Donorregistratie

Ik las zojuist een berichtje over donorregistratie. iedereen die dit jaar 18 jaar wordt, krijgt persoonlijk een brief en informatie over donorregistratie. Natuurlijk in de hoop dat er zo meer donoren gaan komen. Ik hoop dan ook dat het een goede actie gaat worden en dat men dit blijft herhalen voor iedereen die 18 wordt. Ik denk dat je op deze leeftijd open staat voor dit soort zaken en als al je vrienden het krijgen, hoop ik dat men erover gaat praten.

Ik blijf me verbazen over het feit dat het zo moeilijk is om donor te worden. Zelfs na de, misschien wat te ver gaande, actie van de BNN, is het nog steeds een moeilijk verhaal. En waarom?

Ik ben al donor sinds ik 25 ben ofzo. ben er eigenlijk door mensen in mijn omgeving op gewezen en na enig nadenken, heb ik mijzelf opgegeven. Met uitzondering van mijn huid. Misschien wat tuttig, maar ik wil graag van buiten enigszins ongeschonden de kist in.

Natuurlijk hoop ik pas dood te gaan als ik heel oud ben en dan ook nog het liefst in mijn slaap. Maar ik weet ook dat het voor veel mensen niet is gegeven zo te sterven. En waarom zou ik dan niet een deel van mijzelf afstaan om een ander te laten leven. Als er toch geen hoop meer is, leef ik liever voort in een ander. En die beslissing wil ik niet overlaten aan mijn, vooral op zo'n moment, hevig geëmotioneerde familieleden.

Er is niets mis mee af en toe stil te staan bij het feit dat je toch een keer dood gaat. Dan kun je ook aan je meest naasten alvast vertellen wat je belangrijk zou vinden op zo'n moment. Tot hoe ver je in leven wilt blijven bijvoorbeeld, liefst niet als kasplantje. Of hoe je begraven of gecremeerd wilt worden. Liever die dingen een keer bij volle verstand bespreken dan als het vrijwel niet meer kan.

Ik weet uit ervaring hoe ingewikkeld het is alles te moeten regelen als je er nooit over hebt gesproken. Zeker als iemand plotseling overlijdt. Mijn vader was al veel ziek geweest, maar toen hij overleed was dit totaal onverwacht. En echt, het valt dan niet mee te bedenken hoe hij alles gewild zou hebben. Welke muziek, wie uitnodigen en waar zijn dan de adressen, waar begraven of gecremeerd, wel of geen bloemen. Ik, en mijn zus, hebben hier veel van geleerd. Ook wat we niet leuk vonden. Aan mijn moeder hebben we dan ook gevraagd wat zij zou willen en wat wij prettig zouden vinden, zodat we niet meer voor zo'n situatie komen te staan. Ook weten wij van elkaar welke muziek we zouden willen, of tenminste waar we dat opschrijven. En met mijn lief heb ik het er ook af en toe wel over.

Maar ook hij is nog steeds geen donor en kan daar nog steeds geen goede verklaring voor geven. Dus zullen we het er af en toe over hebben en probeer ik echt hem zo ver te krijgen, want als je zelf in een situatie terecht komt waarop je bijvoorbeeld een nier nodig zou hebben om door te kunnen leven, geloof ik niet dat je zegt, laat maar, als het je wordt aangeboden. Denk er dus alsjeblieft eens over na en doe het dan ook, je staat tenslotte zo ingeschreven!!!