Vroeger hield ik dagboeken bij. Dat was in mijn pubertijd, dus vol drama, liefde en gemopper op school en allerlei mensen, vooral mijn ouders. Toen ik dit later doorlas tijdens de zoveelste verhuizing , dacht ik wat een gezeur en gooide het weg.
Stom, stom, stom. Een heel deel van je jeugd en hoe je toen was weg. Ik heb niet snel spijt van zaken, maar dit is toch wel erg jammer.
Ook tijdens vakanties kan ik regelmatig uitgebreide dagelijkse verslagen maken. Met daarbij kaarten en stukjes die ik uit bladen, etc. scheur.
Maar van mijn “gewone” dagelijkse leven hou ik niets bij en dat is eigenlijk wel gek, want schrijven vind ik leuk en het helpt ook vaak je gedachten te ordenen.
Gewoon schrijven doet vrijwel niemand meer, dus moet er maar geweblogd gaan worden. Ik hoorde er veel over, maar ben pas sinds kort gaan kijken wat het nu eigenlijk is en besloten dat dit de manier is om te gaan schrijven.
Dan komt het moment dat je gaat nadenken, wat en hoe wil je dit gaan doen?
Een soort dagelijks verslag van wat je overkomt, kan af en toe best saai worden, want er gaan beslist dagen, wellicht weken, voorbij waarop je op de automatische piloot leeft. Of moet je schrijven over wat er in je omgaat, over boeken die je leest of de politieke ontwikkelingen?
Onzin, ik schrijf gewoon wat ik per dag wil schrijven. Dat zal dus een mengeling worden van al deze zaken, want net zoals ik per dag totaal anders denk over wat ik aan zal trekken (stoer, netjes of gewoon iets uit de kast trekken), zal ik iedere dag ook anders beleven qua idee van wat ik kwijt wil.
We zien het wel, gewoon doen dus...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten