik had hem niet gezien, ik meldde in dat gesprek af en toe iets te doen met een vriendin en dat was dat. Een gesprek van 3 minuten.
Ik had al geen contact meer met ze, ook al woonden ze achter ons, ze kwamen al tijden niet meer achterom, maar zetten hun fietsen voor het huis, ik zocht daar verder niets achter. Ze waren tenslotte altijd al een beetje vreemd geweest, ook één van de redenen dat ik bij ze weg wilde.
En toen kwam die dag dat alles veranderde, 24 maart 2009. Er lag een brief op de mat van een advocaat dat ik werd aangeklaagd voor 80.000 euro vanwege een concurrentiebeding!
Ik kan je zeggen, dan wordt je gek!!
Mijn ex-werkgever doet specifiek in Italiaans eten en dat doen ze goed. Wij deden niets, maar dan ook niets met Italiaans eten, hadden een totaal andere aanpak, leken in niets op wat zij deden, dus waar hadden ze het over??
En iedereen die je het vertelde, inclusief de advocaat die we viavia leerden kennen, zeiden dat dit echt niet kon, dus leek het redelijk snel opgelost te worden.
Maar dan weet je nog niets van het rechtssysteem van Nederland en ik kan je zeggen, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En daar word je niet blij van.
Je kunt echt nog beter iemand iets letterlijk aandoen, dan dat je economisch iets doet.
En nu is het dus 3 februari 2010, heb ik sinds een paar weken een 2e uitslag en ben ik pas rond 13 april gerust, als de tijd voor het hoger beroep voorbij is voor ik echt weer vrolijk kan rondhuppelen. Heel veel geld armer, echt heel veel. Weet dat ik heel veel goede, leuke vrienden heb die me steunen in slechte tijden. En heel veel vertrouwen in justitie armer.
En over dit alles in een volgende blog dus meer.
Ik heb bijna 3 jaar gewerkt bij mijn achterburen, hard gewerkt in hun keuken tegen weinig geld. Na bijna 3 jaar hadden zij andere plannen, waar ik niet in mee wilde gaan en het werd eens tijd echt geld te verdienen of in ieder geval eens echt werk te hebben, dus zegde ik op.
Ik had nog geen idee wat ik zou gaan doen, maar het werd eerst zomer en het was heerlijk eens geen oppas te moeten regelen voor die weken dat je nog werkt. Lekker niets te hoeven, hele huis opruimen, alle kasten uitmesten, en in diezelfde tijd kwam een goede vriendin met de vraag een buffet te regelen voor een vriendin van haar die 40 werd. Ja leuk, dat leek me erg leuk.
En zo gebeurde het dat we ontdekten dat wij samen heel goed waren in iets wat we van onszelf wel wisten, namelijk koken, maar met z'n 2-en werkte het geweldig. We waren een team alsof we nooit anders hadden gedaan en dat straalden we blijkbaar uit. Tijdens dat feest werden we namelijk benaderd voor een feest te koken voor een house warming en even later ook voor een feest van wat collega's.
En dus namen we het besluit om samen een bedrijfje te starten, zeker nadat we gevraagd werden een plan en offerte te maken voor een personeelsfeest van het Leger des Heils voor 200 man!! En ja, daar waren we plotseling een bedrijf: Eef en Lien. Op 19 november startten we officieel.
In de tussentijd had ik ook een baantje voor 24 uur gevonden, het was dus druk, maar het leven was leuk en goed.
We waren blij, gelukkig en supertrots en iedereen leefde met ons mee. We hadden plannen voor zoveel dingen, maakten een website, tot er een telefoontje kwam van mijn vorige werkgever. Hij had mij gezien bij de groothandel, dat kon kloppen, ik had hem niet gezien, ik meldde in dat gesprek af en toe iets te doen met een vriendin en dat was dat. Een gesprek van 3 minuten.
Ik had al geen contact meer met ze, ook al woonden ze achter ons, ze kwamen al tijden niet meer achterom, maar zetten hun fietsen voor het huis, ik zocht daar verder niets achter. Ze waren tenslotte altijd al een beetje vreemd geweest, ook één van de redenen dat ik bij ze weg wilde.
En toen kwam die dag dat alles veranderde, 24 maart 2009. Er lag een brief op de mat van een advocaat dat ik werd aangeklaagd voor 80.000 euro vanwege een concurrentiebeding!
Ik kan je zeggen, dan wordt je gek!!
Mijn ex-werkgever doet specifiek in Italiaans eten en dat doen ze goed. Wij deden niets, maar dan ook niets met Italiaans eten, hadden een totaal andere aanpak, leken in niets op wat zij deden, dus waar hadden ze het over??
En iedereen die je het vertelde, inclusief de advocaat die we viavia leerden kennen, zeiden dat dit echt niet kon, dus leek het redelijk snel opgelost te worden.
Maar dan weet je nog niets van het rechtssysteem van Nederland en ik kan je zeggen, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En daar word je niet blij van.
Je kunt echt nog beter iemand iets letterlijk aandoen, dan dat je economisch iets doet.
En nu is het dus 3 februari 2010, heb ik sinds een paar weken een 2e uitslag en ben ik pas rond 13 april gerust, als de tijd voor het hoger beroep voorbij is voor ik echt weer vrolijk kan rondhuppelen. Heel veel geld armer, echt heel veel. Weet dat ik heel veel goede, leuke vrienden heb die me steunen in slechte tijden. En heel veel vertrouwen in justitie armer.
En over dit alles in een volgende blog dus meer.
Abonneren op:
Posts (Atom)