Fiets

Eén van de beste uitvindingen vind ik nog altijd de fiets. Ik zou niet weten wat ik zonder zou moeten. Mijn eerste fiets kreeg ik van mijn opa en oma toen ik zes werd. Mijn opa rende achter me aan om het te leren, ik had nog niet eerder op een fiets gezeten en volgens mij was deze fiets ook wat te groot. Mijn zusje stapte echter zo op, die had al leren fietsen op een fiets van een buurmeisje toen ze drie was.

We woonden in een niet al te grote plaats, dus deed je alles op de fiets. Bovendien had nog lang niet iedereen een auto in die tijd, ook wij kregen die pas later. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik melk moest halen bij de melkboer, dat zat toen nog in flessen, die hingen dus in een tas aan mijn stuur. Ik durfde alleen niet af te stappen, bang dat de tas zou vallen. Ik reed dus een aantal rondjes door de straat en mijn moeder dacht, wat is ze toch aan het doen. Uit pure wanhoop reed ik uiteindelijk mijn fiets in de prikbosjes van de buren op de hoek en hield zo de flessen heel. Een echte held ben ik dus nooit geweest. Niet op rolschaatsen, niet in de sneeuw op de fiets, niet op het ijs, altijd bang om te vallen. Nooit op een brommertje willen rijden. Maar de fiets, daar doe ik dus werkelijk alles op.

Mijn eerste echte vriendje woonde in een dorp ( of eigenlijk ver buiten een dorp ) zo'n 10 kilometer van mijn huis vandaan. Dat zal ik wat heen en weer gefietst hebben. Ikwoonde ook een periode in Castricum, dan reed ik rustig op de fiets naar mijn moeder voor koffie, toch snel 30 kilometer. En één keer ook een fietsvakantie gedaan in Noorwegen, maar dat was bepaald niet zo'n succes. Niet het juiste gezelschap, net een paar weken na het overlijden van mijn vader en de relatie die ik toen had was ook al niet meer zo geweldig. Dus geen fietsvakantie meer voor mij. Heb nog wel lang gedacht om een keer het IJsselmeer rond te fietsen, maar ga dit nu doen met mijn lief zodra zijn oude Vespa klaar is, wel zo prettig om dit toch enigszins gemotoriseerd te doen.

Ik heb mijn rijbewijs pas gehaald toen ik 27 was. Had nooit de behoefte dit eerder te halen, maar aangezien mijn moeder de auto niet weg deed na het overlijden van mijn vader en zijzelf niet kon rijden, was het dus wel zo handig. Ik haalde het in één keer, maar reed niet echt vaak met de auto. Had mijn eerste eigen auto pas toen ik 30/31 was, maar woonde toen in een dorp en kwam anders nergens zonder auto. Maar in Amsterdam heb je niet echt een auto nodig en nu woon, werk en leef ik in Haarlem dus doe alles op de fiets. Ik pak de auto alleen eens in de 2 weken als mijn zoon ergens moet voetballen of af en toe naar mijn moeder, maar doe dit ook rustig met de trein. Ik vind het wel heerlijk met de auto ergens naar toe te gaan, maar zit dan heerlijk op de passagiersstoel.

's Ochtends mijn dochter naar school brengen, boodschappen doen op de fiets ( dit doe ik werkelijk nooit met de auto ), naar mijn werk, al is dat 20 minuten fietsen, naar het strand en gewoon op zondag zomaar een stuk fietsen. Natuurlijk baal ik wel eens als het regent, vooral als ik naar mijn werk moet. Maar over het algemeen voel ik me altijd heerlijk als ik fiets, het is wat medidatief, je komt altijd rustig in je hoofd thuis en eventuele drukte is altijd weer verdwenen. Bovendien kun je alvast boodschappenlijsten in je hoofd maken, bedenken wat je gaat eten, hoe je een eventueel lastig gesprek gaat aanpakken. Kun je natuurlijk ook doen in de file, maar dan moet je toch nog steeds erg op anderen letten en ben je heel wat meer gestressed.

Ik ben nu toe aan een nieuwe fiets, want die van mij, een simpele, eigenlijk veel te zware, huis-tuin-keuken fiets is op. De ketting loopt er nog al eens van af en dan ben ik geneigd hem in het Spaarne te gooien, maar ik ben echt volledig ontfietst zonder. Zou echt nergens meer komen, want mijn lief heeft de auto nodig voor zijn werk en bussen vind ik vreselijk. Dus rondkijken naar een nieuwe fiets, heb er al één gezien, maar ja, 1000 euro ben je zo kwijt aan een goede, kekke fiets die zowel handig als niet te zwaar en sterk is. Mijn fiets moet tenslotte tegen een stootje kunnen. En moet ik is dus toch even mijn belastingteruggave afwachten of eindelijk dat geld van de brandverzekering en dan duurt het nog wel een paar weken voor de fiets klaar is.

