Werk

Ik ben, zoals ik al eerder meldde, gestopt met mijn vorige baan. Ik zat er al een paar jaar, was toe aan iets anders en mede omdat het weinig verdiende ( erg weinig! ) gaf mijn lief al lange tijd aan dat ik beter kon stoppen. Ook het feit dat onze kinderen in dezelfde klas kwamen gaf de doorslag, zo ging werk en privé voor mij wat te veel in elkaar overlopen. Het moment dat ik dus besloten en vooral gemeld had dat ik ging stoppen was ik opgelucht. Daarna begon de zomervakantie en was ik weer 6 weken verder, wat ook wel prettig was, geen gedoe met opvang regelen tijdens de vakantieweken dat je wel werkt, maar nu is iedereen al weer even aan het werk en ga je denken, wat nu?

Met een vriendin heb ik een feest (van een vriendin van haar) van voedsel voorzien en dit was zo'n succes en liep zo prettig met elkaar dat we dezelfde avond weer een opdracht hadden. En daarna weer één en de nodige aandacht en vraag om informatie, zodat ik plotseling bezig ben om samen een klein bedrijfje op te zetten. Kamer van Koophandel uitzoeken, belastingen, bankrekening openen, website, mijn god, wat er allemaal niet bij komt kijken. Gelukkig hadden we direct al een naam en hebben we nu dus kaartjes, dus het wordt steeds meer proffie. Gaat wel een beetje snel maar is erg leuk.

Maar goed, dit is natuurlijk heel erg leuk, maar er wordt, zeker de komende tijd, natuurlijk niet genoeg mee verdiend. Dus zal er toch naar een andere baan moeten worden gekeken. Maar wat?? En nu kom ik er eigenlijk achter, dat ik het best eng vindt. Belachelijk natuurlijk, ik heb al zo veel gedaan, maar ben opeens bang door de mand te vallen omdat ik misschien helemaal niet zo veel kan. Ik ben altijd vrij makkelijk van de ene in de andere baan gerold, ook als ik er niet voor had geleerd en nu moet ik echt gaan solliciteren. En ergens opnieuw beginnen en weer vast komen zitten in een vast patroon met vakantie regelen enzo. En dan werkt mijn leeftijd vast ook niet echt mee. En wat dacht je van mijn gejobhop, kan gunstig zijn maar vaak ook niet. En..... onzin allemaal, ik durf gewoon niet!!

Nu is mijn lief ook al geruime tijd aan het nadenken over waar hij nu eigenlijk mee bezig is en hoe hij verder zou willen. Het hoort ook beslist bij de veertigers van nu, dat je gaat nadenken over alles en het is natuurlijk het moment om nog te veranderen. Maar ja, hij verdient goed en als ik niet werk (wat dus ook alleen maar kan omdat hij voldoende verdient) kan hij ook geen gekke beslissingen nemen. Dus moet ik mijzelf een schop geven en aan de gang gaan.

Goed, een curriculum vitae is zo gemaakt, ik had nog een oud concept, die hier en daar moest worden aangepast. Gekeken naar wat ik eerder heb gedaan en wat ik daarvan wel weer zou willen doen en nu net de eerste twee open sollicitaties de deur uitgedaan. Wordt het wat is het prima, zo niet, gaan we weer verder zoeken. Er komt beslist wat en anders wordt het nieuwe bedrijfje vast een superhit!! En het gekke is, nu ik de stap heb genomen, lijkt het al niet meer zo eng en heb ik er eigenlijk stiekem best wel zin in!!!