Jongens en meisjes

Mijn dochter had vorige week een sportdag en zoals altijd met dit soort evenementen had men veel hulp van ouders nodig en had ik me dus ook opgegeven.
Op een groot sportveld had men 2 delen gemaakt, zodat de klassen 3 t/m 5 op één deel bezig waren en de hoogste klassen op een ander deel.
Bovendien had men alle groepen door elkaar gehusseld en zaten er in mijn groepje dus, buiten mijn dochter om, een aantal kinderen uit groep 3, 4 en 5, die elkaar niet kenden. Ik had 7 kinderen op mijn lijst, waarvan er 1 ziek bleek te zijn ( net de enige die ik wel kende! ) en bleven er dus 3 jongens en 3 meisjes over.

De start ging redelijk, al zag ik direct dat 1 van de jongens er één was waar ik rekening mee moest gaan houden. Hij was al druk in de weer met tassen slaan naar jongens in een groepje naast ons en stopte daar bepaald niet makkelijk mee, toen ik vroeg daar mee te op te houden. Er zat een Turks jongetje bij die lief was zolang zijn moeder er bij was, maar na aanvang gezellig mee ging klieren met het lastige jongetje. Dat begon al goed, dus.

Bij het eerste spel liep het redelijk, daarna moesten wij, d.w.z. de 3 meiden, achter de 2 jongens aan rennen, want die wilden het hele traject precies zo gaan doen zoals zij wilden. Het derde jongetje liep dromerig rond en waren we continu kwijt en mijn stem was ik halverwege het traject kwijt, om de 2 jongens enigszins in toom te houden.

Bij het blokjes omgooien, viel er per ongeluk een blokje tegen de borst van het 3e jongetje, die krijsend ter aarde strortte en mijn dochter, die dit had gedaan, bijna in tranen was omdat dat niet de bedoeling was. Ik keek voor de 20e keer op mijn telefoon of het al tijd was. Greep de 2 etterbakjes in hun kladden en zei dat ik het helemaal met ze had gehad, daar schrokken ze wel even van, maar wilden daarna eigenlijk niet meer mee doen. Het 3e jongetje besloot aan de kant te gaan zitten, onder het mom, ze pesten me en die meldde ik dat hij daar maar lekker moest blijven zitten tot we klaar waren. Ook daar keek hij verbaasd van op, meent ze dat nou? Ja, ik meende het. Zoek het maar uit jongens, we gaan wel verder met de meiden. Die dat prima vonden. Lekker rustig. Dat was dus ook weer niet de bedoeling, dus sloten de heren zich toch maar weer bij ons aan.

Ik ben zelden zo blij geweest de toeter voor het afscheidsijsje te horen als toen. De volgende keer als ik me aanmeldt, zal ik aangeven alleen meisjes in een groep te willen hebben, zo niet, doe ik niet meer mee. Ik hoorde dit van verschillende moeders, die geen zonen hebben. En ik heb er wel één, maar dan was er vaak wel één klier aanwezig, maar niet allemaal!

Ik geloof echt dat er wat moet worden gedaan aan enige strengere opvoeding. Er wordt te vaak gedacht, ach het zijn toch jongens, die zijn nu eenmaal wilder. Onzin! Gewoon nee roepen is toch niet te veel gevraagd. Het lijkt wel of iedereen ADHD heeft, maar dat is natuurlijk totale onzin.
Laatst bij een demonstratie van mijn dochters judo klasje waren er ook een aantal jongens die maar niet bleven zitten en de ouders vertederd toekeken. Ik ergerde me dood en dacht als dat er 1 van mij was, zou ik beslist wat zeggen.

Er zit wel één goede kant aan dit gebeuren. Momenteel studeren er al meer meisjes af dan jongens en zijn ze serieuzer in hun keuzes voor beroepen. Dus die meiden van ons gaan al deze heren dik overvleugelen. Eindelijk gaat het dan toch gebeuren, het duurt nog 15 tot 20 jaar maar dan krijgen de vrouwen toch echt alles voor het zeggen!!
En mogen wij, moeders, ons stevig op onze schouders kloppen. Nog even tanden op elkaar dus!