Droevig

Mijn schoonzus is na 4 weken in Nederland te zijn geweest weer vertrokken naar Curacao. Ze was de eerste dagen bij ons, daarna reed ze Nederland rond voor de verdere familie en vrienden en de laatste dagen was ze weer hier. Anderhalf jaar zit ze al alleen op het overzeese eiland en ze heeft het beslist niet makkelijk gehad. Het lijkt met vakantie altijd leuk om zo te wonen, maar als je er dan echt zit, toch weing vrienden hebt, werk vindt wat het eigenlijk net niet is en niet zo veel geld, dan kan het weer nog zo lekker zijn en de stranden nog zo mooi, je blijft alleen.

Maar goed, het laatste half jaar vond ze steeds meer haar plek en nu kwam ze dan terug om de familie weer te zien. Er was nog niemand van de familie geweest om haar op te zoeken. Ten eerste is het toch duurder dan iedereen dacht, tickets zijn niet zo goedkoop, zeker als je vast zit aan vakantietijden, en we waren allemaal bang dat ze zou besluiten toch maar weer terug te komen, dus durf je niet zo snel te boeken. Bovendien zegt mijn lief altijd, ik wil wel heen voor mijn zus, maar normaal zou ik nooit naar een eiland gaan waar ik alleen strand heb en verder weinig cultuur, dus als je je geld maar één keer kunt uitgeven, beslis je toch om iets anders te doen.

In eerste instantie zag ik er een beetje tegenop, want mijn schoonzus, die ik echt leuk vind en waar je beslist mee kunt lachen, praat erg veel. Zij praat volgens mij altijd alles uit waar ze over denkt, om op die manier alles op een rij te zetten, want ze heeft een behoorlijk "denkhoofd". Maar dat maakt dat je er zelf niet zo snel tussen komt en dat kan best vermoeiend zijn. Maar ondanks dat ze vond dat ze op het eiland veel rustiger is geworden en ik dat niet echt ontdekte, viel het erg mee en was het natuurlijk erg gezellig. De eerste dagen had ze veel afspraken en zagen we haar niet veel, behalve de avonden en zo hoorden we alles over haar en het eilandleven. En we merkten dat ze er toch wel gelukkig aan het worden is. Daarna al de familie af en vrienden, het idee alleen al, maakte mij moe, maar wellicht is het makkelijker als je alleen bent. Ik vind het niet prettig steeds in een ander bed te slapen en steeds dezelfde verhalen te moeten vertellen, maar als je al anderhalf jaar "droog" staat, is het wellicht heerlijk. Woensdag kwam ze weer bij ons en wilde ik graag weten wat ze voor afspraken had, want uiteindelijk wilden wij ook nog wel wat met haar doen. Dus de laatste dagen waren gezellig, druk en rumoerig.

De zaterdag voor vertrek gingen we eten met het grootste deel van de familie en kwam de zus van mijn lief uit Maastricht logeren met man en dochter, dus was ons kleine huisje helemaal overvol, maar daar hou ik dan wel weer van. Ik vind het leuk een tafel vol met mensen aan de koffie en ontbijt. 's Avonds overal bedden en iemand op de bank. Het is in mijn eigen huis, dus kan ik mijn eigen gang gaan en dat vind ik altijd lastig als ik bij een ander ben. Aangezien mijn lief een grote familie heeft, was het eten ook leuk, want zo vaak zit je niet met elkaar aan tafel. Het was dus een super afscheid.

En dan het echte afscheid, zondag op Schiphol, met alleen de Maastrichtse familie en wij. Dan komen toch de tranen en zeker toen wij in onze eigen auto richting huis gingen en de rest naar het zuiden, overviel mij een droevig gevoel. En dit keer lag het niet aan de hormonen. Ik had het graag nog even willen vast houden, dit grote gezin gevoel. Het samen met anderen dingen doen of puur het samenzijn. Afscheid nemen is toch een rot gevoel, iets waar mijn dochter altijd moeite mee heeft na een leuk weekend. Ze huilt altijd als we weggaan van een vakantie plek, van een weekend bij familie of na een leuk weekend met elkaar en weer naar school toe moeten. En nu had ik dit gevoel en moest ik wat tranen laten.

