Moeder zijn

Ik heb mijn zoon pas gekregen toen ik bijna 32 was. Voor die tijd was ik eerlijk gezegd nooit zo bezig met kinderen. Had ook niet veel vrienden met kinderen en geen neefjes of nichtjes, dus het speelde bepaald niet. Rond mijn 30e begon het kriebelen en was ik vrij snel zwanger. Ook toen ging ik er niet echt meer over lezen, het gebeurde gewoon en zo verliep het dan ook vrij vanzelf. Er waren ook geen echte problemen, geen huilbaby, geen jarenlange gebroken nachten, geen ziektes, op koemelkallergie na, maar ook dat was makkelijk op te lossen en toen hij 2 was gingen we zelfs op reis, een jaar richting Azië, wat een geweldige ervaring was, waar ik beslist nog wel eens op terug zal komen, maar ook dat verliep zonder al te veel incidenten.

Ik heb de babytijd nooit zo moeilijk gevonden en daarna ook niet echt. Nu met mijn dochter gaat het ook weer zo. Natuurlijk loop je tegen de lastige dingen aan van moeders die werken en dat er helemaal niets op elkaar is ingesteld, zoals bijvoorbeeld werk- en schooltijden, maar dat zijn praktische dingen en geen opvoedkundige zaken.

Er zijn echt wel dingen wat zo nu en dan speelt zoals dat je af en toe een moment voor jezelf wilt en natuurlijk ben je ze ook weleens zat, maar over het algemeen is het toch vooral veel lol en praten. Genieten van wat ze doen, trachten enige regels vast te houden en dus af en toe streng te zijn, maar dat is allemaal behoorlijk goed te doen.

Ik dacht dus dat de pubertijd, die ikzelf zeer heftig ben door gekomen ( een ware ramp voor vooral mijn moeder, nooit afspraken nakomen, niet laten weten waar je bent, etc ) wel door zou komen als ik mijn eigen tijd voor ogen zou houden.
Nu, niets is minder waar. Ik vind het slopend en kijk uit naar de periode, ik hoop uiterlijk met de leeftijd van 18 jaar, dat deze voorbij zal zijn. En dan staat er straks nog één aan te komen.

Ik snap echt prima waar ze mee zitten en dat het leven een ramp is, die je alleen maar met vrienden wilt beleven en zeker niet met je ouders wilt delen. Maar dat het zo zou voelen had ik nooit verwacht.
Wat je ook doet of zegt, niets is goed. Boos zijn of de discussie aangaan is echt heel erg dom, want je wilt niet constant ruzie. In alles meegaan geeft de meest ongeïnteresseerde puber die er is. Als je ze negeert heb je geen aandacht voor ze. En het trappen op je ziel, terwijl je echt wel weet dat het niet zo bedoeld is, maar nodig om zich van jou los te maken, doet zo'n verdomde pijn.

Aangezien ik zelf 2 jaar achter elkaar ben blijven zitten en mijn ouders me behoorlijk op mijn nek zaten om toch vooral mijn school af te maken, weet ik , nu mijn zoon in zo'n zelfde fase zit, hoe moeilijk dit voor hen moet zijn geweest. Uiteindelijk blijf jij als ouder verantwoordelijk, wat ze niet willen begrijpen ( "ik ben zelf verantwoordelijk voor wat ik doe", prima, maak dan ook maar je eigen eten, doe zelf je was, laat niet alles slingeren en vergeet en verlies niet constant al je spullen en bel waar je bent, ik betaal tenslotte het abonnement van je mobiel!!). Waarvan de laatste opmerking pedagogisch ook wel niet goed zal zijn.
Maar op school te moeten komen om een "goed gesprek" aan te gaan met leidinggevenden voelt toch alsof je zelf iets fout hebt gedaan en wellicht denkt men er zo ook over.

Ik weet echt af en toe niet hoe er mee om te gaan, maar geloof er beslist in dat straks alles weer goed komt en het een vreselijke leuke, blije, charmante, geïnteresseerde jongen zal zijn. ( Die hij natuurlijk in goede momenten ook nu best wel is, het is tenslotte niet continu vreselijk! )
Tenslotte is het met mij ook allemaal goed gekomen. Maar ik kan niet wachten tot dat dit moment is aangekomen!!!