Ik zie me al gaan deze zomer op mijn nieuwe fiets mét versnellingen, want die heb ik nu niet. Zoevend over de duinen, want het wordt natuurlijk een heerlijke zomer die we iedere dag op het strand gaan beleven. Wapperende haren, kratje met picknickspullen en handdoeken voorop. Ik ben er klaar voor, nu alleen die fiets nog!

Roots

Altijd als ik naar mijn ouderlijk huis rij, voelt dat als thuis komen. Toch zou ik er niet meer echt willen wonen. Ik ben het zo ontgroeid in al die jaren, dat het meer een vertrouwd gevoel geeft. Een herinnering aan vroeger.

Ik heb het er soms over met een vriendin die ik nog regelmatig zie en spreek vanuit mijn middelbare schooltijd. Wij zijn ongeveer gelijk ons ouderlijk huis uitgegaan en nooit meer in die buurt teruggekomen. Veel mensen wonen tijdens hun studietijd ergens anders, werken soms ook een periode ergens anders maar trekken uiteindelijk weer terug naar waar ze zijn opgegroeid. Of men blijft altijd wonen waar men is opgegroeid. Voor die mensen is het leven gewoon altijd doorgegaan op dezelfde plek. Maar als mijn vriendin of ik dus af en toe onze familie opzoeken is er voor ons alijd het nodige veranderd. Er zijn huizen verdwenen of er is juist bijgebouwd. En het lijkt voor anderen misschien gek, maar je vergeet ook veel van vroeger als je er weinig mee wordt geconfronteerd.

Ik heb altijd een ander geheugen gehad dan mijn zusje. Zij weet nog precies allerlei mensen en namen op te noemen van vroeger waar we bijvoorbeeld mee bollen pelden of op school zaten of bij ons in de straat woonden. Ik heb een ander geheugen. Weet nog allerlei interieurs van zelfs ons eerste huis wat we verlieten toen ik 6 was. Ik heb nog wel wat flarden van sommige plekken en mensen, maar weet echt veel dingen niet meer. Of het oppervlakkigheid is of minder interesse, weet ik niet. Ik denk ook dat er zoveel andere en nieuwe indrukken zijn bijgekomen dat het is vervaagd.

Als ik met die vriendin over dit soort zaken praat, hebben we altijd dezelfde ervaringen. Wij zijn als enigen uit de familie ergens anders gaan wonen. Mijn zusje heeft nog wel een jaar in Amsterdam gewoond, maar nadat wij samen naar Australië waren geweest wilde ze liefst weer terug naar haar oude omgeving. Ik heb ook nog wel een tijdje weer in de buurt gewoond, maar heb me altijd meer gehecht aan de personen waar ik mee leef dan de plek zelf. Al moet ik me natuurlijk wel thuis voelen op de plek waar ik woon.

Maar goed, als we erover praten valt ons altijd op dat zowel onze ouders als broers en zussen niet begrijpen dat je soms niet meer weet waar iets is. Dat je straten niet meer weet te vinden of namen niet meer kent. En al willen we beiden niet meer terug naar deze plek, voelen we ons soms ook weer buitenstaander. De hele familie maakt dingen mee of doet dingen met elkaar omdat ze bij elkaar in de buurt wonen. En jij bent daar geen deel van. Dat voelt gek, want je wilt er eigenlijk helemaal niet altijd bij zijn, maar toch ben je soms een beetje jaloers.

Het lijkt me ook best gek om, zoals mijn zus, je kind op dezelfde school te hebben als waar je zelf op hebt gezeten. En er zelfs nog een oude juf tegen te komen. Om nog steeds door diezelfde straten te lopen en ook nog steeds mensen van vroeger tegen te komen. Ik ken dat gevoel niet. Heb ook nooit echt behoefte aan reünies, maar vond het wel leuk een oude vriendin tegen te komen van de lagere school waar ik toen echt alles mee deed. We hebben, zonder het van elkaar te weten, onze kinderen zelfs dezelfde namen gegeven! Maar toch moet het, op een enkele kaart na, nog steeds tot een afspraak komen om elkaar weer echt te zien.