Daarna gingen we leuke dingen doen, naar Hoorn naar een playmobil tentoonstelling en vis eten met uitzicht op prachtige boten aan het IJsselmeer, maar het gevoel is pas vandaag weer weg. En mijn schoonzus?? Die zal nu in haar eigen huisje, waar ze naar uitkeek, beslist de komende dagen dit droevige gevoel hebben. Ook al is ze er op haar plek, na een maand weer gezellig met familie en vrienden te zijn geweest, moet het wel weer even heel erg alleen voelen. En zal de twijfel beslist weer even toeslaan!! Kop op, schoonzus, ga nu gewoon maar eens voor die liefde daar, waar je nog over twijfelt (of hij) en neem die grote stap, zodat je nooit meer alleen ergens naar toe hoeft te gaan en in ieder geval altijd weer terug komt bij iemand, want dat maakt het leven een stuk aangenamer!!

"Samengesteld" gezin

Het is een vreselijke uitdrukking, vind ik, maar wij zijn wel zo'n gezin. Mijn zoon heeft een andere vader waar hij een aantal dagen per week is. Aangezien mijn zoon sinds hij naar de middelbare school gaat nogal lastig is, valt dat niet altijd mee. Hij heeft het eerste jaar in Haarlem gedaan, maar dit vond hij vreselijk en hij deed geen moeite dit te veranderen, dus is hij het 2e jaar naar Amstelveen gegaan, waar zijn vader woont. Dit beviel beter, zeker met zijn vrienden, maar voor mij was het een soort afscheid. Ik heb tenslotte kinderen gewild om een gezin te zijn. Nu hij zijn school en vrienden in een andere plaats had dan waar ik woonde werd dit geen onderdeel van mijn bestaan. Op de basisschool, die ook in Amstelveen was, kende ik al zijn vrienden wel. Tenslotte kom je daar als ouder regelmatig, je helpt met zaken en ze kwamen ook wel bij ons thuis. Maar op de middelbare school ben je als ouder niet meer aanwezig en dus ook niet in het onderdeel vrienden. Dit is lastig, maar zoals alles, het went. Waar andere ouders het moeilijk krijgen met het verlaten van hun kind als ze gaan studeren, had ik dit dus al op de middelbare school.

Wat het bij ons extra lastig maakt, is dat zijn vader een chronische ziekte heeft en dus niet altijd in staat is goed te zorgen voor mijn zoon. Dit gaf wel eens de nodige strubbelingen. Nu mijn zoon dus ruim 16 is, wordt het op zich makkelijker omdat hij zijn eigen gang kan gaan, maar juist dit punt maakt het ook ingewikkeld. Waar hij bij ons gewoon onderdeel is van een gezin, is hij dat bij zijn vader niet. Die vindt het wel makkelijk dat hij weinig last van hem heeft, dus als hij weinig thuis is, is dat wel zo makkelijk. En als je pubers te vrij laat, ben je het overzicht behoorlijk kwijt. Iets waar ik nogal moeite mee heb.

