Nachtmerrie

Sinds bijna een jaar ben ik in een soort van nachtmerrie beland waarvan ik het bestaan niet wist. Het ziet er naar uit dat ik er langzaam uit kom, maar ik blijf nog wat angstig, want wat kan er nu nog gebeuren.

Ik heb bijna 3 jaar gewerkt bij mijn achterburen, hard gewerkt in hun keuken tegen weinig geld. Na bijna 3 jaar hadden zij andere plannen, waar ik niet in mee wilde gaan en het werd eens tijd echt geld te verdienen of in ieder geval eens echt werk te hebben, dus zegde ik op.

Ik had nog geen idee wat ik zou gaan doen, maar het werd eerst zomer en het was heerlijk eens geen oppas te moeten regelen voor die weken dat je nog werkt. Lekker niets te hoeven, hele huis opruimen, alle kasten uitmesten, en in diezelfde tijd kwam een goede vriendin met de vraag een buffet te regelen voor een vriendin van haar die 40 werd. Ja leuk, dat leek me erg leuk.

En zo gebeurde het dat we ontdekten dat wij samen heel goed waren in iets wat we van onszelf wel wisten, namelijk koken, maar met z'n 2-en werkte het geweldig. We waren een team alsof we nooit anders hadden gedaan en dat straalden we blijkbaar uit. Tijdens dat feest werden we namelijk benaderd voor een feest te koken voor een house warming en even later ook voor een feest van wat collega's.

En dus namen we het besluit om samen een bedrijfje te starten, zeker nadat we gevraagd werden een plan en offerte te maken voor een personeelsfeest van het Leger des Heils voor 200 man!! En ja, daar waren we plotseling een bedrijf: Eef en Lien. Op 19 november startten we officieel.
In de tussentijd had ik ook een baantje voor 24 uur gevonden, het was dus druk, maar het leven was leuk en goed.

We waren blij, gelukkig en supertrots en iedereen leefde met ons mee. We hadden plannen voor zoveel dingen, maakten een website, tot er een telefoontje kwam van mijn vorige werkgever. Hij had mij gezien bij de groothandel, dat kon kloppen, ik had hem niet gezien, ik meldde in dat gesprek af en toe iets te doen met een vriendin en dat was dat. Een gesprek van 3 minuten.

Ik had al geen contact meer met ze, ook al woonden ze achter ons, ze kwamen al tijden niet meer achterom, maar zetten hun fietsen voor het huis, ik zocht daar verder niets achter. Ze waren tenslotte altijd al een beetje vreemd geweest, ook één van de redenen dat ik bij ze weg wilde.

En toen kwam die dag dat alles veranderde, 24 maart 2009. Er lag een brief op de mat van een advocaat dat ik werd aangeklaagd voor 80.000 euro vanwege een concurrentiebeding!
Ik kan je zeggen, dan wordt je gek!!

Mijn ex-werkgever doet specifiek in Italiaans eten en dat doen ze goed. Wij deden niets, maar dan ook niets met Italiaans eten, hadden een totaal andere aanpak, leken in niets op wat zij deden, dus waar hadden ze het over??

En iedereen die je het vertelde, inclusief de advocaat die we viavia leerden kennen, zeiden dat dit echt niet kon, dus leek het redelijk snel opgelost te worden.
Maar dan weet je nog niets van het rechtssysteem van Nederland en ik kan je zeggen, dat heb ik inmiddels wel geleerd. En daar word je niet blij van.
Je kunt echt nog beter iemand iets letterlijk aandoen, dan dat je economisch iets doet.

En nu is het dus 3 februari 2010, heb ik sinds een paar weken een 2e uitslag en ben ik pas rond 13 april gerust, als de tijd voor het hoger beroep voorbij is voor ik echt weer vrolijk kan rondhuppelen. Heel veel geld armer, echt heel veel. Weet dat ik heel veel goede, leuke vrienden heb die me steunen in slechte tijden. En heel veel vertrouwen in justitie armer.

En over dit alles in een volgende blog dus meer.