Blij

Dat een mens zo blij kan zijn om een uitkering te krijgen. Wie had dat verwacht. Ik heb mijn hele leven gewoon gewerkt voor alles en in periodes ook best hard gewerkt. Sinds ik met mijn huidige lief ben, heb ik voor het eerst het gevoel dat ik het niet alleen hoef te doen. In slechte tijden vangt hij het helemaal op en dat is heel fijn. Maar nu wij door alle perikelen van het afgelopen jaar financieel behoorlijk moeilijk zijn komen te zitten, heb ik daar veel moeite mee.

Ik werkte vanaf november bij een heel leuk bedrijf dat evenementen verzorgde voor bedrijven. Het was de ideale baan, zeker naast het bedrijfje wat ik toen had. We hadden het dus goed, verdienden lekker, hadden net ons huisje in Schoorl en het leven lachte ons toe. Ook al kwam die vreselijke zaak voorbij hadden we nog steeds het idee dat dat wel snel opgelost zou zijn. Maar toen de uitspraak van het kort geding niet goed was, er een 2e zaak aan kwam en ik na de zomervakantie plotseling geen werk meer bleek te hebben, ging het snel minder.

Ik dacht dat ik na mijn studententijd en wat andere periodes in het leven nooit meer in financiële problemen zou komen. Maar als je rekening na rekening krijgt en er beduidend minder geld binnenkomt, kan ik je zeggen dat je vermogen snel op een o-punt belandt. En geld gaat in je hoofd zitten en gaat er niet meer uit. Dan kan de Dalai Lama nog zo vaak zeggen dat het geen zin heeft te piekeren, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Heel wat nachten waren bij mij allang geen 8 en zelfs geen 6 uur slaap meer.

Mijn lief vond gelukkig na zijn sabattical, die langer duurde dan gepland, weer werk, maar hij stond er plotseling alleen voor. En dan merk je dat je leeftijd in deze woelige crisistijden tegen je gaat werken. Al heb je nog zoveel werkervaring, men ziet je geboortedatum en je gaat direct opzij. Ze hebben liever iemand met een MBO diploma, die ik niet heb, tenminste niet gericht op bijvoorbeeld administratieve zaken, dan een ervaren iemand zonder. Dom, maar wat doe je eraan?

Twee weken geleden ben ik naar het CWI gestapt, of hoe de instantie nu mag heten, om me officieel als werkzoekende in te schrijven. Misschien kan ik er gebruik van maken met ons bedrijfje wat we weer willen gaan opzeten. En daar gaf men aan dat ik beter toch maar moest proberen een uitkering aan te vragen. Men had mij verteld dat ik daar met mijn 0-uren contract geen recht op zou hebben, maar zij betwijfelden dat. Dus heb ik allerlei formulieren ingevuld. En kom je er tot je schrik achter dat ze eigenlijk alles van je weten. Je hele arbeidsverleden staat in je DigiD, van contract tot coontract, help.

Na nog wat telefoontjes en papieren opgestuurd te hebben belden ze vandaag. Per 1 december, de datum waarop ik officieel weg was bij mijn werkgever, gaf geen uitkering, maar aangezien ik al vanaf 25 augustus niet meer werkte kon het wel vanaf die datum. Dan kwam er wel weer een soort van boete over omdat ik het dan te laat had aangevraagd. Na weer een uur belde ze om door te geven dat ik een uitkering kreeg vanaf 25 augustus, die door zou lopen, gezien mijn arbeidsverleden, tot februari 2012.

En ben ik dus vanaf heden uitkeringsgerechtigd. En, mijn god, wat ben ik blij. Altijd gedacht dat ik me dan schuldig zou voelen, maar wat een onzin. Ik heb er altijd voor betaald en ja, het zit mij nu even niet mee, dus heb ik er ook recht op. Ik heb een traantje gelaten, was al blij dat 2009 voorbij was, maar weet nu zeker dat 2010 ons een heel ander, beter jaar zal gaan geven!!!