Zijn zusje weet niet beter dan dat haar broer een andere vader heeft en dus een aantal dagen per week weg is. Ze vraagt meestal of hij thuis komt als ze uit school komt, zo niet, ook prima. Al vindt ze het niet leuk als hij er weinig is. Maar voor mijn lief is het een stuk lastiger, want hij is tenslotte niet de vader. Ik vind het vaak ook lastig. Eigenlijk moet ik de belangrijke zaken regelen met mijn zoon en zeker in het begin heb ik dat niet goed gedaan, of ben ik te makkelijk geweest. Ik heb zelden ergens spijt van, maar hier heb ik wel degelijk spijt van of zou ik een aantal zaken achteraf liever anders hebben gedaan. Zijn leven speelt zich dus voornamelijk bij zijn vader af en ik heb daar weinig zicht op. Bovendien is hij zeker de laatste 2 jaar behoorlijk aan het puberen geweest en hield zich weing aan afspraken en regels. Mijn lief ergert zich daar groen en geel aan, terecht, en ik heb de meeste discussies met mijn zoon op een moment dat hij er niet is en laat hem soms te veel gaan, waardoor het lijkt alsof ik alles goed vind, wat natuurlijk niet zo is. Maar het blijft lastig op deze leeftijd zaken af te spreken. Vooral het ongelofelijke alleen met zichzelf bezig zijn gedrag kan zeer storend zijn.

Scheiden blijft toch altijd falen, vind ik. Je hebt het je kind het nooit aan willen doen en laat daarom vaak te veel toe. Omdat je het ze niet nog moeilijker wilt maken. En als er wat jaren voorbij zijn, is dit moeilijk terug te draaien. Ik doe mijn best en zal vandaag weer eens een zoveelste gesprek voeren om zaken op een rij te zetten en wederom afspraken weer duidelijk te maken. Maar de rol van politieagent is niet zo erg de mijne. Het is een item in je nieuwe relatie die hierdoor behoorlijk onder druk kan staan.

Gelukkig houden we ontzettend van elkaar en zouden we nooit zonder elkaar kunnen. Bovendien zou ik het mijn dochter niet aan willen doen, maar er zijn zeker momenten dat je denkt, waren we maar een gewoon gezin en waren ze maar allebei van ons samen. Dan kun je de opvoedtaken echt samen delen, want volgens mij is een vader toch vaak iets duidelijker en strenger en mis ik die bij mijn zoon toch wel. Natuurlijk geeft mijn lief ook zijn mening, maar ja, het is uiteindelijk niet zijn vader, niet waar.

Al met al is een "samengesteld" gezin niet altijd zo gezellig en gemakkelijk als het er van de buitenkant uiziet. Maar we doen ons best en zolang jet het pratende houdt moet het lukken. Bovendien komt er altijd de dag dat ze het zelf moeten gaan doen en zo ver ik het om me heen zie, zien de meesten dan in dat het toch nog niet zo beroerd was, thuis!!!

85

Wat een vreemde titel denk je. Nou, dat valt wel mee. Mijn moeder is pas 85 geworden en dat vind ik een ongelofelijke prestatie. Wij moeten dat nog maar zien te worden en zeker als je haar ziet. Niet dat altijd alles zonder problemen verloopt, zeker het afgelopen jaar niet. Eerst brak ze haar pols toen ze viel met de fiets (met kleinkind achterop!), daarna was het haar enkel na een slippartij van een houten opstapje, daarna plotseling naar het ziekenhuis (bleek een veel te hoge bloeddruk te zijn) en na hartcontrole ging ze naar huis, met voor het eerst in haar leven pillen en nu gleed ze pas uit over een handdoek en bezeerde ze haar rug. Ik kan je vertellen dat ze daar allemaal behoorlijk over moppert en ze zichzelf een oud mens begint te voelen.

Misschien toch maar naar een tehuis opperen sommigen, maar wat denk je, ze gaat toch niet tussen die oudjes zitten!! En ik denk dat ze gelijk heeft, ze krabbelt iedere keer weer op, zeker nu ze minder pillen slikt. Ze kan in de buurt haar boodschappen doen (liefst op de fiets!), kent alle buurtjes en mijn zus woont vlakbij, dus wat wil je nog meer. Verkassen zou denk ik heel slecht zijn.

