Zon

Ik ben een echte "zonnemens". Als de zon schijnt krijg ik zin in van alles. Dat geldt waarschijnlijk voor de meeste mensen. Als je, vooral na een periode van regen en grijs weer, eindelijk buiten in de zon loopt is iedereen beter te spreken.

Soms denk ik wel dat ik in een verkeerd land of beter gezegd klimaat ben geboren.
In de winter heb ik het altijd koud. Natuurlijk kun je je kleden op kou en regen, maar nog steeds zit ik 's avonds het liefst met een dekentje op de bank.

Als het novemer is, krijg ik dat weemoedige gevoel van, o jee, het is weer voorbij en het duurt weer heel lang voor je echt buiten kunt gaan zitten. Dan gaat december redelijk snel vanwege al die speciale dagen, zeker als je nog echte Sinterklaaskinderen hebt. En dan komt dat saaie grijze gedoe met januari en februari. Want zo zijn de winters tenslotte vooral in Nederland, grijs, regen en wind. Niet om door te komen. Of als je denkt dat het voorjaar er aan komt komen er alsnog van die echt koude dagen.

Ik heb redelijk wat winters in warme streken gezeten, ook voor lange tijd en werkelijk geen dag naar de kou verlangd. De laatste elfstedentochten zijn dan ook niet bewust door mij meegemaakt en ik dacht vooral, heerlijk, jullie voor de buis, maar ik lekker op mijn slippertjes in de zon!

Ik herinner me wel de winters toen ik klein was. Het zal beslist niet iedere winter koud zijn geweest, maar iedereen leerde toch schaatsen op natuurijs en er was overal wel een schaatsbaantje van onder water gezet land. We waren allemaal lid van de ijsvereniging en schaatsten op de vrije middagen op de baan. Ik ben bepaald niet van voor de oorlog, dus het is beslist een bewijs van de verandering van het klimaat. Mijn jeugdwinters waren toch echt kouder dan nu, met de eerste kusjes op het ijs en chips en chocomel op een bankje bij de koek en zopie.

Ik ben van de generatie kunstschaatsen. Dus niet lange tochten rijden, maar rondjes draaien en daar wordt je natuurlijk niet warm van. Ik voel dan ook nog altijd die kou van vooral mijn handen. Ik kreeg regelmatig de veters van mijn schaatsen niet meer los en strompelde op mijn schaatsen naar huis, waar je handen helemaal pijn deden als ze weer warm werden. Na mijn 15e heb ik dan ook niet meer geschaatst. En mijn kinderen kunnen het dus ook niet, want tegenwoordig kun je het alleen nog leren op een kunstschaatsbaan. Dat leren ze dus niet van mij!

Dit jaar was januari dus inderdaad niet om door te komen! Het regende volgens mij vrijwel iedere dag. Maar vorig weekend was het eindelijk weer eens zo ver. Op het strand leek het wel lente! Je kunt opeens weer geloven in het gevoel dat je hier inderdaad weer in de zon kunt zitten zonder laarzen, truien en handschoenen aan. En ook afgelopen zondag, ondanks dat het kouder was, was dat gevoel er weer als je achter glas zat. Je kunt direct weer de hele wereld aan en krijgt zelfs ( heel even maar ) een voorjaarschoonmaak gevoel.

Al weer bijna maart en dan komen die mooie en warmere dagen er weer aan. Sokken uit, hemdjes aan en hele dagen buiten zijn! Ik kan niet wachten. Maar ik blijf hopen dat het moment komt dat ik het hele jaar buiten kan zitten met weinig aan. Daar dromen we nu nog over maar dat het ooit zal gebeuren staat wel vast!!

Uiteindelijk moet je niet alleen blijven dromen. Zeker niet als je het nooit meer koud wilt hebben!