Eten

Mijn leven bestaat voor een groot deel uit eten. Al toen ik een jaar of 10 was, wilde ik mijn eigen kookboek hebben. Ik heb het nog steeds en de pasta saus uit dit boek is nog steeds één van de favorieten binnen mijn familie. Ik maakte vanaf die tijd vooral vaak lekkere broodjes in het weekend.

Van mijn moeder heb ik het zeker niet. Die kookt tot op de dag van vandaag echt Hollands, dus stukje vlees, aardappels en groente. En vrij sober, want vooral veel groente en weinig zout. Ik ben dus beslist gezond opgevoed. Snoep zelden, we deden maanden over onze potten die we ophaalden met Sint Maarten en gooiden zelfs uiteindelijk de harde stukken taaitaai weg. En favoriet was het "taartjes maken" , mariabiscuitjes besmeren met boter en hagelslag. Mijn moeder kon wel goed taarten bakken. Dus dat heb ik dan wel weer van haar.

Mijn vader hield wel van lekker eten en alles uitproberen. Hij at graag in een restaurant en ging liefst iedere week naar de visboer. Wij gingen al snel op vakantie naar het buitenland, wat zeker niet gewoon was in die tijd en probeerde daar alles uit, zoals bijvoorbeeld slakken. Wat de rest van het gezin om te griezelen vond. Hij en ik hielden van kluiven aan de kip, terwijl mijn moeder en zus het allemaal van de botjes af wilden hebben. En hij liep graag door de supermarkten om met nieuwe dingen aan te komen. Het eet avontuur heb ik dus beslist van hem. Ik vind het dan ook erg jammer dat hij mijn gekokkerel wat ik vandaag de dag doe, dan ook niet meemaakt. Hij had er van genoten en gesmuld.

Je doet mij dus een groot plezier met kookboeken. Ik lees ze echt voor mijn plezier, zelfs in plaats van een roman of thriller voor het slapen gaan.

In mijn studenten en eerste banentijd stond ik bekend om de feestjes waar veel te eten viel en nog steeds tijdens verjaardagen of feesten maak ik er veel werk van. Geen verjaardagen voor mij waarbij iedereen zit en wacht tot er wat wordt ingeschonken. De tafel vol met eten en zelf je drankje inschenken. Zo hoort een feest te zijn voor mij.

Mijn zoon eet van kleins af aan altijd alles. Ik heb nooit concessies gedaan aan wat er op tafel komt. Natuurlijk weet je wat iedereen lekker vind en maak je dat ook geregeld maar verder wordt er gegeten wat er is gemaakt. Mijn dochter eet van kleins af aan de meest vreemde dingen, een schaaltje olijven ging zo op toen ze 2 was en pittige smaken zijn geen probleem. Maar groente gaat er niet zo makkelijk in. Het avondeten is sowieso vaak een traag gebeuren. Maar dan nog steeds komt er niets anders op tafel en als er niet is gegeten komt er ook geen boterham ofzo. En ik lijk beslist op mijn moeder want ook frisdrank zoals cola is geen normaal gebeuren en mac donalds is eigenlijk vies, dus je kunt de spullen die bij een happy meal zitten ( want daar gaat het tenslotte om ) ook los kopen.

Tijdens een feestje laatst sprak ik hierover met een vader, die mij daarin dus erg streng vond. Zijn zoon zit bij mijn dochter in de klas en hij was van mening dat het uiteindelijk wel goed komt. Ik heb daarover mijn twijfels. Tijdens het kerstdiner op school at zijn zoon alleen het stokbrood omdat hij verder niets lustte. Ik hoorde laatst ook dat je smaak wordt bepaald als je nog jong bent en dat het later moeilijker wordt om nog aan te passen.

Ik maak me dan ook best wel zorgen over het eetgebeuren tegenwoordig. Natuurlijk is er een groep, die ik ook vooral om mij heen heb, die bewust kookt en koopt en liefst zoveel mogelijk puur en vers. Maar wij kunnen het ons ook veroorloven. Als je weinig geld hebt wordt dit toch een stuk lastiger. Als je veel kookt met kant en klare spullen en pakjes en zakjes krijg je toch echt veel te veel zout, suiker en vet binnen en wordt ook je smaak dusdanig beïnvloedt dat je niet meer weet hoe iets echt smaakt.

Ik verbaas me bijvoorbeeld vaak over mensen die, zonder dat ze nog maar iets hebben geproefd, zout over hun eten gooien. Normaliter heb je dit nooit extra nodig. Geen wonder dus dat er steeds meer mensen te zwaar zijn en er steeds meer mensen suikerziekte hebben. En een Sonja Bakker, waar ik echt niets mee heb, lost dit uiteindelijk ook niet op. Leren koken op school is de oplossing denk ik, schooltuintjes en misschien het eten tussen de middag op school, mits het goed gebeurt is allemaal niet zo slecht. En je gezonde verstand gebruiken.

Waarom we in Nederland geen eetcultuur hebben weet ik niet. Dat is iets wat ik graag eens een keer wil gaan uitzoeken. Ik werk veel met buitenlanders en die hebben allemaal veel tradities die altijd met eten te maken hebben. En hebben allemaal recepten die in de familie rondgaan. En ik denk dat wij dat in Nederland erg missen. Dus iedereen aan een goed makkelijk kookboek, bijvoorbeeld iets van Jamie Oliver. Hij is popie maar heeft wel al aardig wat mensen aan het koken gebracht en meer aan het nadenken over eten. Dan kan Sonja uit de kast en dat lijkt me geen verkeerde beslissing.