Afgelopen zaterdag moest dit jubileum dus worden gevierd en dat deden we buiten de deur in een soort cafeetje. Vrijwel iedereen die was uitgenodigd kwam, zelfs uit Delft en Amsterdam. Ze zag er wel wat tegenop, wilde liever niet in de belangstelling staan, maar dat gebeurde natuurlijk toch. En ze genoot. Liep van tafel naar tafel en sprak met iedereen. En de "visite" genoot ook. Anders loop je de hele dag op een verjaardag met koffie, taart en hapjes rond te rennen en spreek je niemand echt. Nu renden anderen rond en had iedereen tijd om elkaar te spreken. Ik zag neven die ik 30 jaar niet had gezien, één had ik op straat echt nooit herkend. Dus dat was grappig.

Ik had de laatste tijd allerlei verhalen van haar jeugd en huwelijk genoteerd en dat samen met oude foto's in een boek gedaan (via zo'n programma van de Hema) en was hier werkelijk trots op. Zo ontstaat er een soort van familiekroniek die wij als kinderen verder kunnen laten gaan. Iets wat ik zeker voor mijn kinderen wil gaan doen.

Op zo'n moment mis ik mijn vader wel. Aangezien hij overleed toen ik 24 was, heb ik hem nooit al die dingen kunnen vragen, zoals ik bij mijn moeder kon. Boevndien was hij enig kind, dus was er ook verder niemand om aan te vragen. Dat vind ik nog steeds ontzettend jammer. Hij had het feest prachtig gevonden, hield namelijk wel van in de belangstelling staan. Dus was het toch wel beter dat ie er niet was, nu ging alle aandacht naar mijn moeder, die anders vast op een achterafje was gaan zitten.

Daarna gingen we dus nog eten met de kinderen en kleinkinderen En zo was de dag goed. Ze belde mij gisteren om te bedanken en te zeggen dat ze zo genoot van het boek. Daar ben ik blij mee, net als het feit dat ze er nog steeds is en we van elkaar kunnen genieten.
Mijn dochter zei op de terugweg: Mam, wat is jouw mamma toch lief. En dat is ze!!!

Wat eten we vandaag?

Ook al ben ik gek op koken en gaat er geen dag voorbij dat ik niet met eten bezig ben, heb je van die periodes dat je denkt, wat eten we nu weer vandaag? En is er weinig inspiratie. Je hebt van die gerechten die je regelmatig eet, vooral als je nog kleine kinderen hebt die hun voorkeuren hebben. Bovendien ben ik degene die kookt bij ons thuis. Mijn lief heeft een paar klassiekers, dus als ik hem een keer vraag om te koken weet je bijna altijd wat je gaat krijgen, één van de drie favorieten, pasta bolognese op eigen wijze, nasi op eigen wijze en zo is er nog wel één. Lekker, echt wel, maar niet bepaald creatief te noemen.

Als ik kook is het meestal niet standaard, al eet ik tegenwoordig weer wat meer aardappels. Die zijn er lange tijd vrijwel uit geweest, maar je kook- en eetgewoontes passen zich toch regelmatig aan. Als je kijkt naar recepten van een aantal jaar geleden, blijven er altijd wel een aantal toppers over, maar meestal ben je toch weer anders gaan koken of met andere producten. Ik ben de laatste jaren toch steeds meer gaan letten op biologische producten en je proeft toch echt wel verschil tussen een tomaat van de biologische markt of de supermarkt!

Nu ik met mijn vriendin bezig ben met het cateren van feestjes is het grappig om te zien dat we onbewust op de goede lijn zitten. Zij las pas een lijstje van dingen die nu steeds belangrijker worden, zoals meer europees koken (dus minder oosters) en het roken van dingen wordt meer gedaan, iets waar zij mee is gaan experimenteren na het aanschaffen van een rookoventje. Natuurlijk lees je bladen en wordt je zo onbewust een richting opgeduwd, maar je moet de dingen tenslotte ook nog lekker vinden.

