Roots

Altijd als ik naar mijn ouderlijk huis rij, voelt dat als thuis komen. Toch zou ik er niet meer echt willen wonen. Ik ben het zo ontgroeid in al die jaren, dat het meer een vertrouwd gevoel geeft. Een herinnering aan vroeger.

Ik heb het er soms over met een vriendin die ik nog regelmatig zie en spreek vanuit mijn middelbare schooltijd. Wij zijn ongeveer gelijk ons ouderlijk huis uitgegaan en nooit meer in die buurt teruggekomen. Veel mensen wonen tijdens hun studietijd ergens anders, werken soms ook een periode ergens anders maar trekken uiteindelijk weer terug naar waar ze zijn opgegroeid. Of men blijft altijd wonen waar men is opgegroeid. Voor die mensen is het leven gewoon altijd doorgegaan op dezelfde plek. Maar als mijn vriendin of ik dus af en toe onze familie opzoeken is er voor ons alijd het nodige veranderd. Er zijn huizen verdwenen of er is juist bijgebouwd. En het lijkt voor anderen misschien gek, maar je vergeet ook veel van vroeger als je er weinig mee wordt geconfronteerd.

Ik heb altijd een ander geheugen gehad dan mijn zusje. Zij weet nog precies allerlei mensen en namen op te noemen van vroeger waar we bijvoorbeeld mee bollen pelden of op school zaten of bij ons in de straat woonden. Ik heb een ander geheugen. Weet nog allerlei interieurs van zelfs ons eerste huis wat we verlieten toen ik 6 was. Ik heb nog wel wat flarden van sommige plekken en mensen, maar weet echt veel dingen niet meer. Of het oppervlakkigheid is of minder interesse, weet ik niet. Ik denk ook dat er zoveel andere en nieuwe indrukken zijn bijgekomen dat het is vervaagd.

Als ik met die vriendin over dit soort zaken praat, hebben we altijd dezelfde ervaringen. Wij zijn als enigen uit de familie ergens anders gaan wonen. Mijn zusje heeft nog wel een jaar in Amsterdam gewoond, maar nadat wij samen naar Australië waren geweest wilde ze liefst weer terug naar haar oude omgeving. Ik heb ook nog wel een tijdje weer in de buurt gewoond, maar heb me altijd meer gehecht aan de personen waar ik mee leef dan de plek zelf. Al moet ik me natuurlijk wel thuis voelen op de plek waar ik woon.

Maar goed, als we erover praten valt ons altijd op dat zowel onze ouders als broers en zussen niet begrijpen dat je soms niet meer weet waar iets is. Dat je straten niet meer weet te vinden of namen niet meer kent. En al willen we beiden niet meer terug naar deze plek, voelen we ons soms ook weer buitenstaander. De hele familie maakt dingen mee of doet dingen met elkaar omdat ze bij elkaar in de buurt wonen. En jij bent daar geen deel van. Dat voelt gek, want je wilt er eigenlijk helemaal niet altijd bij zijn, maar toch ben je soms een beetje jaloers.

Het lijkt me ook best gek om, zoals mijn zus, je kind op dezelfde school te hebben als waar je zelf op hebt gezeten. En er zelfs nog een oude juf tegen te komen. Om nog steeds door diezelfde straten te lopen en ook nog steeds mensen van vroeger tegen te komen. Ik ken dat gevoel niet. Heb ook nooit echt behoefte aan reünies, maar vond het wel leuk een oude vriendin tegen te komen van de lagere school waar ik toen echt alles mee deed. We hebben, zonder het van elkaar te weten, onze kinderen zelfs dezelfde namen gegeven! Maar toch moet het, op een enkele kaart na, nog steeds tot een afspraak komen om elkaar weer echt te zien.

Ik denk daar soms over na, wat het is dat de één veel meer bezig is met vroeger dan de ander. Een zwager van mij is daar veel mee bezig. Ik weet niet wat hij denkt te vinden, want je mist volgens mij veel van het heden als je er iets te veel mee bezig bent. Uiteindelijk moet je het toch zien te doen met de huidige omstandigheden. Het is fijn als je leuke herinneringen hebt, en natuurlijk is het leuk je oude plekken nog eens terug te zien. Maar meestal is er toch het nodige veranderd en wat je toen had vind je vrij wel nooit meer terug.

Ik ben dus best blij dat mijn moeder nog steeds in mijn ouderlijk huis woont en ik dus met enige regelmaat even dat thuiskomgevoel kan ophalen. Maar ik ben ook altijd weer blij als ik naar mijn eigen stadshuis terug rijd, want daar ligt mijn leven nu. En maak ik weer nieuwe herinneringen om te koesteren en waarvan ik straks ook weer veel zal zijn vergeten.