Verwennen

Ik hou wel van verwennnen. Als ik naar iemand toe ga, neem ik vrijwel altijd iets mee. Het hoeft niet veel te zijn en regelmatig neem ik iets zelfgemaakt mee, vooral op eetgebied. Ook cadeautjes geven aan mijn geliefden doe ik graag. De kinderen hebben dus niet echt te klagen, maar het gaat niet om grote dingen.
Ook al heeft mijn zoon zelf kleedgeld en verdient hij nu en dan wat, hij krijgt regelmatig toch een shirt of dvd van mij. En mijn dochter krijgt toch dat t-shirtje ook al heeft ze het niet echt nodig. Ook als ze iets willen kopen en ze hebben net niet genoeg geld ben ik best wel bereid wat bij te leggen.
Dus ook ik zal het af en toe niet goed doen en strenger moeten zijn, maar verwennen is best leuk.

Waar ik me echter wel zorgen om maak dat het tegenwoordig normaal is om grote cadeaus te geven met bijvoorbeeld verjaardagen en sinterklaas. En dan denk ik dat ik toch wel van een andere generatie stam. Ook al kom ik bepaald niet uit een armlastig gezin, als we een nieuwe fiets wilden moesten we toch echt zelf een deel er van verdienen. Dus liepen wij met krantjes rond en pelden bollen in de zomervakantie. Niets mis mee, vind ik. En dat principe heb ik ook toegepast op mijn zoon toen hij ging voor de eerste spelcomputers, ipod en psp. Ik betaalde een deel en de rest moest hij zelf bij elkaar krijgen d.m.v. zakgeld, geld vragen voor zijn verjaardag en zo kwam het er uiteindelijk altijd wel.

Ik verneem echter regelmatig dat men de nieuwste ipod krijgt met sinterklaas of kerst. Een playstation 3 ( van 500 euro ofzo) voor een verjaardag en wat al niet meer. Ik vind dat eigenlijk niet kunnen. De cadeaus worden zo steeds groter en steeds normaler voor het kind. Het besef van waarde verdwijnt.

De laatste discussie met mijn zoon ging dan ook over een scooter. Hij wordt eerdaags 16 en de grootste wens is een scooter, die iedereen namelijk op zijn zestiende krijgt van zijn ouders. Nu weten hij en ik natuurlijk wel degelijk dat niet iedereen dit krijgt maar een groot deel van zijn vrienden dus wel. En dat vind ik ongelofelijk. Hij is van mening dat je 16e een speciale leeftijd is, wat misschien wel zo is, want nu mag er toch echt makkelijker worden uitgegaan, biertjes worden gedronken zonder probleem en inderdaad brommer worden gereden. Maar om "gewoon" een scooter te geven vind ik ietwat overdreven. Er zijn zelfs vrienden die een nieuwe totaal opgepimpte versie krijgen ter waarde van 3000 euro. We kregen dus een behoorlijke discussie. Hij hoeft geen nieuwe maar hoeveel mocht hij van zijn spaarrekening afhalen en wat kreeg hij van zijn ouders en wat moest er dus zelf bij elkaar worden gelegd. En dan raak ik wat geïrriteerd en dus boos, wat niet bevorderlijk is voor de discussie. Tenslotte tracht je hem al jaren de waarde van geld te doen inzien, maar het lijkt wel of dat niet zo geslaagd is momenteel.

En dus word ik vooral boos op al die ouders die hun kind dusdanig verwennen dat ze het erg moeilijk maken voor iedereen. Hun kinderen hebben geen besef van geld en waarde en hoe doen ze het straks zelf. Blijven pa en ma steeds bijspringen. En voor de rest die er niet aan mee wil of vooral kan doen, is het een vervelende situatie. Je kunt je kind echt ook te veel verwennen. En dat is beslist niet goed.

Gelukkig sprak ik vandaag met een aantal ouders hierover die ook niet van plan zijn mee te gaan in deze race en het ook belachelijk vinden. En dat sterkte mij in de gedachte dat ik toch niet zo verkeerd bezig ben. Maar het zal nog wel wat discussie en argumentatie vergen, die ik vanaf nu rustiger en goed onderbouwd zal brengen.
En die scooter.... ach die komt er vast wel met ook echt wel een deel van mijn geld, want tenslotte hou ik wel van verwennen!!!