Blijft het feit dat ik toch regelmatig bij het boodschappen doen rondloop met de gedachte, wat nu weer te eten. Er zijn weken dat ik op maandag al een heel lijstje weet voor de hele week, die door omstandigheden best wel verandert gedurende die periode. Maar er zijn ook dagen of zelfs soms weken dat ik echt geen inspiratie heb. Gelukkig ben ik goed in het maken van dingen op het moment zelf. Ik trek kasten en koelkast open, kijk wat er in ligt en gooi wat bij elkaar en zo kom je soms op nieuwe dingen die je daarna regelmatig op tafel zet.

Er eten vaak kinderen van mijn dochter mee en dan merk ik dat er veel kinderen zijn die weinig lusten. Of die niet zo veel gewend zijn. Er wordt blijkbaar veel rekening gehouden met wat een kind lust en daar wordt continu rekening mee gehouden. Ik ben van mening dat ze best wat moeten proberen en op die manier eeen smaak kunnen ontwikkelen. Ik begrijp best dat ze niet gek zijn van bijvoorbeeld witlof of spruitjes en die zal ik ze niet snel voorzetten, maar verder mag er best wat worden gegeten. En dan vind ik het wel grappig dat er moeders op mij afkomen voor het recept van iets wat hun kind heeft gegeten, zoals laatst een spinazietaart of de meest simpele soep die je kunt bedenken, ( gewoon kant-en-klare soep uit een zak, aangevuld met verse soepgroente, verse tortellini en gehaktballetjes) en juist dit soort recepten zijn op laatste momenten bedacht en gemaakt en die blijken dan toppers te zijn. Dus als je het echt even niet weet, keer je kasten om. Er ligt altijd wel voldoende in om wat van te maken en probeer gewoon iets. Lukt het niet kun je altijd nog die pizza bestellen!!!

Huiskamerrestaurant

Tjee, wat een lang woord eigenlijk, huiskamerrestaurant, een goede voor galgje. Afgelopen vrijdag waren mijn lief en ik uitgenodigd door vrienden bij vrienden van hen, die eens per maand een huiskamerrestaurant hebben. Dit houdt in dat een aantal mensen die zich via hun nieuwsbrief via email hebben aangemeld komen eten, maximaal 12 en dan eten wat de pot schaft. En dit is natuurlijk geen boerenkool met worst!

Ik was erg nieuwsgierig hoe dit zou gaan en wat we zouden eten. Mijn lief was vooral benieuwd naar het gezelschap en zat al te bedenken welke smoes hij moest gebruiken als hij eerder weg zou willen gaan. Natuurlijk waren onze vrienden er, maar ja, hoe zou het verdere gezelschap zijn en heb je daar genoeg gespreksstof mee.

Op de fiets er naar toe, tussen de buien door, en daar aangekomen kwamen we in een prettig huis met een grote tafel en een mooie keuken. We kregen een glaasje prosecco en maakten contact met de eigenaren van dit initiatief en het verdere gezelschap, wat gelukkig mee viel. De meesten van onze leeftijd ( nog net niet middelbaar dus ) en 2 jongere mannen, die elkaar over het algemeen al eens eerder hadden gezien. We pasten er prima tussen.

Het eten was lekker, 2 crostini's, verschillend belegd, een salade met geroosterde paprika, heerlijke indiase curry en een soort panna cotta toe met gemarineerde perzik. En daarbij zo veel wijn als je wilde. Koffie toe met eventueel een likeurtje en de avond vloog ongemerkt om. We moesten 25 euro p.p betalen, dus er wordt niet echt veel aan verdiend. Er was gespreksstof genoeg, dus zaten we zo tot half 12 te eten.