Ik denk daar soms over na, wat het is dat de één veel meer bezig is met vroeger dan de ander. Een zwager van mij is daar veel mee bezig. Ik weet niet wat hij denkt te vinden, want je mist volgens mij veel van het heden als je er iets te veel mee bezig bent. Uiteindelijk moet je het toch zien te doen met de huidige omstandigheden. Het is fijn als je leuke herinneringen hebt, en natuurlijk is het leuk je oude plekken nog eens terug te zien. Maar meestal is er toch het nodige veranderd en wat je toen had vind je vrij wel nooit meer terug.

Ik ben dus best blij dat mijn moeder nog steeds in mijn ouderlijk huis woont en ik dus met enige regelmaat even dat thuiskomgevoel kan ophalen. Maar ik ben ook altijd weer blij als ik naar mijn eigen stadshuis terug rijd, want daar ligt mijn leven nu. En maak ik weer nieuwe herinneringen om te koesteren en waarvan ik straks ook weer veel zal zijn vergeten.

Boven de 40

Ik las net allerlei intervieuws van net of bijna veertigers. Dat het leven zo veel makkelijker is, dat je niet meer zo onzeker bent en dat het wel eindiger wordt maar zeker niet minder leuk.

Ik kan me daar voor een groot deel wel in vinden, maar ik ben rond de 40 blijven hangen. Als ik foto's zie of stukken lees van mensen van 40 denk ik altijd: net als mij, maar dat is onzin, want ik ben de 40 al enige tijd gepasseerd en ben nu dichter bij de volgende fase, 50 dus.

Mijn 30e heb ik groots gevierd. Mijn 40e was ik weer zwanger van mijn , toen nog behoorlijk nieuwe, lief en het leven stond open. Alles kon, alles was nieuw en spannend. Een nieuwe man, nieuw huis, andere woonplaats en een nieuw leven op komst, dus wat was er mis aan 40 worden.
Maar nu ik die grens over ben van half 40, al een paar jaar, wordt het gevoel anders. Voor het eerst denk ik, ik vind dit eigenlijk niet leuk. Ik zie er echt nog prima uit, niemand schat mijn werkelijke leeftijd ( het scheelt echt als je op latere leeftijd kinderen krijgt ), ben nog actief genoeg, maar het leven wordt steeds eindiger en de dingen die ik nog wil doen steeds meer. Dus denk ik regelmatig: help, het moet even stoppen. Want ook de tijd lijkt steeds sneller te gaan en er is nog zoveel te doen.

Het is een feit dat je lijf, al ben je nog zo sportief, het gaat verliezen van de zwaartekracht. De rimpels trekken echt niet zo snel meer weg, maar dat is allemaal nog enigszins te aanvaarden. Al kost het me behoorlijk wat moeite. En wat zeur ik, want ik pas nog steeds in maatje 38, waar veel een moord voor zouden doen. Maar mini, nee, het voelt niet prettig meer. De rok moet toch wel rond de knie eindigen. En de vlechten die ik nog weleens in had, kunnen ook echt niet meer. Bovendien ga ik op foto's steeds meer op mijn moeder lijken en vind ik dat wel leuk??

En dan komen de eerste momenten van de overgang er aan. Ik zal er geen traan om laten om die maandelijkse periode af te sluiten, maar de bijwerkingen zijn niet echt leuk te noemen. De mensen die soms oppperen of God misschien toch een vrouw zou zijn, echt niet, die had die hormonen nooit bedacht. 's Nachts warm en zweten en behoorlijk emotioneel en opvliegend. Ik geef het je te doen als je ook nog een puber in huis hebt. Maar verder is het natuurlijk allemaal gezeik als je gezond bent.

Mijn lief begint het laatste jaar ook meer en meer te midlifecrisissen. Hij hoeft nog geen Harley ofzo, maar twijfelt wel erg aan waarom hij doet wat hij doet en dat het tijd wordt om nuttiger bezig te zijn. We voeren veel dieptegesprekken, maar de oplossingen zijn nog niet 1-2-3 voorhanden.

Nee, het duurt nog een paar jaar, maar of ik die 50 echt ga vieren, ik weet het niet. Ik heb nog even om dat te besluiten en tegen die tijd ben ik vast weer wijzer, maar ook weer een paar jaar verder, dus nog minder tijd en ik wil nog zoveel.......................

