Pechvogels

Ik heb af en toe het idee dat ik en mijn gezin echte pechvogels zijn, of in ieder geval van die stomme dingen hebben of meemaken.

Het zijn geen onoverkomelijke zaken en het belemmert je ook niet echt in het leven, maar het ergert je af en toe wel en je wordt er soms ook wel gek van.

Bijvoorbeeld in een druk café : als wij daar eindelijk een plekje hebben gevonden heeft iedereen die gelijk of na ons kwam al zijn 3e drankje, terwijl wij nog steeds geen serveerster of ober hebben gezien, of zij hebben ons in ieder geval nog niet gezien. Zo onopvallend zijn we toch echt niet volgens mij. En zo'n arm die je maar weer steeds in de lucht gooit om aandacht te trekken wordt na een tijdje ook wat genant.

Een ander voorbeeld, die wellicht velen met ons meemaken, maar wij vrijwel iedere keer. Het is nog een wonder dat we bij het grootste woonwarenhuis van Nederland, nee Europa of zelfs waarschijnlijk de hele wereld, durven te kopen.
Als wij daar een kast, tafeltje of wat dan ook kopen, mist er halverwege het in elkaar zetten steevast een boutje of moertje, of is het bij het openmaken van de verpakking toch niet de juiste kleur.
Heb je eindelijk na weken van niet op voorraad te zijn geweest, eindelijk die felbegeerde kast voor zoonlief in huis, is er een plank kapot en was dit alweer de laatste kast op voorraad, waardoor je alsnog weken moet wachten.
De laatste stunt was het in elkaar zetten van een nieuwe wc borstel, waarbij je een "piep" maar dan ook "piep" klein schroefje in moet draaien, rolt dit schroefje van het aanrecht, in de gootsteen en voordat ik het kon pakken verdween het in het putje.
Nu schuift de borstel dus iedere keer van de stok als je deze door de wc haalt, grrrr...

Afgelopen zaterdag was mijn dochter na een jaar twijfelen eindelijk zo ver dat ze gaatjes liet prikken in haar oren. Ze zat er stoer en zonder tranen bij. De 1e ging prima, bij het 2e gaatje bleef ( gebeurt echt nooit mevrouw ) het plastic hulsje vastzitten aan haar oorbel. Staan er 2 mannen met pincetten en tangetjes een klein meisjesoor te mishandelen. Ik zag mezelf al zitten bij de eerste hulp, toen ze het gelukkig toch nog loskregen. Met een lollie en pas tranen toen ze buiten was, kun je dan alleen nog denken :
Ja, dat hebben wij dus weer....!