Aangezien ik bezig ben met mijn eigen catering, bedacht ik of zoiets wat voor mij zou zijn, maar wist al snel dat ik niet zo zou willen werken. Ik ben gek op koken, maar niet gek op koken als men mij op mijn vingers kijkt. Ben het liefst zelf en alleen bezig, bereid zo veel mogelijk van te voren al voor, zodat ik op het moment suprême alles snel op tafel kan zetten, zonder dat er nog veel aan moet worden gedaan. Vandaar ben ik vooral goed in buffetten, hapjes en dergelijke en dus beter geschikt voor het cateren op locatie. Alles maken, ter plekke nog wat kleine dingen afmaken, alles mooi neerzetten en wegwezen!!

In mijn hoofd zit altijd een soort droom van een Bed & Breakfast te hebben, waar ik natuurlijk een lekker ontbijt wil serveren en 2 of 3 keer per week eten wil maken ( dan wel alleen wat de pot schaft ), maar niet met de bedoeling met mijn gasten mee te eten. Want ook al kan ik prima sociaal zijn om het sociaal zijn, een hele avond met een gezelschap wat ik niet zelf heb uitgenodigd, zou mij vast niet altijd goed bevallen, denk ik. En mijn lief zou zeker snel afhaken.

De week ervoor waren we met andere vrienden tijdens de restarantdagen in een restaurant in Amsterdam waar we ook aan grote lange tafels zaten, zodat je ook wel met de buren in contact kwam. ( Op zich leuke mensen die wijn uit Tsjechië importeerden). Ook was het eten daar lekker, en had je ook het gevoel in een huiskamer te zitten. Er werd live jazz muziek gemaakt en was dus een prima plek om naar toe te gaan. Maar wel totaal anders.

Het blijft leuk om zo hier en daar rond te kijken en te bedenken wat je zelf leuk vindt van bepaalde dingen, zodat je er voor jezelf achter komt wat bij je past. De Parade sfeer is wat het beste bij mij en mijn vriendin/collega past, met een wat lossere stijl van eten, ietwat bonter opdienen en inrichten, maar wel goed over nagedacht. Het lijkt bohémien, maar is natuurlijk altijd goed gestyled.

We zitten dus vast wel op de goede weg en daar kom je steeds meer achter als je hier en daar eet en rond kijkt. Echt, we doen het beslist goed!!

Bekend worden

Vroeger dacht ik altijd dat ik nog weleens beroemd zou worden. Maar dat denkt natuurlijk iedereen. Ik was toen veel bezig met ballet en dacht daar wel mee door te gaan. Een blessure, puber zijn en het krijgen van een vriendje veranderde dat. Daarna ging ik de mode in en dacht dat het daar wel mee zou lukken, maar ook dat bleek niet mee te vallen. Om beroemd te worden in de mode moet je wel zo goed zijn en de tijd en mensen om je heen mee hebben dat ook dat mij al snel duidelijk werd. Hierin zou het niet gaan lukken.

Dan ga je samenwonen en nog eens. Krijgt een kind, vind eindelijk de man van je leven, krijgt nog een kind en eigenlijk is dat beroemd worden allang uit je gedachten verdwenen. En ook totaal niet belangrijk meer. Bovendien, zou je het nu misschien ook niet eens zo leuk meer vinden. Bovendien, vandaag de dag is iedereen beroemd. Als je maar één keer met wat dan ook met je hoofd op tv bent geweest sta je al snel lintjes te knippen, doe je mee aan dans en schaats programma's en sta je in "de bladen".

Tenminste, als ik deze bladen wel eens in kijk, ken ik meer dan de helft niet van de mensen die hier in staan, dus wat is beroemd zijn vandaag de dag nu eigenlijk?

Nu ben ik dus al enige tijd af en toe een blog aan het schrijven en krijg ik ook regelmatig enthousiaste reacties en plotseling denk je dus. Hé, misschien kan ik hier meer mee. Want als ik wel eens blogs lees op forums, vind ik die toch niet altijd even goed. En zo slecht zijn die van mij dan toch niet. Dus waarom zou ik ook niet een column kunnen schrijven voor wat dan ook.