Zusje

Van de week vroeg mijn dochter tijdens het eten wanneer zij een zus zou krijgen. Dat lukt niet meer of misschien van je vader maar dan wordt het ingewikkeld. Dat begreep ze niet. Het zou natuurlijk nog kunnen dat er onverwacht iemand aanbelt, waar je vader niets van weet, maar onze lachbui vond ze niet grappig.Nee, net zoals jij mam, een grote zus.

Ja, een grote zus. Ze is inderdaad al vanaf haar 2e groter dan ik, maar ze is bijna 2 jaar jonger dus is en blijft ze altijd mijn zusje. Mijn zusje die niet altijd het meest makkelijke leven heeft gehad. Ze kwam tijdens een heel moeilijke bevalling ter wereld en is misschien daardoor toch altijd wat minder sterk geweest. Niet toen ze klein was, ze turnde fantastisch, had veel vrienden, zeker in haar puberteit. Maar op de middelbare school kreeg ze de ziekte van Pfeiffer, erg heftig en sindsdien was ze altijd wat sneller moe.

Ze was jonger en had daardoor de mazzel dat ze eerder dan ik uit mocht, want ze ging met mij mee. Alleen ging zij keurig op tijd naar huis in tegenstelling tot mij. We hadden veel gezamelijke vrienden, vooral toen ze ook nog een tijdje bij mij kwam werken. We gingen vaak samen uit. Ze sliep veel bij mij, ook toen ik allang samenwoonde, maar voor haar liep de liefde niet vlekkeloos.
We gingen veel op vakantie met elkaar, zeker in de tijd dat ik weer single was. Al flirtte ik er op los en had met enige regelmaat weer een vriendje, had zij die vooral tijdens de vakanties, vooral in Griekenland. We gingen samen naar Australië en later toen ik lang op reis ging met mijn toenmalige partner en zoon, zocht ze ons op in Indonesië en Thailand en reisde een tijdje mee.

Ze leek eindelijk de ware te hebben gevonden in een wat oudere man met bijna volwassen kinderen, wat ook een beetje haar kinderen werden. Ik zei nog tegen mijn moeder dat ze nu eindelijk een dochter had die zou gaan trouwen. Maar zonder een voor haar duidelijke reden hield dit plotseling op en toen kwam ze tot het besluit dat ze toch graag een kind wilde en dat dan maar alleen moest doen. Dapper, ik zou het nooit hebben aangedurfd, maar het lukte vrij snel en het leek goed te gaan.

In diezelfde tijd ontdekte ze dat ze reuma had. Tijdens de zwangerschap ging het goed maar het kwam in razende vaart terug na deze periode. Maar ook dat kon ze aan. Steeds minder werken, deels in de WAO, maar ze had een goede werkgever die meedacht, leuke collega's en het liep, natuurlijk niet altijd makkelijk, toch redelijk goed door. Haar huisje was klein maar leuk en klaar, de tuin opgeknapt, het leek zo goed te gaan. En ik was trots op haar. Vroeger leek ze wel eens snel te kunnen opgeven, maar nu met kind was ze sterker dan ik dacht.

Ik volgde de frustaties met alle instanties als je best wilt werken maar niet zo veel kunt. De regelgeving steeds strenger. Herkeuringen gaven aan dat ze meer moest werken, terwijl de artsen zeiden dat het niet kon. Maar ze ging door. En toen werd er op haar werk aangegeven dat men failliet ging. Ze kon blijven, maar natuurlijk tegen minder goede condities en een contract voor een half jaar. Na dat halve jaar kon ze alsnog vertrekken. En dan kom je in een traject, daar zou je dagelijks een blog over kunnen schrijven. Niet bemiddelbaar volgens het CWI. De volgende dag een baan aangeboden krijgen om schoon te maken in een kroeg, terwijl ze zelf iemand heeft die dat doet omdat ze dingen niet zelf meer kan. Te goed voor andere trajecten, maar ze blijft optimistisch. Je zou van minder ziek worden.

Vorige week belde ze me op mijn werk: of ik mee wilde naar het ziekenhuis want ze had een knobbeltje ontdekt in haar borst en ze wilde het liefst mij mee tijdens het onderzoek. Dat streelde me wel, want het contact is, mede door de afstand van wonen en haar ziekte die haar meer en meer beperkt, minder dan vroeger, maar natuurlijk ging ik mee. Maar ik werd ook ontzettend boos. Het mocht niet dat mijn zusje ook nog eens zo'n traject in zou moeten gaan. Ze had haar portie wel gehad.

