Strand

Er zijn mensen die van bossen houden en daar graag door heen wandelen of zelfs wonen.
Ik ben echter een echt strand mens. Bossen vind ik snel donker en geven mij een opgesloten gevoel. Ik vind het heerlijk over de Veluwe te fietsen en te lopen, maar dan vooral de open heidevelden en zandverstuivingen. Het zal beslist te maken hebben met waar je bent opgegroeid.

Als kind woonde ik ten hoogste een half uur fietsen en dus een kwartiertje met de auto van het strand vandaan. Mijn ouders waren geen strandmensen in de zin van op het strand liggen, maar we liepen er wel veel en zeker met storm gingen we altijd hoge golven kijken. Jezelf met moeite het duin opklimmen en dan zien of de zee tot aan de duinen stond. Ik kan me een keer herinneren dat we met de auto heen waren gereden en boven op het duin de auto flink heen en weer zagen gaan door de wind, dat was wel een spannend maar ook wel eng gezicht.

Vanaf mijn pubertijd ontdekte ik het strand vooral voor het liggen in de zon en de zomer. En in die tijd het bruin worden, wat erg belangrijk was.

Mijn vakanties komen uiteindelijk ook altijd terecht bij zee. Hoeft niet de hele vakantie te zijn, maar er moet toch altijd een moment zijn waarop ik een zee kan zien met zijn eindeloze blauwe vlakte. Een meer kan hier niet tegenop, maar als ik eerlijk ben, ook geen zee met alleen rotsen eronder. Bij mijn zee hoort zand te zijn en dus een echt strand zoals ik als kind gewend ben.

Ik hou vooral van de ruimte die het geeft en van de het ruisen van het water. Het beeld van een zee is ook altijd anders. Grote witte koppen op de golven van de wind, zacht kabbelend in de zomer en zelfs, al komt het niet vaak voor, als een meer zo vlak en rustig. Ik heb ooit in een strandpaviljoen gewerkt en het was iedere dag weer heerlijk om op het strand aan te komen en te zien hoe de zee er nu weer bij lag. Ook heb ik de strandzesdaagse een keer gelopen van Hoek van Holland tot Den Helder en dat verveelde geen dag.

Ik heb vrij veel gereisd en daardoor veel stranden gezien. De brede stranden van Australië, de zwarte stranden in Nieuw Zeeland en op Santorini in Griekenland. Weken in een hutje geslapen op eilanden in Thailand. Allemaal even mooi en prachtig, maar als het er op aan komt zijn er weinig zulke mooie en eindeloze lange stranden als in ons eigen land. De brede stranden op Terschelling vind ik één van de mooiste, maar ook de stranden in de kop van Noord Holland en Zeeland, het ongelooflijke strand van IJmuiden. Ik vind ze allemaal even mooi.

Deze ochtend stonden we weer bij zee, als één van de weinigen, want het had enorm gestormd en er stond nog steeds erg veel wind. Het gevoel om bovenop de boulevard te staan en jezelf tegen de wind in te kunnen laten hangen, was fantastisch en voelde weer even als toen ik klein was. Mijn dochter vloog vooruit zonder moeite te doen. Haar benen gingen sneller dan ze kon hebben en haar pet vloog door de lucht, heerlijk!!

Ik ben dus blij weer in de buurt te wonen van het strand, alleen is het jammer dat het met echt mooi weer vrijwel niet te doen is er heen te gaan. Al kunnen wij het fietsen, op een zomerse zondag is het zo druk op het strand dat het geen pretje is daar tussen te liggen. Dus gaan wij alsnog met de auto naar plekjes die rustig zijn, want ze zijn er echt wel. Maar die plekken houd ik mooi voor mijzelf. Ik hou namelijk ook vooral van stranden waar je vrijwel alleen kunt zijn, zodat je er echt van kunt genieten en die verklap ik niet!!