Maar ja, hoe doe je dat. Hoe kom je onder de aandacht van anderen dan de bekende mensen om je heen. En natuurlijk, ook hier blijken genoeg mogelijkheden te zijn als je op internet rondsurft. Ik vond ze niet, ben niet zo geduldig en niet zo'n goede zoeker, maar mijn lief, die ook van mening is (echt waar!) dat er meer uit te halen valt, vond deze wel. En sta ik dus op andere sites, waardoor je misschien wordt gevonden via andere kanalen.

Dus opeens is dat beroemd worden weer een beetje aanwezig. En gaat het niet lukken met mijn blogs dan komt het vast wel met mijn eten! Mijn vriendin en ik zagen ons al in de Living langs al "onze" vaste aanleveradressen gaan en dit natuurlijk verrijkt met mooie sfeerfoto's.
Echt, ook al ben ik dan de veertig ruim gepasseerd, ik word nog wel beroemd!!!!!!!

Werk

Ik ben, zoals ik al eerder meldde, gestopt met mijn vorige baan. Ik zat er al een paar jaar, was toe aan iets anders en mede omdat het weinig verdiende ( erg weinig! ) gaf mijn lief al lange tijd aan dat ik beter kon stoppen. Ook het feit dat onze kinderen in dezelfde klas kwamen gaf de doorslag, zo ging werk en privé voor mij wat te veel in elkaar overlopen. Het moment dat ik dus besloten en vooral gemeld had dat ik ging stoppen was ik opgelucht. Daarna begon de zomervakantie en was ik weer 6 weken verder, wat ook wel prettig was, geen gedoe met opvang regelen tijdens de vakantieweken dat je wel werkt, maar nu is iedereen al weer even aan het werk en ga je denken, wat nu?

Met een vriendin heb ik een feest (van een vriendin van haar) van voedsel voorzien en dit was zo'n succes en liep zo prettig met elkaar dat we dezelfde avond weer een opdracht hadden. En daarna weer één en de nodige aandacht en vraag om informatie, zodat ik plotseling bezig ben om samen een klein bedrijfje op te zetten. Kamer van Koophandel uitzoeken, belastingen, bankrekening openen, website, mijn god, wat er allemaal niet bij komt kijken. Gelukkig hadden we direct al een naam en hebben we nu dus kaartjes, dus het wordt steeds meer proffie. Gaat wel een beetje snel maar is erg leuk.

Maar goed, dit is natuurlijk heel erg leuk, maar er wordt, zeker de komende tijd, natuurlijk niet genoeg mee verdiend. Dus zal er toch naar een andere baan moeten worden gekeken. Maar wat?? En nu kom ik er eigenlijk achter, dat ik het best eng vindt. Belachelijk natuurlijk, ik heb al zo veel gedaan, maar ben opeens bang door de mand te vallen omdat ik misschien helemaal niet zo veel kan. Ik ben altijd vrij makkelijk van de ene in de andere baan gerold, ook als ik er niet voor had geleerd en nu moet ik echt gaan solliciteren. En ergens opnieuw beginnen en weer vast komen zitten in een vast patroon met vakantie regelen enzo. En dan werkt mijn leeftijd vast ook niet echt mee. En wat dacht je van mijn gejobhop, kan gunstig zijn maar vaak ook niet. En..... onzin allemaal, ik durf gewoon niet!!

Nu is mijn lief ook al geruime tijd aan het nadenken over waar hij nu eigenlijk mee bezig is en hoe hij verder zou willen. Het hoort ook beslist bij de veertigers van nu, dat je gaat nadenken over alles en het is natuurlijk het moment om nog te veranderen. Maar ja, hij verdient goed en als ik niet werk (wat dus ook alleen maar kan omdat hij voldoende verdient) kan hij ook geen gekke beslissingen nemen. Dus moet ik mijzelf een schop geven en aan de gang gaan.