Afgelopen woensdag zaten we dus in het ziekenhuis. Het duurde lang. Eerst een mammografie en foto's en daarna een echo. Ik zag een grote zwarte vlek op het scherm en schrok maar de arts meldde direct dat het een cyste was, goedaardig en dat ze zich echt geen zorgen moest maken. We gingen daarna direct aan de koffie met taart. Wat een last viel er van ons af. Al zal het leven voor mijn zusje natuurlijk nog de nodige vervelende dingen krijgen, dit gelukkig niet.

Toen ze me afzette bij het station zei ze, en nu op weg naar een borrel. Ik hoop dat het er meer zijn geworden!!!

Brand

Op 1 januari dit jaar hadden wij, zonder dat we het wisten, voor het eerst ( en ik hoop nooit meer ) te maken met brand. Aangezien we op vakantie waren tijdens oudjaar in Tsjechië, wisten we van niets. Onze dochter is jarig de dag voor oudjaar, een lastige periode om te vieren. De hele familie woont over het land verspreid en we hebben al een paar keer slecht weer gehad op haar verjaardag, zodat iedereen moest afbellen en dat is niet leuk voor een kind. Vorig jaar gingen we dus op haar verjaardag naar de Efteling en dit jaar pakten we het helemaal anders aan en gingen we ver weg. We genoten daar dus van de rust, sneeuw en lekker weg wezen met de feestdagen en kwamen uitgerust terug.

Nadat we allemaal weer aan het werk en op school waren belde mijn lief ons op dat we de kerstspullen niet meer hoefden op te gaan slaan want alles was verbrand. Het besef was er niet direct. Wij wonen namelijk heel mooi, maar erg klein en hadden daarom verschillende spullen die we niet kwijt wilden maar ook geen plek voor hadden opgeslagen in de bergruimte van mijn schoonzus. Toen zij echter vertrok naar Curacao en haar spullen liet opslaan moesten wij ook onze spullen kwijt. We huurden dus een box in zo'n storageloods op het industrieterrein. En ja hoor, op oudjaar kwam er een vuurpijl op het dak terecht en brandde de hele loods af en dus de opgeslagen spullen van zo'n 300 mensen. Dat stond dus in die brief, waarvan wij dachten dat het reclame was tussen de post van de vakantie en dus nog steeds ongeopend hadden liggen.

En ja, dan moet je gaan bedenken wat er allemaal in zo'n houten box stond en dat valt niet mee. Het oude theekastje van mijn oma, een zelfgemaakt speelgoedbankje ( gemaakt samen met mijn moeder tijdens een cursus timmeren voor vrouwen ), knuffels van mijn dochter, boeken, kleding en het allerergste en echt onvervangbaar, de dia's van de hele jeugd van mijn lief. Het komt langzaam binnen maar slaat dan even heel hard toe. Daarna moesten we, op het juiste tijdstip, zijn zus inlichten, want zij was dus haar hele inboedel kwijt. Echt een drama, die ze gelukkig redelijk rustig onderging. Op zo'n afstand heb je het besef natuurlijk ook niet direct. En daarna de rest van de broers en zussen, die dus ook een deel van hun jeugd niet meer konden zien, want als je vroeger dia's maakte had je meestal vrijwel geen foto's.

En dan gaat het pas echt beginnen. Eerst alles opschrijven, dan een gesprek, met gelukkig een tussenpersoon die alles zou gaan regelen. Dit was wel apart, aangezien hij vrijwel dezelde voor- als achternaam had van mijn lief. Werkelijk ieder ding noteren, het aantal stuks, wanneer gekocht, wat is de nieuwwaarde. Ik geef het je te doen. En dan was het voor ons nog maar een klein deel. Aangezien mijn schoonzus dus niet hier woont, liep dit ook via ons en kregen we alles dubbel. Dan weer alles opnieuw invullen voor je eigen inboedelverzekering. Kopiën van huurcontracten, weer een nieuwe partij voor de verhuurder, die ook weer alles wilde weten. En voor je het weet ben je dus al weer 3 maanden verder.

Gelukkig kreeg mijn schoonzus 2 weken geleden te horen dat ze vrijwel alles vergoed kreeg en werden wij vandaag gebeld dat ze ook een groot deel van wat we opgaven terug zullen betalen.
Maar al met al krijg je er natuurlijk niet je spullen mee terug. Onze kampeerspullen ( al zijn we niet zulke superkampeerders ) die kun je weer kopen. Ook de oude kleren die we toch niet meer zouden dragen, de boeken die we al hadden gelezen en de knuffels is geen probleem. Maar vooral de dia's, dat blijft pijn doen. Het zit in je hoofd, maar nooit zo duidelijk als ze nog eens echt te zien. Bovendien hebben die geen echte waarde maar vooral een emotionele, dus wat je ervoor krijgt is nooit genoeg.