Goed, een curriculum vitae is zo gemaakt, ik had nog een oud concept, die hier en daar moest worden aangepast. Gekeken naar wat ik eerder heb gedaan en wat ik daarvan wel weer zou willen doen en nu net de eerste twee open sollicitaties de deur uitgedaan. Wordt het wat is het prima, zo niet, gaan we weer verder zoeken. Er komt beslist wat en anders wordt het nieuwe bedrijfje vast een superhit!! En het gekke is, nu ik de stap heb genomen, lijkt het al niet meer zo eng en heb ik er eigenlijk stiekem best wel zin in!!!

Mijn man is een klusser

Iedereen kent waarschijnlijk het programma wel : "Help, mijn man is een klusser" of hoe het ook precies heet. Ik heb het nog nooit helemaal bekeken maar ken het vooral van de voorstukjes en dan denk je al: mijn god, hoe moet zo'n puinhoop nog goed komen.

Nou, mijn lief is dus ook een klusser, maar dan een goede. En het wordt tijd dat ik daar eens een ode aan wijdt, want omdat hij echt heel veel doet in huis, lijkt het af en toe of het normaal is en komen er iedere keer weer lijstjes met wat nog te doen. En zoals iedereen ook wel weet, ben je nooit klaar in een huis. En wij zeker niet, want wij zijn niet zo van lang alles hetzelfde houden, dus verandert er ieder jaar wel wat.

Maar goed, hij kan dus echt prachtige dingen maken. Hij tekent ze zelf, rekent alles uit en gaat aan de slag. En wat vooral belangrijk is, het meeste komt ook af!! Natuurlijk zijn er dingen die soms langer duren, valt ook niet mee alles in je vrije tijd te doen, die ook nog moet worden gedeeld met vrouw en kinderen en vrienden, dus veel tijd blijft er vaak niet over. Maar er zijn toch de nodige weekends dat hij meestal fluitend aan dingen werkt.

Wat hij zoal heeft gemaakt? Een prachtig houten keukentje voor dochterlief, met alles er op en er aan, wasbakje, oventje, laatjes, kookplaatjes, vrijwel niemand gelooft dat ie het zelf heeft gemaakt. Een slim uit elkaar te halen poppenhuis (waar ik wel mee heb geholpen om te behangen en tapijt in te leggen), wat zo in de winkels zou kunnen, ware het niet dat het dan te duur zou worden. Kledingkasten op maat in de slaapkamer, bank met bergruimte bij de eettafel en ga zo maar door. Pas een prieel in de tuin, waar we ontzettend van genieten met zowel zon (al weet ik niet waar die is gebleven) en regen. Daarin staat ook een zelfgemaakte tuinbank en liggen er al plannen voor een buitenkeuken. Hij is nu bezig met een kast voor in de badkamer, die nogal (op zijn zachtst gezegd) klein is en op deze manier zowel de wasmachine als ieder zijn shampoo en zo moet gaan bergen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ik hoor het al, jullie willen ook zo'n man. Jammer, deze is van mij en daar blijf ik (en echt niet alleen om zijn klussen, al vind ik hem dan best stoer) echt wel bij!!

Het liefst zou hij altijd zo bezig willen zijn en ik zou hem dat ook graag gunnen, want hij is dan echt in zijn element, maar het brengt beslist niet genoeg geld in het laatje, helaas. We heten niet allemaal Piet Hein Eek. Dus als de jackpot van de staatsloterij dan eindelijk bij ons binnen gaat komen, zal ik de eerste zijn die zegt, nu kun je eindelijk doen wat je wilt. We hoeven geen huis van een miljoen, iets groter zou natuurlijk leuk zijn, geen super auto, geen zwembad (een trampoline zou al leuk zijn), maar de vrijheid om te doen wat je wilt zou heerlijk zijn.

Ik roep dus niet: Help, mijn man is een klusser, maar thank god, mijn man is een klusser. Ik ben namelijk super trots op hem en dat mag ook wel eens worden gezegd!!