We hebben gelijk onze inboedelvezekering weer eens doorgekeken, maar gelukkig zijn we goed verzekerd. Ik kan je zeggen dat je werkelijk ontzettend veel spullen moet kopen als je opnieuw moet beginnen en dat je dan echt heel veel geld nodig hebt. Ik hoop het dus echt niet nog eens mee te maken.

En wat we gaan doen met het geld wat we krijgen, behalve een tent en kampeerspullen te kopen? Nou misschien toch maar die keuken, of de grote platte tv of het prieel in de tuin of...........

Tijd

Het begrip van tijd is iets geks. Hoe ouder je wordt hoe sneller de tijd lijkt te gaan. De weken vliegen voorbij en de vrije dagen ook. Missschien omdat je in een soort vast patroon bent geraakt lijkt het alsof je zo weer een week verder bent en wat heb je eigenlijk gedaan? Ik kijk naar mijn weblog en zie dat ik al weer 2 weken niets heb geschreven, terwijl er toch genoeg is gebeurd, maar geen tijd heb gehad of beter gezegd genomen om er even voor te gaan zitten.

Mijn schoon zus is een jaar geleden naar Cuarcao vertrokken en nu vraagt mijn dochter regelmatig hoe laat het daar is. Slapen ze al of nog of zitten ze te lunchen terwijl wij net beginnen om het avondeten voor te bereiden? Het is een gek idee dat anderen in de wereld in een totaal andere tijd van de dag bezig zijn met allerlei dingen.

Ik heb regelmatig in andere tijdzones gezeten en het duurt altijd even voor je weer gewend bent aan het tijdsverschil. Eén keer was ik met mijn zus op reis naar Australië en hadden we een paar tussenstops van één of drie dagen in Bangkok en Singapore. Omdat het toen de eerste keer was dat we in Azië waren renden we daar rond en aangekomen in Australië namen we het eerste, veel te dure, hotel waar we 24 uur aan één stuk sliepen.

Nee, dan was de reis met de trein van Moskou via Mongolië naar Peking beter. Je zit dan wel dagen en dagen in een trein en in een voortschrijdend landschap van heel veel berkenbomen en veel dezelfde stijl huizen maar het tijdsverschil van uiteindelijk zo'n 5 of 6 uur verloopt vanzelf met steeds weer een uurtje verder, zodat je gewoon door gaat in de tijd.

Maar goed de tijd verglijdt de laatste tijd dus gevoelsmatig wel erg snel. De oudste al weer 16 ( ik moet mijn profiel dus nodig aan gaan passen ) en de jongste al weer 7. Ik zie ze beiden nog zo als baby's voor me. En de foto's van een jaar of wat terug geven toch echt wel aan dat de tijd niet stil heeft gestaan, al voel ik me geen dag ouder. Ik heb het er af en toe moeilijk mee. Doe ik wel genoeg op een dag, geniet ik wel voldoende en wat wil ik allemaal nog doen. Want met een beetje mazzel zit ik pas op de helft, maar waarschijnlijk er al over heen en dat voelt niet altijd goed.

Mijn moeder wordt dit jaar al 85 en ondanks wat lastige dingen het afgelopen jaar ( pols en enkel gebroken en veel te hoge bloeddruk ), maar nog steeds wonend op zichzelf, weer fietsend boodschappen doen, op de hoogte van het laatste nieuws en zelfs nog oppassen op de dochter van mijn zus. Da's toch niet verkeerd. Maar daarnaast toch wel vaak alleen, want velen om haar heen worden niet zo oud of zijn niet zo mobiel. Als je belt en ze zegt dat je de eerste bent die ze spreekt die dag, besef ik dat het niet altijd prettig is oud te worden. Dus beleef ik de momenten weer wat intenser en is tijd eigenlijk niet zo belangrijk.

Ik ben dus van plan om beslist oud te worden, vooral in de tijd te blijven leven en regelmatig even in de tijd stil te staan en te genieten van het moment, want het kan zomaar voorbij zijn en dan moet je toch weten en voelen dat je je tijd op dit stukje aarde goed hebt besteed.